All Chapters of หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Chapter 21 - Chapter 26

ตอนที่ 21 พ่อค้าลึกลับกับคำแนะนำที่เปลี่ยนร้านหลังจากคุณชายมู่จากไป กู้หว่านหนิงยังคงยืนมองเหรียญเงินที่มีตราจากเมืองหลวงอยู่ในมือเป็นเวลานานชายผู้นี้ไม่เหมือนพ่อค้าทั่วไปคำพูดของเขาคำถามของเขาแม้แต่ท่าทีระหว่างการซื้อขายล้วนแสดงให้เห็นว่าเขามีประสบการณ์มากกว่าคนที่เดินทางมาค้าขายธรรมดาแต่กู้หว่านหนิงไม่ได้เสียเวลาไปกับการคาดเดาตัวตนของเขานานเกินไปเพราะตอนนี้นางมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำหมั่นโถวธัญพืชหนึ่งร้อยลูกสำหรับกองคาราวานสินค้าชิ้นนี้ไม่เหมือนหมั่นโถวที่ขายให้ชาวบ้านในเมืองสินค้าหน้าร้านมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวทำให้อร่อยแต่สินค้าสำหรับการเดินทางต้องตอบโจทย์มากกว่านั้นต้องเก็บได้นานต้องไม่แข็งจนกินไม่ได้ต้องทนต่อการสั่นสะเทือนระหว่างเดินทางต้องมีน้ำหนักเหมาะสมและที่สำคัญ ต้นทุนต้องไม่สูงจนไม่สามารถผลิตจำนวนมากได้กู้หว่านหนิงจึงเริ่มทดลองทันทีนางลดปริมาณน้ำในแป้งทดลองเพิ่มธัญพืชชนิดต่าง ๆเปลี่ยนวิธีนึ่งเปลี่ยนเวลาพักแป้งแต่ทุกครั้งล้วนมีข้อดีและข้อเสียสูตรแรกเก็บได้นาน แต่เนื้อแป้งแข็งเกินไปสูตรที่สองนุ่มกว่า แต่ผ่านหนึ่งวันก็เริ่มเสียสัมผัสสูตรที่สามรสชา

ตอนที่ 23 : พิษไร้ชื่อหลังงานเลี้ยงบุปผาสิ้นสุดลง ท้องฟ้าเหนือวังหลวงก็ถูกย้อมด้วยแสงเย็นของยามสนธยา ขบวนขุนนางทยอยออกจากอุทยานหลวงทีละกลุ่ม เสียงดนตรีที่เคยดังอยู่ในศาลาค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้และเสียงฝีเท้าของทหารรักษาการณ์ซึ่งเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างเงียบงัน การตายของขันทีหลังกำแพงตำหนักถูกปิดข่าวอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดในงานได้รับอนุญาตให้กล่าวถึง และผู้ที่รู้เห็นก็ถูกสั่งให้แยกย้ายราวกับไม่เคยเกิดสิ่งใดขึ้น เฉินเยว่เดินเคียงข้างเซียวจิ่งเหยียนผ่านระเบียงหินขาว สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง แต่สายตากลับจับจ้องรายละเอียดรอบตัวทุกฝีก้าว นางเห็นขันทีบางคนก้มหน้าต่ำเกินไป เห็นนางกำนัลสองคนรีบเลี่ยงทางเมื่อขบวนจวนอ๋องเดินผ่าน และเห็นทหารเฝ้าประตูชั้นในผลัดเวรเร็วกว่ากำหนด ทุกอย่างเหมือนกำลังถูกจัดเก็บให้เรียบร้อยก่อนที่คนจากจวนเซียวอ๋องจะออกจากวัง เซียวจิ่งเหยียนเองก็เงียบกว่าปกติ เขาไม่เอ่ยถึงศพ ไม่ถามเรื่องพิษ และไม่แสดงท่าทีผิดปกติแม้แต่น้อย ทว่าขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวลงบันไดสู่ลานรถม้า เฉินเยว่กลับสังเกตเห็นว่าฝีเท้าของเขาชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ มือข้างหนึ่งกดลงบนรา

ตอนที่ 25 : ผู้ต้องสงสัยจากจวนแม่ทัพเซียวจิ่งเหยียนฟื้นขึ้นในเช้าวันที่สองหลังจากถูกพิษ แสงอ่อนจากนอกหน้าต่างลอดผ่านม่านบางเข้ามาตกบนพื้นห้อง กลิ่นสมุนไพรยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงน้ำเดือดจากเตายาดังแผ่วเบา ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัดจนเขาได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง ร่างกายของเขาหนักอึ้ง หน้าอกยังคงเจ็บเป็นระยะ แต่ชีพจรไม่ติดขัดเหมือนก่อนแล้ว เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นไม่ใช่หมอทหาร ไม่ใช่องครักษ์ และไม่ใช่เพดานห้องที่คุ้นเคย หากเป็นเฉินเยว่ซึ่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของนางซบอยู่บนแขนข้างหนึ่ง เส้นผมดำบางส่วนหลุดจากปิ่นและตกลงข้างแก้ม มืออีกข้างยังวางอยู่บนข้อมือของเขา ปลายนิ้วแตะตรงจุดชีพจรราวกับแม้ยามหลับก็ยังไม่ยอมละจากหน้าที่ ใต้ดวงตาของนางมีรอยคล้ำจาง ๆ ใบหน้าซีดกว่าปกติ เห็นได้ชัดว่าสองวันที่ผ่านมาแทบไม่ได้พักผ่อน เซียวจิ่งเหยียนมองนางอยู่นาน ความเย็นชาที่เคยปกคลุมแววตาค่อย ๆ อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เขาจำภาพในคืนก่อนหน้าได้เพียงบางส่วน จำเสียงของนางที่คอยเรียกชื่อเขา จำความเจ็บจากเข็มเงิน และจำได้เลือนรางว่าตนจับมือนางไว้แน่นเพียงใด ความทรงจำหลายช่วงพ