Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: Bab 41 - Bab 50

สามสิบผู้คุ้มกันของพ่อกุบกับ กุบกับการเดินทางด้วยม้าทำให้ระยะเวลาเดินทางถูกย่นให้เร็วขึ้นด้วยเช่นกัน เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้นสมาชิกผู้เข้าร่วมงานล่าสัตว์ประจำปีของสำนักฉวนเจินขบวนแรกที่เดินทางมาด้วยม้าก็มาถึงแถบชายป่าในที่สุดพื้นที่เป็นลานกว้างสะอาดตา มีกระโจมหลังใหญ่กางเอาไว้อยู่หลายหลัง เสบียง อุปกรณ์ตั้งพักชั่วคราวถูกคนวางตั้งเรียบร้อยเป็นส่วนใหญ่แล้ว เนื่องจากสามวันก่อนหน้านี้ทางสำนักฉวนเจินส่งคนมาจัดสถานที่ให้พร้อมกับการรวมตัวครั้งสำคัญของเหล่าสำนักฉวนเจิน“เอาละพี่น้องทั้งหลาย พวกเราพักผ่อนรอให้ทุกคนเดินทางมาถึงกันครบก่อน ถึงจะเริ่มการแข่งขันสุดแสนภาคภูมิใจของพวกเรา” เสียงทรงอำนาจของประมูขคนปัจจุบันดังก้องทั่วบริเวณ หลังผู้คนพยักหน้ารับทราบขานรับเสร็จ จึงแยกย้ายกันไปพักผ่อนยังใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่บ้าง ในกระโจมบ้าง หรือบางคนเคยมาร่วมงานที่นี่หลายปีแล้วรู้ว่าไม่ไกลจากชายป่านี้มีลำธารใสไหลมาจากน้ำตกใหญ่ข้างในป่าจึงเดินไปพักผ่อนหย่อนใจยังสถานที่ต่าง ๆในขณะที่ลี่อินและจูอี้ฉงกำลังเดินแยกไปทางร่มไม้ใหญ่ไม่ไกลจากสายตาตรงนั้นเพราะเห็นว่ามีโขดหินอันใหญ่ให้นั่งได้สบายทว่ากลับมีเสีย

สามสิบเอ็ดเสียงร้องโหยหวนตกกลางคืนอันเป็นเวลาที่ดวงตะวันถูกแทนที่ด้วยจันทราวันเดียวกันนั้นเอง เนื่องจากจูอี้ฉงเลือกบริเวณที่โล่งโปร่งต้นไม้สูงขึ้นหนาแน่นไม่มากเพื่อพื้นดินข้างล่างจะได้มีแสงจากจันทราส่องถึงให้ความสว่างบ้าง บวกกับมีกองเพลิงก่อขึ้นมากลางค่ายขนาดย่อมที่ถูกตั้งชั่วคราวเอาไว้ให้นอนพักผ่อนกันคืนนี้เนื่องจากในกลุ่มการเดินทางนี้มีสตรีรวมอยู่ด้วยซึ่งเป็นเจ้านาย ดังนั้นลี่อินจึงมีที่นอนผ้าห่มรองพื้นนอนอยู่คนเดียวเพื่ออำนวยความสะดวกให้นางมากที่สุดส่วนจูอี้ฉงนอนพิงโขดหินอยู่ข้างกายภรรยาของตนเองให้นางนอนริมนอกห่างไกลจากบุรุษลูกน้องคนอื่นตอนนี้สมาชิกทั้งกลุ่มกินอาหารเย็นเสร็จแล้วถึงเวลาเข้านอน ทว่าในช่วงเวลาที่สิ่งแวดล้อมรอบข้างกำลังเงียบสงบอยู่กลับมีเสียงหวีดร้องโหยหวนเสียงดังก้องไปทั่วป่าทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองทิศทางเดียวกันซึ่งเป็นทิศตะวันออก เสียงนั้นราวกับดังออกมาจากหุบเขาสูงที่ตอนนี้เห็นเป็นเงามืดอยู่ไกลโพ้น“หรือเป็นเสียงสมาชิกสำนักฉวนเจินคนอื่น ๆ โดนสัตว์ป่าทำร้ายกันขอรับนายน้อย ถึงแม้เนื้อเสียงดูไม่เหมือนเสียงบุรุษเท่าไรนักก็เถอะ”ลูกน้องอีกคนของจูอี้ฉงวางมือจากการเก็

สามสิบสามตายในโพรงไม้ร่องรอยหายไปหน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งทำให้จูอี้ฉงไม่รู้จะเดินต่อไปที่ใดนอกจากเดินสำรวจบริเวณโดยรอบเพื่อหาร่องรอยอื่นช่วยตามหานางแทน“ลี่อิน!”เสียงเรียกของชายหนุ่มเริ่มสั่นเครือเมื่อรู้สึกว่าตอนนี้หลายเรื่องกำลังไม่เป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะวิ่งออกไปอีกด้านเพื่อตามหาสิ่งที่ทำให้ตัวเองใจหาย มือไม้สั่นอย่างไม่ทราบสาเหตุเสียงทุบของแข็งดังไม่ไกลจากตำแหน่งที่เขายืนทำให้ฝีเท้าแกร่งหยุดชะงักปึง! ปึง!“นั่นเสียงของเจ้าใช่หรือไม่ลี่อิน”ปึง! ปึง!พอเสียงนั้นดังโต้ตอบคำถามของชายหนุ่มอีกรอบ จูอี้ฉงจึงมั่นใจว่าเสียงนั้นดังมาจากต้นไม้ใหญ่ข้างหลังเขา ไม่รอช้ามือหนารื้อถอนพุ่มไม้เหนือโคนต้นไม้ใหญ่ มือออกแรงดัน ๆ ดึง ๆ จนเจอรอยต่อผิดปกติพลั่ก“ลี่อิน!”“ท่านอี้ฉง”ร่างบอบบางอ่อนแรงเนื่องจากข้างในโพรงไม้นี้มีช่องเปิดให้อากาศถ่ายเทเป็นช่องเล็กเพียงนิดเดียวเท่านั้นดังนั้นจึงทำให้คนที่ถูกขังอยู่ข้างในอ่อนแรงเพราะอากาศหายใจเกือบไม่เพียงพอต่อการใช้ชีวิต เรี่ยวแรงที่มีใช้ดันเปิดประตูเท่าไรก็ไม่เป็นผลจนตอนนี้ตาใกล้ปิดสติใกล้หายไป แต่แล้วอยู่ดี ๆ หูก็ได้ยินเสียงเรียกคุ้นเ

สามสิบสี่บุกหุบเขาผีสิงลี่อินและหลิวมู่เหยียนเดินทางมาถึงทางเข้าหุบเขาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เนื่องจากกลางวันเป็นช่วงเวลาที่เหล่านักล่าดุร้ายกลับรังตนเอง ส่วนเสียงร้องโหยหวนปริศนาเหมือนเมื่อคืนเงียบลงไปตั้งแต่ดวงตะวันเคลื่อนขึ้นมาจากขอบฟ้าดังนั้นตลอดทางเดินมานอกจากคอยหลบบรรดาสัตว์ในป่าเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะหุบเขาผีสิงแห่งนี้เป็นหุบเขาที่ลึกและปกคลุมไปด้วยป่าทึบต้นไม้ขึ้นสูงทอดตัวไปตามแม่น้ำสายใหญ่ทอดหายเข้าไปยังเทือกเขาสองแห่งเคียงคู่กันทางเข้าหุบเขาแห่งนี้วังเวงสมชื่อเรียกขาน นี่ขนาดเวลานี้เป็นช่วงกลางวันเพียงทอดสายตามองเข้าไปในหุบเขา คนที่มาผ่านเห็นต้องรู้สึกแปลกใจบ้างแหละว่าเพราะเหตุใดข้างในนั้นจึงดูมืดวังเวงกว่าบริเวณรอบนอกที่อยู่ห่างกันไม่ไกลถึงเพียงนี้ อีกทั้งเพียงแค่ยืนมองอยู่ข้างหน้ารู้สึกราวกับมีไอความเย็นแผ่ออกมาชวนให้ขนลุกชันไปทั้งกายโดยไม่รู้ตัวทว่าหากวิเคราะห์ดูจากหลักเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ของคนไม่เชื่อเรื่องผีสางหรือสิ่งที่มองไม่เห็นพิสูจน์ไม่ได้อย่างลี่อินการที่ข้างในหุบเขาบรรยากาศค่อนข้างแตกต่างชวนวังเวงนั้นหนึ่งในเหตุผลคือข้างในนั้นคือมีเทือกเขาสูงสองแห่งตั้งตระหง่

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”“จะตายอีกในไม่ช้านี้แล้วยังอยากรู้อีกรึอี้ฉง”“...”“ได้...ข้าเห็นแก่ว่าเจ้าเป็นลูกของนางก็แล้วกัน ที่สำนักฉวนเจินของเรานั้นเป็นใหญ่ในแถบดินแดนอุดรได้เป็นเพราะตระกูลบ้านเดิมของนาง เสียดายที่นางนั้นงามตามประสาบุตรีของตระกูลขุนนางในเมืองหลวงทว่ากลับร่างกายอ่อนแอจึงไม่อาจอยู่เสวยสุขกับพ่อได้นาน แม่เจ้างามจนพ่อหาสตรีใดแทนที่นางได้ยากเย็นจนกระทั่งได้พบหน้าลี่อินภรรยาของเจ้าผู้นี้ พ่อจึงค่อยจิตใจชุ่มชื่นเบิกบานขึ้นมาหน่อย”“อื้อ อื้อ” ลี่อินเบี่ยงหน้าหลบมือหยาบกร้านของจูหยี่หานที่พูดไปส่งรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยมองมาทางหญิงสาว ทว่านางโดนจับคุมตัวอยู่จึงหลีกหนีไม่ได้มากนักสุดท้ายจับปลายคางให้หันมาเผชิญหน้ากับชายชราอยู่ดี “อื้อ”น้ำใสเอ่อล้นในดวงตากลมกระตุ้นให้บุรุษความคิดชั่วร้ายถึงขนาดคิดเอาลูกสะใภ้มาเป็นภรรยาตนเองยิ่งรู้สึกถูกกระตุ้น ลิ้นสกปรกเลียริมฝีปากตนเอง ตรงกันข้ามหลิวมู่เหยียนเห็นแล้วยิ่งรู้สึกผิดต่อนางที่ไม่อาจปกป้องนางทำให้นางต้องมาเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ได้ ชายหนุ่มกระชับมือจับด้ามดาบเตรียมพร้อม“นางเป็นภรรยาของบุตรชายของท่านนะประมุขจู ที่แท้ท่านก็วางแผนสังหา