Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: Bab 21 - Bab 30

สิบห้าคิดถึงเรื่องมีลูกหลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ตกกลางคืนลี่อินอาบน้ำชำระร่างกายหลังจากจูอี้ฉงที่วันนี้บอกว่าตัวเองจะเข้านอนเร็วก่อนยามห้าย [1] พอเดินออกมาจากฉากกั้นห้องนางก็เห็นเขานอนหงายหลับตา สองมือประสานอยู่บนหน้าท้อง ลมหายใจหายเข้าออกสม่ำเสมอราวกับคนจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราได้สักพักแล้วลี่อินนั่งเช็ดผมตัวเองให้แห้งพลางคิดเรื่องราวเงียบ ๆ อยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองหญิงสาวมีข้อสงสัยหลายเรื่องเกี่ยวกับบุรุษที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้เป็นทั้งสามีในนามควบคู่กับตำแหน่งเจ้าหนี้“ทำไมยังไม่นอน”เสียงทุ้มติดห้วนดังออกมาจากริมฝีปากของคนที่หญิงสาวคิดว่าเขาหลับไปแล้ว“ผมยังไม่แห้งเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าท่านหลับไปแล้วเสียอีกหรือว่าเสียงของข้ารบกวนการนอนหรือเจ้าคะ”“เจ้าไม่ผิด แต่เดิมข้าเป็นคนหลับยาก รีบเช็ดผมให้แห้งเถอะวันนี้ต้องรีบนอนหน่อยเพราะตอนเช้าบิดาข้าเรียกให้สมาชิกในครอบครัวทุกคนไปร่วมกินมื้อเช้าที่จวนประมุขสำนัก”“หา!” ลี่อินหันไปมองคนพูดที่ยังคงนอนหลับตาอยู่เหมือนเดิม “ไยไม่มีใครแจ้งข้าล่วงหน้าเล่าเจ้าคะ ข้ายังไม่ได้เตรียมตัวเลยสักนิด”“ข้าก็แจ้งอยู่นี่” น้ำเสียงเหมือนคนไม่คิดว่าตนเองทำผิดด้

สิบหกจูอี้ฉงไม่สบายช่วงกลางวันจูอี้ฉงออกไปทำงานข้างนอกบ้านหายวับไปเลยเหมือนอย่างเคย กลับมาอีกทีก็ช่วงเย็นหลังมื้ออาหารค่ำซึ่งชายหนุ่มบอกลี่อินล่วงหน้าแล้วว่าให้กินล่วงหน้าไปเลยไม่ต้องรอเขา เพราะประมุขน้อยอาจกินจากข้างนอกมาแล้วซึ่งคงเป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายบอก เนื่องจากกลับมาชายหนุ่มก็เดินเข้าไปอาบน้ำใช้เวลาไม่ถึงถ้วยน้ำชาก็เดินแต่งกายในชุดนอนออกมาลี่อินที่อาบน้ำชำระร่างกายไปก่อนนานแล้วกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงข้างตะเกียงไฟจึงรีบปิดหนังสือดังฉับ เตรียมดับไฟเข้านอนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมุ่งหน้ามาที่เตียงไม้“วันนี้งานหนักหรือเจ้าคะ สีหน้าท่านดูไม่ค่อยสบายเลย” ดูอิดโรยจนน่าเป็นห่วง“เป็นห่วงข้ารึ... ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าหากเรื่องใดข้าไม่ได้สั่งไม่จำเป็นต้องรู้มาก” แม้ใบหน้าอิดโรยทว่าฝีปากไม่อ่อนแรงตามเลยสักนิด ลี่อินที่เป็นห่วงอีกฝ่ายจริงแทบกลับคำไม่ทันพูดเช่นนั้นไม่ด่าว่านางเสือกเลยเล่า บุรุษผู้นี้ก็กระไรนัก“ชิ...” ลี่อินรีบวางหนังสือรีบนอนตะแคงหันหน้าหนีจากคนปากเสียก่อนที่นางอดใจไม่ไหวตะกุยหน้าเขาเสียก่อนทว่าเสียงล้มตึง! ดังออกมาจากเบื้องหลังนาง หากจะบอกว่าเสียงนี้เป็นเสียงล้มต

“ดียิ่ง พอดีกับที่ข้าอยากถามพวกเจ้าบางเรื่อง”“เรื่องใดเจ้าคะฮูหยิน พวกบ่าวอยู่ที่จวนของสำนักฉวนเจินมามากกว่าสิบปีกันทั้งนั้นไม่ได้แยกย้ายไปไหนเหมือนคนอื่นเขา รับรองว่าพวกเราจะช่วยเหลืออย่างเต็มความสามารถ”ลี่อินกวาดสายตามองสตรีอายุไม่น้อยทั้งสามคนก็รู้สึกเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พวกนางคงเป็นพวกรู้ดีหูตากว้างไกลไม่น้อย ดูท่าเป็นพวกปรับตัวเก่ง เปลี่ยนสีไปตามสิ่งแวดล้อมจึงอยู่รอดในสำนักนี้“ข้าอยากรู้ว่าสามีของข้า ข้าหมายถึงท่านประมุขน้อยเจ้านายของพวกเจ้าเคยเจ็บป่วย ร่างกายไม่แข็งแรงมาก่อนหรือไม่” ลี่อินตีหน้าเศร้าก้มหน้าลงเล็กน้อย ลดเสียงเบาลง “ที่ข้ามาถามพวกเจ้าไม่ใช่อันใดเมื่อคืนนั้นเขา...จะว่าอย่างไรดี กินข้าแค่ประเดี๋ยวเดียวก็หมดแรงแล้วน่ะสิ พวกเจ้าอย่าเอาไปพูดที่ไหนเชียวนะ”ลี่อินไม่กล้าถามไปตรง ๆ เรื่องโรคหัวใจเพราะกลัวว่าจะเป็นการเปิดเผยความลับของจูอี้ฉงหรือไม่ บวกกับเมื่อเช้านี้เขาได้สร้างความไม่พอใจแก่นางเล็กน้อยลี่อินจึงถือโอกาสใช้เหล่าสาวใช้ขี้นินทาพวกนี้ในการเผยแพร่ข่าวว่าเขาไม่อึดทนซึ่งเป็นเรื่องขายหน้าสำหรับชายชาตรีไปด้วย เพื่อเป็นการแก้แค้นให้เจ็บแสบเล็กน้อย เรียกได้ว่ายิงนั

สิบเก้าใช้ปลอบประโลมลูกชายของข้า“!!”“นางเข้ามาได้อย่างไรกัน” ดูท่าลี่อินคงเป็นคนเดียวที่แปลกใจเมื่อหญิงสาวหันกลับมามองสบตาของจูอี้ฉงกลับมองเห็นแต่ความเบื่อหน่ายชินชาของอีกฝ่ายคำพูดนิทนาของเหล่าสาวใช้ในจวนเมื่อช่วงสายวันนี้ดังเข้ามาในโสตประสาทของลี่อิน‘...คุณหนูลี่เจียวชอบสบโอกาสที่ฮูหยินงีบหลับเดินไปหานายน้อยที่เรือนอย่างน่าไม่อาย...’เวลาโพล้เพล้ใกล้ถึงมื้ออาหารเย็นเช่นนี้ผู้ใดนิยมกินของว่างกันเล่า หากไม่ใช่หมูคงคิดได้ว่ามันคือเวลาเลิกงานที่คนทั่วไปนิยมอาบน้ำชำระร่างกายต่างหากเล่ารู้ทั้งรู้แล้วยังมา คุณหนูซ่งลี่เจียผู้นี้มีคนหนุนหลังแล้วคิดริกำเริบเสิบสานต้องการปีนเตียงประมุขน้อยด้วยวิธีการนี้เชียวหรือ“นางทำตัวเช่นนี้บ่อยหรือ”“...”ลี่อินยู่หน้าเมื่อเห็นชายหนุ่มยังนิ่งนอนใจ ไม่รู้ว่าจะรอให้นางเดินเข้ามาถึงข้างหลังฉากกั้นอาบน้ำหรืออย่างไร“ให้ข้าออกไปไล่นางให้หรือไม่”“ไม่ต้อง... ไหน ๆ เจ้าก็เข้ามาหาข้าถึงที่แล้ว ครานี้ถือว่าช่วยข้าไล่คนก็แล้วกัน”“ช่วย? ช่วยอย่างไรจะ...”ลี่อินยังไม่ทันได้รับคำตอบให้กระจ่างข้อมือนางก็ถูกคว้าแรงฉุดทำให้นางเสียสมดุลตัวลอยปลิวไปข้างหน้า และแน่นอ

“ขอบคุณสำหรับความหวังดีเจ้าค่ะ”ตรงกันข้ามลี่อินซึ่งมีจิตวิญญาณของความเป็นแพทย์ทหารจากในชาติที่แล้วยิ่งอยากรู้อยากเห็น ในใจหวังว่าอยากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเหล่าทหารที่นอกจากจะต้องเอาชีวิตไปผูกไว้กับเส้นด้ายเพื่อปกป้องบ้านเมืองแล้วยังต้องมาเสี่ยงกับโรคต่าง ๆ อีกนางเป็นหมอทหารในยุคทันสมัยย่อมเคยอ่านประวัติศาสตร์จีนโบราณ โรคชนิดใดที่ในยุคนี้อาจพบเจอนางคือคนที่รู้วิธีรับมือ จะให้ลี่อินถอยหลังเพราะกลัวตายได้อย่างไรกัน“ข้าเจอคนของข้าแล้ว ลาก่อนนะเจ้าคะท่านป้า”“อะ อ้าว ระวังตัวด้วยนะ”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”เท้าบางก้าวเท้าเปลี่ยนทิศทางไปยังโรงหมอเฟยซาโดยไม่รอเจียวซือสาวใช้ของตัวเองอีกต่อไป พอมาถึงลี่อินเห็นประตูข้างหน้าของโรงหมอปิดเอาไว้อันเป็นตัวบ่งบอกว่าวันนี้โรงหมอปิดทำการ ไม่ต้อนรับลูกค้า ไม่แคล้วเป็นผลกระทบจากข่าวลือที่กำลังแพร่กระจายอยู่ตอนนี้โชคดีที่ตอนนั้นเองลี่อินเหลือบตาไปเห็นคนที่นางรู้จัก แม้จะเคยคุยกันเพียงหนึ่งครั้งทว่าในสถานการณ์เช่นนี้นางถือว่านางและเขาเป็นคนรู้จักกันไปโดยปริยาย“ท่านแม่ทัพใหญ่เจ้าคะ”ท่านแม่ทัพใหญ่ประจำแดนเหนือผู้เดินเหินไปที่ใดมักสวมใส่หน้ากากไว้บนหน้าหันมามอ