All Chapters of หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 พ่อค้าลึกลับกับคำแนะนำที่เปลี่ยนร้านหลังจากคุณชายมู่จากไป กู้หว่านหนิงยังคงยืนมองเหรียญเงินที่มีตราจากเมืองหลวงอยู่ในมือเป็นเวลานานชายผู้นี้ไม่เหมือนพ่อค้าทั่วไปคำพูดของเขาคำถามของเขาแม้แต่ท่าทีระหว่างการซื้อขายล้วนแสดงให้เห็นว่าเขามีประสบการณ์มากกว่าคนที่เดินทางมาค้าขายธรรมดาแต่กู้หว่านหนิงไม่ได้เสียเวลาไปกับการคาดเดาตัวตนของเขานานเกินไปเพราะตอนนี้นางมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำหมั่นโถวธัญพืชหนึ่งร้อยลูกสำหรับกองคาราวานสินค้าชิ้นนี้ไม่เหมือนหมั่นโถวที่ขายให้ชาวบ้านในเมืองสินค้าหน้าร้านมีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวทำให้อร่อยแต่สินค้าสำหรับการเดินทางต้องตอบโจทย์มากกว่านั้นต้องเก็บได้นานต้องไม่แข็งจนกินไม่ได้ต้องทนต่อการสั่นสะเทือนระหว่างเดินทางต้องมีน้ำหนักเหมาะสมและที่สำคัญ ต้นทุนต้องไม่สูงจนไม่สามารถผลิตจำนวนมากได้กู้หว่านหนิงจึงเริ่มทดลองทันทีนางลดปริมาณน้ำในแป้งทดลองเพิ่มธัญพืชชนิดต่าง ๆเปลี่ยนวิธีนึ่งเปลี่ยนเวลาพักแป้งแต่ทุกครั้งล้วนมีข้อดีและข้อเสียสูตรแรกเก็บได้นาน แต่เนื้อแป้งแข็งเกินไปสูตรที่สองนุ่มกว่า แต่ผ่านหนึ่งวันก็เริ่มเสียสัมผัสสูตรที่สามรสชา

ตอนที่ 23 ข่าวลือทำลายชื่อเสียงเช้าวันนั้น เมืองหลินอันยังคงคึกคักเหมือนทุกวันผู้คนเดินผ่านถนนสายการค้า เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารหลากหลายชนิดตรงหัวมุมถนน ร้านหมั่นโถวของกู้หว่านหนิงยังคงมีลูกค้ามาต่อแถวตั้งแต่เช้าหลังจากเถ้าแก่จ้าวถูกเปิดโปง ร้านของนางก็ได้รับความนิยมมากขึ้น ผู้คนเริ่มเห็นว่านางไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวที่ขายของริมถนน แต่เป็นเจ้าของกิจการที่มีความคิดก้าวไกลนางพัฒนาสูตรอาหารใหม่ ฝึกฝนคนงาน ดูแลคุณภาพวัตถุดิบด้วยตัวเอง ทุกขั้นตอนล้วนเกิดจากความพยายามของนางแต่เมื่อกิจการเติบโตขึ้น ย่อมมีคนที่เริ่มหวาดกลัวในเมืองนี้มีพ่อค้าหลายคนที่เคยมองร้านเล็กๆ ของกู้หว่านหนิงด้วยสายตาดูถูกพวกเขาคิดว่านางเป็นเพียงหญิงที่ถูกสามีทอดทิ้ง ไม่มีทางสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้แต่เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ร้านเล็กๆ แห่งนั้นกลับกลายเป็นร้านที่ผู้คนพูดถึงมากที่สุดคนที่เคยหัวเราะเยาะเริ่มเงียบคนที่เคยมองข้ามเริ่มรู้สึกไม่สบายใจโดยเฉพาะเถ้าแก่หานเถ้าแก่หานเป็นเจ้าของร้านอาหารนึ่งขนาดใหญ่ในเมืองหลินอัน เขาทำการค้ามาหลายสิบปี มีร้านค้าใหญ่โต มีคนงา

ตอนที่ 25 หัวใจที่เริ่มหวั่นไหวหลังจากเหตุการณ์เปิดครัวผ่านพ้นไป ร้านของกู้หว่านหนิงไม่ได้เพียงกลับมาได้รับความเชื่อมั่นจากลูกค้าแต่ชื่อเสียงของร้านกลับเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเดิมทีผู้คนรู้จักร้านนี้เพราะรสชาติอาหารแต่หลังจากวันนั้น ผู้คนเริ่มพูดถึงเจ้าของร้านด้วยความชื่นชมหญิงสาวที่ถูกใส่ร้ายกลับเลือกเปิดเผยความจริงแทนการแก้แค้นหญิงสาวที่ถูกดูถูกกลับยืนหยัดด้วยความสามารถของตัวเองในตลาดเมืองหลินอัน หลายคนเริ่มกล่าวว่า"ร้านของกู้หว่านหนิงไม่ใช่เพียงร้านอาหารธรรมดา""เจ้าของร้านต่างหากที่ทำให้ร้านนี้พิเศษ"เช้าวันหนึ่ง ขณะที่คนงานกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบ คุณชายมู่เดินเข้ามาในร้านเขามองไปรอบๆ อย่างละเอียดตั้งแต่ประตูทางเข้าพื้นที่จัดวางสินค้าห้องเก็บวัตถุดิบรวมถึงบัญชีการส่งสินค้ากู้หว่านหนิงเห็นเขาจึงเดินเข้าไปหา"วันนี้เหตุใดคุณชายมู่จึงมาที่ร้านแต่เช้า?"คุณชายมู่มองนางก่อนตอบ"ข้ามาดูว่าร้านของเจ้าปลอดภัยหรือไม่"กู้หว่านหนิงเลิกคิ้วเล็กน้อย"เถ้าแก่หานคงไม่กล้าทำอะไรอีกแล้ว""คนที่ใช้ข่าวลือโจมตี เมื่อถูกเปิดโปงก็ยากจะกลับมา"คุณชายมู่ส่ายหน้า"การค้าต่อสู้กันไม่ได้จบเพียงคร

ตอนที่ 27 ลูกค้าล้นร้านเสียงพูดคุยดังขึ้นตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นบริเวณตลาดกลางเมืองหลินอันที่เคยคึกคักอยู่แล้ว วันนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าปกติพ่อค้าแม่ค้าหลายคนที่กำลังเปิดร้าน ต่างมองไปยังถนนสายเดียวกันถนนที่มุ่งหน้าไปยังร้านใหม่ของกู้หว่านหนิงป้ายไม้ขนาดใหญ่ถูกแขวนอยู่เหนือหน้าร้านตัวอักษรสามคำถูกเขียนอย่างประณีต"หมั่นโถวหว่านเซียง"ร้านที่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังเป็นเพียงแผงขายอาหารเล็กๆวันนี้กลับกลายเป็นร้านถาวรที่มีพื้นที่กว้างขวาง สะอาด และเป็นระเบียบแต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนสนใจมากที่สุด ไม่ใช่เพียงตัวร้านแต่คือเรื่องราวของเจ้าของร้านหญิงสาวที่เคยถูกสามีทอดทิ้งหญิงสาวที่เคยถูกขับออกจากตระกูลหญิงสาวที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยเงินเพียงไม่กี่ตำลึงกลับสร้างร้านของตัวเองขึ้นมาจากศูนย์ข่าวนี้ทำให้ผู้คนจำนวนมากอยากเห็นด้วยตาตัวเองก่อนร้านเปิดอย่างเป็นทางการ หน้าร้านก็เต็มไปด้วยลูกค้าแล้วคนงานในร้านต่างตื่นเต้นจนทำอะไรแทบไม่ถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งมองแถวลูกค้าที่ยาวออกไปถึงหน้าถนน แล้วพูดอย่างตกใจ"นี่เป็นเพียงวันแรกจริงหรือ?"หญิงสาวที่ช่วยดูแลหน้าร้านหัวเราะ"ข้าก็ไม่เคยคิ

ตอนที่ 29 การพบกันโดยไม่รู้ตัวหลังจากข่าวของร้านหมั่นโถวหว่านเซียงแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลินอัน ชื่อของร้านแห่งนี้ก็กลายเป็นหนึ่งในหัวข้อสนทนาที่ผู้คนพูดถึงมากที่สุดไม่ว่าจะเดินไปที่ตลาดโรงน้ำชาหรือแม้แต่ร้านค้าริมถนนมักมีคนกล่าวถึงร้านแห่งนี้เสมอ"ร้านหว่านเซียงขายดีมาก""ข้าได้ยินว่าต้องต่อแถวตั้งแต่เช้าจึงจะได้ซื้อ""เจ้าของร้านเก่งจริง ไม่เพียงทำอาหารอร่อย แต่ยังจัดการร้านได้เหมือนพ่อค้ารายใหญ่"คำชื่นชมเหล่านั้นเดินทางไปถึงหูหลี่จิ้งเหยียนแต่แม้จะรู้ชื่อร้านแล้วเขายังคงไม่อยากเชื่อมโยงกับกู้หว่านหนิงในใจของเขายังคงมีภาพเดิมของนางภาพของหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่ในเรือนภาพของภรรยาที่ไม่เคยแสดงความสามารถด้านการค้าภาพของคนที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันสร้างอะไรได้ด้วยตัวเองดังนั้น แม้จะได้ยินว่าร้านหมั่นโถวหว่านเซียงกำลังโด่งดังเขาก็ยังคิดว่าอาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจนกระทั่งวันหนึ่งหลี่จิ้งเหยียนต้องเดินทางผ่านตลาดกลางเมืองเพื่อจัดการธุระบางอย่างเดิมทีเขาเพียงต้องการผ่านไปยังร้านค้าปลายถนนไม่ได้คิดจะแวะที่ใดแต่ระหว่างเดิน เขากลับเห็นผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ด้านหน้าเขาขมวด