บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: บทที่ 81 - บทที่ 90

ห้าสิบห้าเสนาบดีการคลังหนิงอวี้หลังจากวันนั้น ทุกอย่างดำเนินไปเป็นปกติราวกับค่ำคืนวันนั้นเขาไม่ได้เอ่ยประโยคสารภาพรักแก่นางมาแต่เป็นหูนางที่ได้ยินผิดไปเอง ทำเอาช่วงแรกที่นางพยายามหลบหน้าอีกฝ่าย เนื่องจากไม่รู้ว่าควรปฏิบัติตัวกับเขาอย่างไร จนล้มเลิกการคิดมากไปเองในที่สุดเรื่องการสืบคดีของบิดาตัวเองนั้นกำลังเข้มข้นดุเดือดจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น เนื่องจากพอมาที่เมืองไคเฟิงอันเป็นเมืองเกิดเหตุ พบข้อสงสัยมากมายที่ผ่านมาถูกมองข้าม“สรุปว่าพอตรวจสอบเอกสารการซื้อขายวัสดุในการสร้างเขื่อนพบจุดน่าสงสัยมากมาย โดยเฉพาะสัญญาซื้อขายไม้ใช้สร้างเขื่อนพบว่าเป็นเอกสารมีคนจงใจปลอมแปลงอย่างแน่นอน ดังนั้นข้าจึงให้คนไปสืบต่อว่าใครเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องการซื้อขายไม้ครานั้นคนตรวจสอบให้ผ่านคือเสนาบดีกรมบริหารจ้าวหรู่เผยและคนของเสนาบดีการคลังหนิงอวี้”“เสนาบดีการคลังหนิงอวี้เป็นคนขององค์ชายสาม ส่วนเสนาบดีกรมบริหารจ้าวหรู่เผยเป็นบิดาของกุ้ยเฟย หากสืบต่อแล้วพบว่าทั้งสองคนนี้มีส่วนในการปลอมแปลงเอกสารจริงทั้งสองคน พวกเราก็จะได้คำตอบที่สงสัยถึงสาเหตุในการริเริ่มกล้าคิดการใหญ่ที่ดูไม่เป็นผลดีต่อตัวเองผู้ซึ่งไม่

ห้าสิบเจ็ดโรคร้ายข้างในเมืองข่าวลือโรคร้ายระบาดที่หมู่บ้านท้ายเมืองไคเฟิง กำลังกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเนื่องจากนอกจากโรคที่ระบาดมีคนเจ็บป่วยเพิ่มมากขึ้นแล้วตัวข่าวเองยังลือกระฉ่อนกระจายทั่วเมือง และลามต่อไปยังเมืองข้างเคียง จนในที่สุดข่าวเกิดโรคระบาดดังกล่าว กลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขนาดไปถึงหูของขุนนางในเมืองหลวง จนมีฎีการายงานเรื่องดังกล่าวหลายฉบับส่งขึ้นไปยังฮ่องเต้ในอดีตไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดโรคระบาดขึ้น ทว่าเมื่อใดก็ตามที่เกิดเหตุการณ์โรคระบาดนับเป็นปัญหาใหญ่ หากเมื่อนั้นมักมีคนเจ็บป่วยและล้มตายจำนวนมากถ้าหากไม่ได้รับการระงับการแพร่ระบาดของโรคให้ทันท่วงทีอาจกลายเป็นปัญหาระดับแคว้นได้เลยสิ่งที่ขุนนางผู้เขียนฎีกาต้องการคือ ให้ฝ่าบาททรงประกาศพระราชโองการให้ปิดเมืองไคเฟิง เพื่อไม่ให้โรคร้ายข้างในเมืองนั้นแพร่ออกมาข้างนอกได้ หากแต่สาเหตุที่ฮ่องเต้ทรงไม่ประกาศออกมาสักทีเป็นเพราะว่าหนึ่งในคนที่จะไม่สามารถออกมาจากเมืองไคเฟิงได้นั้นคือองค์รัชทายาท พระราชโอรสของเขานั่นเองทว่ายามนี้มีฎีการ้องเรียนเรื่องนี้มากมายจนฝ่าบาทไม่สามารถต่อต้านได้ โดยพวกเขาต่างให้เหตุผลว่าฮ่องเต้ควรมองถึงประโยชน์ส่วนรวมม

ห้าสิบแปดซักเสื้อผ้าที่ลำธารในป่า“คุณหนู ท่านตัดสินใจดีแล้วหรือเจ้าคะ ว่าจะค้างแรมที่นี่หนึ่งคืน”“ข้าตัดสินใจดีแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะพูดอันใดออกมา ข้าย่อมไม่เปลี่ยนใจ”“โธ่ คุณหนูไม่กลัวท่านแม่ทัพเป็นห่วงบ้างหรอกหรือเจ้าคะ มาที่นี่โดยฝากคนอื่นรายงานไม่พอยังไม่ได้กลับโรงเตี๊ยมอีกต่างหาก หากท่านแม่ทัพรู้ ข้าต้องโดนตำหนิอย่างหนักแน่เจ้าค่ะ”ซุนเพ่ยเหวินขำในท่าทีตัดพ้อของสาวใช้ส่วนตัวยิ่งนัก“เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมตัวโดนตำหนิได้เลย”“โธ่ คุณหนูไม่เมตตาต่อข้าเลย ว่าแต่เจ้าลู่เสียนไปไหนเล่าเนี่ย ติดตามคุณหนูมาเป็นผู้คุ้มกันแต่กลับหายหัวไปที่ไหนก็ไม่รู้ หากเขาโผล่หน้ามาข้าจะบ่นให้หูชาเชียว”“เจ้าไม่ต้องไปบนเขา ข้าสั่งงานให้เข้าไปทำต่างหาก เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วละ”“อ๋อ” พูดไม่ทันขาดคำเจ้าของชื่อลู่เสียนเดินเข้ามาในกระท่อมที่พักของซุนเพ่ยเหวินในวันนี้“คุณหนูซุน เรื่องที่ท่านให้ข้าไปสืบ ได้ความมาแล้วขอรับ”“เจ้าทำงานรวดเร็วสมกับเป็นคนของท่านแม่ทัพหลิวจริง ๆ ไหนเจ้าได้ความมาว่าอย่างไรบ้าง”“ก่อนที่ผู้ป่วยทุกคนจะล้มป่วยด้วยโรคปริศนา สิ่งที่พวกนางทำเหมือนกันคือพวกนางมีกิจวัตรประจำวันร่วมกัน เป็นการขนเ

ห้าสิบเก้ามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านอีกด้านหนึ่งทางฝ่ายของบุรุษที่ซุนเพ่ยเหวินนึกถึงยามนางกำลังเจอความยากลำบาก กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบนมีเมฆครึ้มบ่งบอกถึงพายุที่กำลังจะมาถึง หลิวมู่เหยียนแม่ทัพหนุ่มที่ถูกฝึกให้เข้มแข็งและไม่แสดงความรู้สึก มองออกไปยังเส้นทางข้างหน้าอย่างเคร่งเครียด ดวงตาคมเข้มของเขาเต็มไปด้วยความกังวลใจ แม้ภายนอกจะดูสงบเยือกเย็นแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่มิอาจปิดบังได้ ซุนเพ่ยเหวินผู้หญิงที่เขารักและห่วงใยได้หายไปโดยไม่บอกกล่าว โดยนางทิ้งข้อความไว้เพียงบอกว่านางจะมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหลังเมืองไคเฟิง สถานที่ที่มีข่าวลือแพร่สะพัดเกี่ยวกับโรคระบาดอันตรายแห่งนั้นหลิวมู่เหยียนรับทราบข่าวนี้จากคนสนิทที่รีบวิ่งมาแจ้งเขาหลังจากที่นางออกเดินทางไปได้ไม่นาน แต่แทนที่เขาจะรู้สึกโกรธ เขากลับรู้สึกเป็นห่วงจนไม่อาจจะทนนิ่งเฉยอยู่ได้ เขาจึงตัดสินใจนำทหารของเขาเองออกเดินทางไปยังหมู่บ้านนั้นด้วยตนเองหลังจากทำภารกิจของตนเองเสร็จสิ้นแล้วเขาขี่ม้านำหน้าทหารของตนมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยข่าวลือเกี่ยวกับโรคระบาด ใจเขารุ่มร้อนเมื่อนึกถึงซุนเพ่ยเหวินหญิงสาวที่เขารู้สึกผูก

หกสิบเอ็ดแผลบนร่างหลิวมู่เหยียนวิ่งนำขึ้นไปยังห้องขององค์รัชทายาทด้วยความรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวลและความห่วงใย เขาไม่รู้ว่าข้างในจะพบกับอะไร แต่ทุกเสี้ยววินาทีที่เสียไปทำให้เขารู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องเข้าไปภาพที่เห็นทำให้เขาต้องหยุดนิ่งชั่วครู่ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องที่ดีที่สุดในโรงเตี๊ยม บัดนี้กลับกลายเป็นเละเทะไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ เครื่องเรือนบางชิ้นถูกทำลายและทิ้งเศษซากไว้ทั่วห้อง ที่บนเตียงไม้มีองค์รัชทายาทนั่งอยู่โดยมีทหารคนสนิทคนหนึ่งกำลังทำแผลให้อย่างง่าย ๆ แค่พอห้ามเลือดไม่ได้หาหมอมารักษาอย่างถูกวิธีอย่างที่ควรจะเป็น“องค์รัชทายาท!” หลิวมู่เหยียนเรียกด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ขณะที่เขาและซุนเพ่ยเหวินรีบเข้าไปใกล้เตียง ทหารคนสนิทที่กำลังทำแผลอยู่เงยหน้าขึ้นมามองพวกเขาและพยักหน้าเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่าตนเองทำแผลเสร็จแล้วและจะถอยออกไปก่อนซุนเพ่ยเหวินมองดูแผลบนร่างขององค์รัชทายาท แม้จะไม่ใช่แผลสาหัสถึงชีวิตแต่ก็ยังทำให้นางรู้สึกกังวลอยู่ดี “ทำไมพระองค์ไม่ทรงให้คนไปเรียกหมอมารักษา? เพคะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่แ