Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: Bab 31 - Bab 40

“ผู้ป่วยในกระโจมนี้นอนพักไม่สวมเสื้อไม่หนาวกันแล้วหรือ”“อ้าว ท่านแม่ทัพหลิว”แม้ว่าประโยคดังกล่าวเหมือนไม่ได้พูดกับลี่อินทว่าเสียงของคนพูดกลับดังอยู่เหนือศีรษะ นางจึงอดเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความประหลาดไม่ได้“มาที่นี่เพื่อมาดูอาการของลูกน้องหรือเจ้าคะ”ลี่อินถามโดยไม่ได้หันไปมองผู้มาใหม่ต่อ จึงไม่รู้ว่าแววตาที่มองทะลุหน้ากากปิดครึ่งบนมานั้นกำลังมองนางด้วยสายตาเช่นใดอยู่“เรียนท่านแม่ทัพ ข้าน้อยเพิ่งตรวจร่างกายผู้ป่วยกระโจมนี้ จึงยังไม่ได้ให้คนใส่เสื้อให้พวกเขาขอรับ” ท่านหมอหนุ่มที่ลี่อินติดตามเป็นผู้ช่วยตอบ“เดี๋ยวข้าป้อนพวกเขากินข้าวดื่มยาเสร็จแล้วจากนั้นจึงค่อยใส่ให้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขา”“...”“มีเรื่องใดสอบถามอีกหรือไม่เจ้าคะ” ลี่อินวางช้อนบนถ้วยน้ำแกงที่ว่างเปล่า นางต้องการเอื้อมมือไปหยิบยาต้มซึ่งอยู่ข้างบนถาดไม้ทางด้านหลังที่แม่ทัพหลิวยืนอยู่พูดง่าย ๆ ก็คือเขาค่อนข้างเกะกะการทำงานของนางมากเลยทีเดียวแน่นอนว่าประโยคเหล่านี้ลี่อินบ่นในใจไม่กล้าพูดต่อหน้าบุรุษตัวโตที่นางเคยคิดผิดว่าเขาเป็นมิตร จิตใจดีมากกว่าบุรุษมีอำนาจอยู่ในมือที่จวนนางบางคน ทว่าพอมาเจอกันหนนี้อี

“ว่ามาสิ หากข้าอยากตอบจะตอบ”ลี่อินหัวเราะแกน ๆ ออกมาเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเลือกใช้คำว่า ‘อยากตอบ’ แทนคำว่า ‘สามารถตอบได้’“ทหารจากการไปค้างคืนลาดตระเวนในป่าของแคว้นศัตรูเป็นโรคไข้จับสั่นล้มป่วยมาหลายวันแล้วทว่าวันนี้ที่ข้าตามหมอซูไปตรวจร่างกายพวกเขาพบว่าอาการดีขึ้นจนเกือบหายกันเป็นส่วนใหญ่แล้ว แต่ไยพวกท่านจึงยังคงประกาศตามหาหมอฝีมือดีจากต่างเมืองอีกเล่าเจ้าคะ ไม่ใช่ว่าสถานการณ์ดีขึ้นแล้วหรอกหรือ”ลี่อินเพิ่งมาถึงยังไม่ได้ถึงวันจึงรู้เรื่องแค่เพียงบริเวณที่หญิงสาวมีโอกาสได้เข้าไปเท่านั้น ในเมื่อนางมีเวลาเหลือในค่ายนี้เพียงครึ่งวันหากให้เดินไปดูด้วยตัวเองคงไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดได้อยู่ดีไม่สู้ถามจากบุรุษตรงหน้าผู้นี้ไม่เร็วกว่าหรือหากเขาอยากตอบน่ะนะ“สิ่งที่เจ้าพูดถูกต้อง อาการของทหารชุดแรกที่เป็นโรคนี้ดีขึ้น ทว่าประวัติศาสตร์ดูท่าจะซ้ำรอยเสียแล้ว...”ลี่อินรับกระดาษที่เขาคงกำลังอ่านอยู่ยื่นมาให้นางอ่านต่อมาก่อนก้มลงตั้งใจอ่านตัวอักษรบนกระดาษพับเล่มนั้น“เมื่อหลายสิบปีก่อนทหารล้มตายกันเพราะโรคไข้จับสั่นระบาดสองแสนคน จนในที่สุดราชสำนักมีคำสั่งให้เผาทำลายค่ายทหารแห่งนั้นทิ้งเพื่อหยุด

ยี่สิบสี่ห้องลับเนื่องจากเห็นว่าข้างในห้องลับไร้แสงสว่างจนมองไม่เห็นทาง ดังนั้นมือบางจึงหยิบโคมไฟที่ถูกจุดไว้ใกล้มือเดินเข้าไปด้วยข้างในนี้มีบันไดทอดลงสู่ห้องใต้ดินชั้นล่างลี่อินไม่ลังเล ในเมื่อตัดสินเดินเข้ามาแล้ว มีสิ่งใด มีห้องใดอีก นางก็จะเดินเข้าไปดูให้หมดบางที... ห้องลับพวกนี้อาจทำให้นางรับรู้ความจริงที่นำไปสู่ตัวตนที่แท้จริงของร่างนี้เป็นได้ชั้นใต้ดินข้างล่างห้องลับนี้เรียบง่ายกว่าที่คิด ลี่อินเดินไปจุดเทียนบนโคมไฟตั้งโต๊ะพรึ่บยามแสงไฟรอบห้องสว่างขึ้นเพียงพอให้นางเห็นสิ่งของทั้งหลายในห้อง ดวงตาสว่างสุกใสไล่มองรอบห้องสั่นระริกเตียงไม้หลังเล็กเพียงพอให้คนนอนเพียงคนเดียว ถัดไปเป็นคานไม้ที่ถูกเจ้าของสถานที่แห่งนี้นำมาใช้เป็นราวพาดเสื้อผ้าเกือบสิบชุดทว่าหากสังเกตให้ดีพบว่าชุดเหล่านั้นแบ่งออกเป็นสองรสนิยมชุดบนราวแถบฝั่งขวาสีดำสนิทมีขนสัตว์ประดับอยู่ที่บ่าทั้งสองข้าง รสนิยมนี้ลี่อินคุ้นชินดีเพราะเป็นชุดที่จูอี้ฉงสวมใส่ประจำชุดบนราวฝั่งซ้าย ทอจากผ้าไหมเนื้อดีสีน้ำเงินปักด้วยดิ้นสีทองลายเมฆาดูแล้วประณีต เป็นชุดที่เหล่าขุนนางนิยมสวมใส่กันลี่อินไม่เคยเห็นจูอี้ฉงใส่มาก่อนทว่านา

ยี่สิบเจ็ดเรื่องราวในอดีต“เช่นนั้นข้าจะเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังตั้งแต่ข้าและหลิวมู่เหยียนเจอกัน...พวกเราเป็นศิษย์ร่วมสำนักกันตั้งแต่อายุยังน้อยจนกระทั่งข้าอายุได้สิบหนาวท่านอาจารย์ให้พวกเราเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านได้สามเดือน ข้ากลับไปที่สำนักฉวนเจินตื่นขึ้นมาเช้าวันหนึ่งมีคนให้สาวใช้ยกอาหารใส่ยาพิษมาให้เด็กอย่างข้ากิน ข้าไม่คิดว่าที่บ้านของข้าเปลี่ยนไปหลายอย่างนอกจากสำนักเริ่มมีอำนาจมากขึ้น และสมาชิกภายในตระกูลมีความโลภมากในตำแหน่งทายาทเจ้าสำนักคนต่อไปของข้าซึ่งเป็นบุตรชายคนเดียวจากฮูหยินเอกของท่านพ่อ มีคนวางยาพิษหวังให้ข้าตายทว่าข้าร่างกายแข็งแรง เรียนวิชาสกัดกั้นไม่ให้พิษไหลเวียนเร็วมาจากอาจารย์ที่สำนัก แม้ว่าเป็นเด็กทว่าข้ามีความอดทนสูงมากสามารถอดทนรอท่านหมอมาช่วยทัน...”ลี่อินพยักหน้า สิ่งที่จูอี้ฉงตัวจริงเล่าตรงกับที่สาวใช้ในเรือนเล่าให้นางฟังวันนั้นทว่าลงรายละเอียดมากกว่า“สิ่งที่ทำให้ข้ามีความคิดความอ่านหันเหออกจากสำนักฉวนเจินแล้วตัดสินใจร่วมมือกับหลิวมู่เหยียนเป็นเพราะข้ารับรู้ได้ทันทีว่าสำนักแห่งนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อก่อนตอนที่ข้าเพิ่งโตจนรู้ความ ท่านพ่อไม่ได้เป็น

ยี่สิบเก้าม้าตัวเดียวกันวันรุ่งขึ้นเวลาเช้าตรู่ข้างหน้าจวนแฝดแห่งสำนักฉวนเจินครึกครื้นกว่าวันไหน ๆ เนื่องจากมีขบวนม้าหลายสิบตัว รวมถึงสมาชิกฉวนเจินบุรุษหนุ่มอีกหลายสิบชีวิตยืนเรียงแถวรอให้เหล่าสมาชิกตำแหน่งสูงในสำนักเดินออกมาขึ้นขี่ม้าเดินทางสู่ป่าฉางผิง ป่าขนาดใหญ่กินพื้นที่มากกว่าป่าแห่งอื่นจึงหนาแน่นไปด้วยพืชพรรณและสัตว์ป่าอุดมสมบูรณ์ที่สุดของแถบเหนือแถวนี้แน่นอนว่าป่าแห่งนี้จึงถือว่าเป็นสถานที่อันตรายแห่งหนึ่งที่เหมาะสำหรับจอมยุทธ์ผู้กล้าทั้งหลายเข้าไปท้าทายเท่านั้น หากใครไม่เก่งจริงไม่ควรเข้าไปทิ้งชีวิตอยู่ในนั้น!“อาฉงเจ้ามั่นใจหรือว่าจะพาลูกสะใภ้ไปด้วย ข้ารู้ว่าเจ้ารักและตามใจนางอย่างยิ่งทว่าบางเรื่องควรขัดใจนางเสียบ้างไม่เช่นนั้นนางจะเสียคนเอาได้”สองพ่อลูกเดินตีคู่กันออกมาจากประตูทางออกจวนนำสมาชิกอาวุโสคนอื่น เบื้องหลังมีสาวใช้ของผู้เป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียวของประมุขจูและสาวใช้ประจำตัวเดินตามออกมาด้วย พวกนางต่างสวมชุดกางเกงทะมัดทะแมงเหมาะแก่การขี่ม้า“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ลูกจะดูแลนางอย่างดีไม่ตามใจมากจนเกินไปให้เสียคนแน่ขอรับ ถือเสียว่าหนนี้ลูกไปท่องเที่ยวกับภรรยาดีกว่าข