All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากกลับมาจากศาลากลางน้ำ ซุนเพ่ยเหวินลงมือเก็บสัมภาระของตนเองที่มีอยู่น้อยนิด ด้วยความคิดมากมายในหัวสมองกำลังแล่นหาทางออกสำหรับสถานการณ์ไร้ที่อยู่อาศัยในตอนนี้เมื่อวานหยางมู่บอกว่าจวนตระกูลซุนของนางถูกทางการยึดเอาไว้ชั่วคราวดังนั้นตัวเลือกที่จะกลับไปยังจวนของตนเองจึงถูกตัดทิ้งไปเก็บของใส่ย่ามผ้าของตนเองเสร็จซุนเพ่ยเหวินนำแผนที่เมืองหลวงออกมากาง สายตาคมกวาดมองหารายชื่อโรงเตี๊ยมทั้งหมดในเมืองหลวง“โรงเตี๊ยมอ้ายลี่น่าจะเหมาะกับสตรีเช่นข้า”โรงเตี๊ยมขนาดกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องเถ้าแก่รักษาความเป็นส่วนตัวของผู้พักอาศัย ตั้งอยู่ท้ายตลาดกลางเมือง ทำเลที่ตั้งไม่เปลี่ยวจนเกินไปซุนเพ่ยเหวินขีดทำสัญลักษณ์โรงเตี๊ยมแห่งนี้เอาไว้ นางตัดสินใจแล้วว่าจะไปเช่าห้องในโรงเตี๊ยมอ้ายลี่นี่แหละเสียงเปิดประตูห้องดังในจังหวะเดียวกันกับที่ซุนเพ่ยเหวินยกมือขึ้นจากการขีดสัญลักษณ์ลงบนแผนที่ตัวเอง หญิงสาวหันหลังไปมองผู้มาใหม่พบว่าเป็นหยางมู่ สหายสนิทของตนเอง“เหวินเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ สีหน้าดูเคร่งเครียดเชียว”“เจ้ามาพอดีข้ามีเรื่องต้องการคุยกับเจ้า มานั่งนี่ก่อนสิ” ซุนเพ่ยเหวินเลือกไม่ตอบคำถามก่อนหน้า“ม

“แม่นางจะลุกไปที่ใด ไหนบอกเล่าว่ามีนัดกับสหาย” ซุนเพ่ยเหวินไม่อยากตอบคำถามไร้ประโยชน์ของอีกฝ่ายเลยสักนิดทว่านางกลับโดนมือหนาหยาบกร้านของเขาคว้าข้อมือเอาไว้ นางสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด“นี่ท่านกำลังล่วงเกินข้าอยู่นะรู้ตัวหรือไม่ หากยังไม่ปล่อยข้าจะร้องเสียงดังขอความช่วยเหลือจากคนอื่น”“อะ เอ่อ ใจเย็นก่อน ข้าปล่อยแล้ว ปล่อยแล้วนี่ไง กะ...ก็แม่นาง โป้ปดข้าก่อน ความจริงแล้วแม่นางไม่ได้นัดสหายที่ไหนใช่หรือไม่”ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวแล้วว่านางหาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงเขาไปเรื่อย ซุนเพ่ยเหวินลูบข้อมือขึ้นเห็นรอยแดงของตนเองขณะกำลังหาวิธีพาตัวเองออกจากสถานการณ์ลำบากใจที่นางเป็นฝ่ายเสียเปรียบหากอีกฝ่ายเกิดอยากใช้กำลังขึ้นมาอีกฝ่ายตัวใหญ่เกินไปซุนเพ่ยเหวินเคยเรียนเพียงการต่อสู้ป้องกันตัวเองเล็กน้อยเท่านั้น นางไม่มีทางสู้อีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน อีกทั้งลูกค้าคนอื่นภายในร้านมีแต่ชายชราหรือไม่ก็บุรุษร่างเล็กผอมบาง หากนางร้องเรียกขอความช่วยเหลือจริงไม่แน่ว่าจะมีใครกล้าเข้ามายื่นมือช่วยเหลือนางระหว่างที่สายตากำลังมองหาคนที่ดูมีท่าทางสามารถช่วยเหลือนางได้นั้น ที่ชั้นสองกำลังมีกลุ่มคนกลุ่มใหญ่เดินลงบันไ

สี่สิบห้าสถานะของข้าน้อย“ท่านแม่ทัพมาพบข้าด้วยตนเองเช่นนี้ ท่านมีเรื่องอันใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือเจ้าคะ” น้ำเสียงห่างเหินเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางเป็นกระจับดวงตาดำมองอีกฝ่ายอย่างซับซ้อน บนใบหน้าหล่อเหลาคล้ายมีความคิดอะไรบางอย่าง “ความทรงจำของเจ้ากลับมาแล้วหรือ ไยจึงสนทนากับองค์ชายสามราวกับรู้จักกันมาก่อน”ซุนเพ่ยเหวินเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้างามเผยร่องรอยแห่งความไม่พอใจ “พูดเช่นนี้หมายความว่าท่านเเม่ทัพรู้หรือว่าแท้จริงแล้วสถานะของข้าน้อยคือใคร”ไม่ใช่สิ ตอนอยู่ที่เมืองซีสูบุรุษตรงหน้าทำราวกับไม่เคยรู้จักนางมาก่อน มาวันนี้เขาพูดราวกับรู้ว่านางคือคุณหนูซุนเพ่ยเหวินแห่งตระกูลขุนนางใหญ่“เจ้าคือบุตรีของขุนนางซุนจ้าวเฟิง”“ท่านรู้มาโดยตลอดรึ” เท้าบางก้าวถอยหลังหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว “ท่านหลอกลวงข้ามาโดยตลอด”“ช้าก่อน เจ้าอย่าเพิ่งคิดไปไกลเพ่ยเหวิน ข้า...” ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกร้อนรนยามเห็นสีหน้าผิดหวัง ดวงตากลมโตของนางกำลังทอประกายหม่นเศร้ายามมองมาที่เขา “ข้าจำเจ้าไม่ได้ พวกเราเคยเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อตอนเจ้าสิบเอ็ดหนาว ข้าเพิ่งรู้ความจริง เมื่อตอนที่ข้ากลับมาสานภารกิจต่อยังเมืองหลว

สี่สิบหกคืนในโรงเตี๊ยมตกดึกในคืนเดียวกัน ภายในโรงเตี๊ยมอ้ายลี่ ห้องพักทุกห้องล้วนมืดสนิท เนื่องจากเจ้าของห้องดับไฟในตะเกียงเพื่อนอนหลับพักผ่อน ทว่ายกเว้นอยู่ห้องหนึ่งที่มองจากข้างนอก พบว่าภายในห้องนั้นยังจุดไฟตะเกียงสว่างโร่ราวกับเจ้าของห้องยังนอนไม่หลับห้องพักห้องนั้นคือห้องของซุนเพ่ยเหวินหญิงสาวเจ้าของห้อง บัดนี้นางกำลังนอนตะแคงอยู่บนเตียง เปลือกตาบางเดี๋ยวปิดลงเดี๋ยวเปิดลืมขึ้นเพื่อจ้องมองไปยังประตูแม้นางลงกลอนประตูแล้วก็ตาม ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้เจ้าของห้องรู้สึกปลอดภัยเลยสักนิดซุนเพ่ยเหวินนอนหลับไม่ลงเรื่องราวต่าง ๆ นานาที่เจอในช่วงกลางวัน ทำให้หัวสมองเอาแต่สร้างภาพจินตนาการถึงอันตรายที่อาจคืบคลานเข้ามาหานาง หากนอนหลับจมลึกเข้าไปในนิทรา“สงสัยพรุ่งนี้ต้องเปลี่ยนโรงเตี๊ยมเสียแล้ว”ท้ายที่สุดซุนเพ่ยเหวินยอมแพ้ต่อความกลัวของตน ในเมื่อคิดมากจนนอนไม่หลับ นางจึงตัดสินใจว่าวันนี้นางจะไม่นอน เปลี่ยนมาเป็นวางแผนสิ่งที่จะต้องทำต่อไปในอนาคตแทน“เงินติดตัวเหลือจำนวนไม่มากแล้ว”กุกกักในขณะที่นางกำลังวางแผนการใช้เงินที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เสียงดังประหลาดเกิดขึ้นตรงหน้าประตูห้องน

เช้าวันต่อมาหลิวมู่เหยียนปฏิบัติตามวาจาที่ตนเองให้คำมั่นบอกนางไว้ในคืนวาน ตั้งแต่ปลายยามเหม่า [1] เขาให้คนมาปลุกนางเพื่อเตรียมตัวออกจากบ้านไปยังคุกหลวง อันเป็นสถานที่ที่บิดานางถูกคุมขังอยู่เวลานี้ซุนเพ่ยเหวินกำลังเดินตามหลังเจ้าหน้าที่คุ้มกันคุกหลวง โดยมีหลิวมู่เหยียนเดินผ่อนความเร็วฝีเท้าของตัวเองให้ช้าลงเพื่อเดินเคียงข้างนางไปตลอดทางสถานที่แห่งนี้มืดสลัวยิ่งนัก ทั้งที่ช่วงเวลานี้เป็นเวลาดวงอาทิตย์ขึ้น ทว่ากำแพงของคุกหลวงนั้นหนาแน่นและสร้างให้มีช่องหน้าต่างขนาดเล็กเกินไปเมื่อเทียบกับขนาดของคุกพอให้แสงไฟเพียงเล็กน้อยลอดเข้ามาเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้ภายในคุกสว่าง อีกทั้งยังเปียกชื้น อากาศไม่ถ่ายเท สิ่งแวดล้อมรอบกายล้วนส่งเสริมให้สิ่งมีชีวิตข้างในนี้รู้สึกสิ้นหวัง อึดอัดใจ ไม่น่าอภิรมย์เลยสักนิดยิ่งเดินลึกเข้าไปยังบริเวณห้องคุมขังของนักโทษคดีต่าง ๆ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังไร้ที่สิ้นสุดเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆนี่คือสถานที่ที่บิดาของร่างเดิมต้องอยู่มาโดยตลอดหลายเดือนหรือนี่“นักโทษคดีฉ้อโกงถูกขังอยู่ห้องขังในสุดขอรับ ต้องเดินไปอีกไม่ไกลจวนจะถึงแล้ว”“ขุนนางซุนฟื้นหรือยัง”“ฟื้นแล้วข