Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: Bab 11 - Bab 20

“ข้าไม่อยากรู้จักสตรีชั้นต่ำเช่นนางเจ้าค่ะท่านป้า”ซ่งลี่เจียขมวดคิ้วส่งสายตาไม่พอใจให้ป้าของตัวเองแถมยังพูดความในใจของตัวเองออกมาอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่เกรงใจคนฟังอย่าลี่อินเลยสักนิดลี่อินยกยิ้มก่อนเอ่ยตอบโต้“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะฮูหยินรองซ่ง ข้ากับนางคงไม่มีวันที่ต้องมาสนิทกันหรอกเจ้าค่ะ”ซ่งเจ้าเจียรู้ความนัยที่ลี่อินต้องการสื่อ เมื่อสักครู่นี้ลี่อินกำลังจะบอกทางอ้อมว่าพวกนางไม่มีโอกาสสนิทกันเพราะในอนาคตหากลี่อินได้ตบแต่งเข้าจวนแห่งนี้ จะไม่มีวันที่ซ่งลี่เจียจะได้เข้ามาเป็นภรรยาคนใดของจูอี้ฉงนั่นเองทว่าความนัยเหล่านี้แน่นอนว่าหลานสาวที่แสนโง่เขลาของนางไม่มีทางเข้าใจเป็นแน่“ลี่เจีย! เจ้าขอโทษนางเดี๋ยวนี้”“แต่ว่าท่านป้า ข้า...”“ลี่เจียรินน้ำชาให้แม่นางลี่อินเพื่อเป็นการขออภัยเดี๋ยวนี้”“เจ้าค่ะท่านป้า”ซ่งลี่เจียไม่สามารถขัดท่านป้าของตนเองได้อยู่แล้ว หญิงสาวจึงฝืนใจยกกาน้ำชาสมุนไพรที่พวกนางเตรียมมารินใส่จอกข้างหน้าลี่อิน“ข้าปากไม่ดีเอง ต้องขออภัย หากแม่นางไม่ถือสาได้โปรดดื่มชาที่ข้ารินเถอะเจ้าค่ะ”“...”ลี่อินยิ้มรับจอกชามาไว้บนมืออันใดกันพวกนางมาที่เรือนมีจุดประสงค์ใด ตอนแรกเหมือน

แปดไม่ถูกกับมารดาเลี้ยงตัวเองหรือใช้เวลาไม่นานพ่อบ้านกัวก็เดินกลับมาพร้อมกับท่านหมอรักษาโรค พอชายชราเดินเข้ามากลับพบว่าบรรยากาศในห้องนอนของเจ้านายไม่น่าอภิรมย์เช่นเดิม จึงรีบส่งท่านหมอเข้าไปเสร็จแล้วรีบขอตัวจากไป ส่งต่อหน้าที่ให้ลูกน้องคนสนิทของจูอี้ฉงรับหน้าที่ต่อในห้องนอนคนบาดเจ็บถูกบ่าวในเรือนพาไปนั่งพิงหัวเตียงอย่างว่าง่าย ไม่มีใครกล้าพูดจึงทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดอย่างยิ่งทุกคนต่างนั่งรอท่านหมออย่างเงียบเชียบพอหมอมาถึงก็ตรงดิ่งเข้าไปตรวจดูอาการคนบาดเจ็บทันที“แผลไม่ลึก เดี๋ยวให้สาวใช้ผู้นี้ใส่ยาให้แม่นางลี่อินก็แล้วกัน”“จะ เจ้าค่ะ”หมอชราถอยหลังหลีกทางออกมาเล็กน้อย“อะ โอ๊ย เจียวซือเบามือหน่อยสิ ข้าเจ็บนะ”เสียงร้องโอดโอยเป็นระยะของลี่อินทำให้ห้องนอนห้องใหญ่ที่ตอนแรกเต็มไปด้วยมวลอากาศกดดันจนผู้คนในห้องรู้สึกอึดอัดยิ่งทวีความกดดันเข้าไปใหญ่หมอหลิ่งเหวินนั่งเหงื่อตกเฝ้าคนไข้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่ใช่เครียดเพราะอาการคนไข้หนักหนาแต่อย่างใด ทว่าที่เครียดเป็นเพราะรับรู้ได้ถึงแรงกดดันอยู่เบื้องหลังตัวเองทั้งที่ไม่ได้หันไปมองแม่นางในเรือนประมุขน้อยของสำนักฉวนเจินก็ขยันส่งเสียงร้อ

เก้าเจ้ามีวิธีที่ดีกว่านี้รึหลายวันผ่านไป วันนี้เป็นวันมงคลสมรสระหว่างประมุขน้อยสำนักฉวนเจินกับโฉมงามอันดับหนึ่งในใจของคนที่เคยเห็นใบหน้าเทพธิดาของนางจวนแฝดโอ่อ่าสองแห่งอันเป็นจวนของประมุขใหญ่และประมุขน้อยแห่งสำนักฉวนเจินต่างประดับตกแต่งด้วยกระดาษ ม่านมุกสีแดงชาดเพื่อความสิริมงคลเต็มไปหมด ช่วงดวงตะวันอยู่บนฟากฟ้า จะเป็นพิธีกี่รับตัวเจ้าสาวที่ถูกส่งตัวไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ใจกลางเมืองซีสูเปรียบเสมือนบ้านเจ้าสาวให้ลี่อิน โดยเจ้าบ่าวพร้อมด้วยแม่สื่อ ญาติสนิท มิตรสหายเดินไปนำเกี้ยวไปรับเจ้าสาวมาทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินที่จวนของฝ่ายชายพิธีการมงคลสมรสระหว่างบ่าวสาวชุดแดงชาดฉูดฉาดตาดำเนินอย่างราบรื่นท่ามกลางความพอใจและไม่พอใจบ้างของใครหลายคนในงานจนกระทั่งเสร็จสิ้นพิธีไหว้ฟ้าดิน นับจากนี้เป็นต้นไปเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวสองคนเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง ช่วงกลางคืนดวงตะวันลับขอบฟ้าเป็นช่วงเวลาส่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวทั้งคู่เข้าห้องหอภายในห้องหอกว้างขวาง การตกแต่งห้องล้วนเป็นสีแดง ม่าน ผ้ามู่ลี่ เครื่องเรือนหลากหลายชนิดล้วนเป็นลวดลายสัตว์นานาชนิดเคียงคู่ตุนาหงันกันเต็มห้องหอจะมีก็แต่สอ

สิบคารวะเช้ากับแม่เลี้ยงสามีเช้าวันรุ่งขึ้น หนึ่งในหน้าที่ของภรรยาและลูกสะใภ้ของบุรุษตระกูลใหญ่ที่สำคัญไม่น้อยคือการไปคารวะมารดาของสามีซึ่งในที่นี้กรณีที่ประมุขน้อยจูอี้ฉงไร้มารดาสายเลือดเดียวกัน นางจึงต้องไปคารวะมารดาเลี้ยงแทนจูอี้ฉงออกไปทำงานตามหน้าที่ประมุขน้อยของสำนักตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่ขึ้นเหนือขอบฟ้า ดังนั้นเวลานี้ในห้องนอนจึงเหลือเพียงลี่อินเท่านั้น เช้านี้จึงต้องเดินทางไปยังเรือนของมารดาเลี้ยงตัวคนเดียวชิ ไหนบอกว่าไม่ให้นางเข้าใกล้สตรีของบิดาเขาอย่างไรเล่า แล้วทำไมถึงไม่สั่งให้นางงดเว้นไม่ต้องไปคารวะมารดาเลี้ยงของเขาก่อนออกไปทำงานละเลยภรรยาตนเองสิ้นดีสามีเพียงในนามผู้นี้ของนางเพื่อความแนบเนียนในบทบาทฮูหยินของประมุขน้อย ลี่อินจึงต้องเดินไปเรือนของซ่งเจ้าเจียอย่างขัดไม่ได้“ฮูหยินซ่งเจ้าคะ ลูกสะใภ้ของท่านมาคารวะเช้าแล้วเจ้าค่ะ”คนใช้ข้างหน้าเรือนตะโกนเข้าไปในห้องที่งับประตูปิดสนิทเป็นอันสื่อทางอ้อมว่าเจ้าของห้องยังไม่เปิดต้อนรับแขกเวลานี้“ให้นางยืนรอข้างนอกไปก่อน”เสียงงัวเงียดังลอดออกมา แน่นอนว่าลี่อินได้ยินชัดเจนเต็มสองหู“เมื่อวานฮูหยินรองซ่งปรนนิบัติดูแลท่านประมุขจน

สิบสองโรงหมอเฟยซาลี่อินเดินออกจากหอสุ่ยเซียนฮวาแล้วเลี้ยวขวาไปมุ่งหน้าเดินต่อไปบนถนนเส้นเดิมเพื่อไปยังอีกสถานที่หนึ่งโรงหมอเฟยซาเหตุผลที่ลี่อินสนใจไปเยี่ยมเยียนสถานที่แห่งนี้ทั้งที่ไม่ได้เจ็บป่วยต้องการรักษาเป็นเพราะเรื่องราวที่มามาหอสุ่ยเซียนฮวาเล่าให้ฟังมามาบอกว่าพบนางที่ถนนเส้นดั้งเดิมหลังตลาด เวลานั้นเป็นช่วงโพล้เพล้ มามาและคนของนางกำลังเดินทางกลับจากจวนพักตากอากาศของเศรษฐีท่านหนึ่งซึ่งตั้งปลีกวิเวกอยู่ในชายป่าใกล้น้ำตก จึงจำเป็นต้องโดยสารโดยใช้ถนนเส้นนั้นที่ผู้คนไม่นิยมใช้สัญจรเพราะใกล้ป่าที่โจษจันกันว่าเป็นแหล่งกบดานของกลุ่มโจรภูเขาในวันนั้นถนนเส้นนี้เกิดเหตุโจรภูเขาปล้นขบวนพ่อค้าต่างแดนที่กำลังเดินทางเข้ามาทำการค้าในเมืองซีสูจริง ๆ ช่วงเวลาที่พวกมามาเดินทางมาเจอเป็นตอนที่ขบวนพ่อค้าถูกโจมตีอยู่ พวกนางได้ยินเสียงแต่ไกลแม้ไม่กล้าเข้าไปช่วย ทว่านางก็มีจิตสำนึกส่งคนไปตามทหารทางการมาช่วยขับไล่พวกโจรเหล่านั้นไปโชคดีตรงที่เกิดเหตุนั้นไม่ไกลจากคณะทหารตระเวนชายแดนจึงร้องขอความช่วยเหลือได้ทันเวลามามาเจอลี่อินนอนหมดสติอยู่ข้างถนนไม่ไกลจากขบวนสินค้าครานั้นหญิงสาวบาดเจ็บหนักมาก ตอนแร