All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นบุตรีของขุนนางต้องโทษ: Chapter 71 - Chapter 80

วันนี้อากาศร้อนแฮะ ฮู่ว...มือบางยกขึ้นโบกพัดใบหน้าของตัวเองซุนเพ่ยเหวินรู้สึกพวงแก้มของตนเองกำลังร้อนฉ่าขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ขณะก้มหน้ามองตามขายาวที่กำลังเดินนำนางเบื้องหน้า“หากท่านแม่ของข้าพูดอันใดประหลาด เจ้าอย่าได้นำมาใส่ใจมากนัก”“เอ๋?” ถึงแม้นางไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่ายก็ตาม แต่ทว่าศีรษะน้อยพยักหน้าขึ้นลงอย่างว่าง่ายเมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของเขา “เจ้าค่ะ”พวกเขาเข้ามาในศาลากลางสระบัวเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นที่ปลายสายตาจึงเห็นแผ่นหลังของร่างผอมบางในอาภรณ์ขนาดใหญ่กว่าคนใส่จึงทำให้ดูหลวมโพรกนั่งก้มหน้าเย็บผ้าในมืออย่างตั้งใจ“คารวะท่านแม่ขอรับ ลูกซื้อขนมที่ภัตตาคารร้านโปรดของท่านมาฝาก” ร่างสูงเดินไปยังโต๊ะไม้กลางศาลาเพื่อนำกล่องบรรจุขนมไปวางไว้บนโต๊ะ จัดแจงหยิบจานมาใส่ขนมเพื่อเตรียมให้มารดาหยิบกินได้ง่าย“ท่านแม่ทัพให้ข้าน้อยทำดีหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ที่นั่งอยู่ด้วยกันรีบลุกขึ้นมา แต่นางนั้นชักช้ากว่าเจ้านายหนุ่มผู้เป็นลูกจึงถูกแย่งงานทำจนหมด“...” ไร้เสียงตอบรับคำเอ่ยทักทายของผู้มาใหม่ สตรีวัยกลางคนรูปร่างผอมบางยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าราวกับเสียงเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงเสียงนก

ห้าสิบรีบไปที่ใดหรือเช้าวันต่อมา ซุนเพ่ยเหวินเก็บตัวอยู่ในเรือนเพื่อศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับการรักษาโรคหัวใจของเจ้าของจวนตอบแทนเป็นค่าที่อยู่และค่าอาหาร รวมทั้งต้องการรักษาสัญญาเคยให้ไว้ตอนอยู่เมืองซีสูด้วยเช่นกันเนื่องจากชาติที่แล้วนางเป็นหมอภาคสนาม จึงมีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรและการรักษาโดยการปรุงยามากกว่าหมอแผนปัจจุบันที่มีเทคโนโลยีใช้ใกล้มือในโรงพยาบาล ดังนั้นจึงค้นคว้าหาสมุนไพรในยุคนี้ สามารถหาได้จากบรรดาตำราตรงหน้าตัวเอง ใช้เวลาเพียงหนึ่งวันนางก็สามารถคิดสูตรปรุงยาขนานแรกให้คนป่วยของตนเองได้ในที่สุดได้เดินออกมายืดเส้นยืดสายนอกเรือนจึงรู้ตัวว่าเวลานี้ฟ้าเกือบมืดเสียแล้ว นางคิดว่าน่าจะต้นยามโหย่ว [1] เช่นนั้นแปลว่าใกล้ถึงเวลาหลังอาหารเย็นของคนส่วนใหญ่แล้วซุนเพ่ยเหวินหันไปเห็นสาวใช้ส่วนตัว เจียวซือยืนอยู่หน้าห้องตามคำสั่งของนาง มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยก่อนออกคำสั่งต่อมา“เจียวซือ เจ้าช่วยบอกคนให้ปรุงน้ำแกงสมุนไพรตามสูตรนี้ของข้า” มือบางยื่นแผ่นกระดาษให้ฝ่ายตรงข้าม “เจ้าอ่านหนังสือออกใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะปฏิบัติตามคำสั่งของคุณหนูอย่างดี”ลับหลังจากสาวใช้เดินออกไปทำตามคำสั่ง

ห้าสิบเอ็ดไม่เชื่อว่าบิดาตนเองตายเพราะ...“ทำไมท่านจึงไม่บอกความจริงกับมารดา”“!!” เขาแลมองดวงหน้างามที่มองสบตาเขาโดยปราศจากความกลัว “หึ” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นก่อนเอ่ยถามต่อ ทั้งที่ความจริงแล้วเขารู้ดีว่านางพูดเรื่องอันใด “หมายถึงเรื่องใดรึที่ข้าไม่บอกความจริงกับมารดา”“ก็... เรื่องที่ท่านไม่เชื่อว่าบิดาตนเองตายเพราะโรคประจำตัวกำเริบ หากข้าเดาไม่ผิด ที่ผ่านมาท่านตามสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด” ซุนเพ่ยเหวิน จำได้ว่าตอนอยู่ในคุกชายหนุ่มบอกว่าพิษที่บิดาของนางโดนวางยาเป็นชนิดเดียวกันกับพิษที่บิดาของเขาโดนจนเสียชีวิตไป “ทำไมท่านจึงไม่บอกเรื่องนี้แก่มารดาของตนเองโดยตรง นางจะได้ไม่ต้องเข้าใจผิดและทุกข์ใจจนล้มป่วยเช่นนี้”“ข้าไม่อยากดึงท่านแม่เข้ามาเกี่ยวข้องกับอันตรายที่มองไม่เห็น ข้าเสียบุคคลสำคัญยิ่งอย่างบิดาไปแล้วจึงยอมไม่ได้ที่จะต้องเสียมารดาไปอีกคน”“ข้าเข้าใจท่านนะเจ้าคะ แต่...” ซุยเพ่ยเหวินนึกถึงสภาพของฮูหยินหนิงลี่ที่นางเห็นเมื่อวานแล้วพลอยให้นึกถึงผู้ป่วยโรคซึมเศร้าในยุคที่นางจากมา “... แต่การที่ท่านทำเช่นนี้ แม้ว่าเป็นการกระทำจากความหวังดีของบุตรชาย แต่ดูสภาพของมารดาท่านสิ

ห้าสิบสองอีกสามวัน“เรื่องที่ข้าต้องการคุยกับเจ้า คือเรื่องความคืบหน้าของการสืบคดีบิดาเจ้า” หลังจากองค์รัชทายาท เดินนำพานางเข้ามาข้างในสวนซึ่งมีม้านั่งเอาไว้นั่งพักผ่อนหย่อนใจจริงอย่างที่เขาพูด ตอนแรกชายหนุ่มมีสีหน้าขี้เล่นทะเล้นยามอยู่ต่อหน้าหลิวมู่เหยียนราวกับต้องการยั่วโมโหสหายของตัวเองตลอดเวลา ครั้นพอพวกเขาหลุดออกมาจากสายตาของแม่ทัพหนุ่ม สีหน้าขององค์รัชทายาทเปลี่ยนไปเป็นจริงจังทันทีจนซุนเพ่ยเหวินเกือบปรับตัวตามไม่ทัน“อีกสามวัน ข้าตัดสินใจว่าจะเดินทางไปสืบคดีที่เมืองไคเฟิงอันเป็นเมืองที่เกิดเหตุเขื่อนกักน้ำแตก ข้าคิดว่าหากมีเจ้าซึ่งเป็นบุตรสาวของเสนาบดีซุนเจ้าเฟิงไปด้วยกัน อาจสามารถตามหาอดีตลูกน้องของบิดาเจ้ามาสอบถามรายละเอียดอื่นได้ง่ายดายกว่า”“ไปที่เมืองไคเฟิงหรือเพคะ” ดวงตานางเต้นระริกด้วยประกายแห่งความหวัง “... แน่นอนว่าหม่อมฉันย่อมต้องอยากช่วยสืบคดีนี้อย่างเต็มที่อยู่แล้ว หม่อมฉันตกลงเพคะ”“ดียิ่ง” แววตาของชายหนุ่มแทบไม่เชื่อว่ากำลังพูดคุยรู้เรื่องกับสตรีที่เขาเคยเล่นด้วยในวัยเด็ก เขาจำได้ว่านางเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ อีกทั้งยังหวาดกลัวแม้กระทั่งแมลงตัวเล็กที่กำลังบินมาตอมด

ห้าสิบสี่หายกันกับคราวก่อน“ทะ ท่านแม่ทัพ”นอกจากความน่าอับอายจากการที่นางเป็นคนเรียกให้แม่ทัพหนุ่มเข้ามาปรนนิบัติตัวเองอาบน้ำเองแล้ว เวลานี้หญิงสาวดูเหมือนจะลืมไปว่านางนั้นไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า การที่นางหันหลังกลับมาชี้หน้าเบิกตาโตนั้นจึงไม่ต่างอันใดกับการหันมาอวดเรือนร่างที่มี เต็มไปด้วยส่วนนูนส่วนโค้งเว้า ให้ชายหนุ่มเพศตรงข้ามได้ดูเต็มสองตา“เจ้า เอ่อ... เอื้อก...” เสียงกลืนน้ำลายอึกโตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “สวมเสื้อผ้าก่อนดีหรือไม่”“ว้าย!” ซุนเพ่ยเหวินรีบย่อตัวลงไปจนน้ำในถังบังมิดเกือบถึงปลายคาง “ท่านหันหลังไปเดี๋ยวนี้นะ”“ได้สิ” คนถูกตวาดหาได้มีท่าทางโกรธเลยสักนิด กลับกันมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ถือว่าหายกันกับคราวก่อนที่เจ้าแอบเข้ามาในห้องอาบน้ำข้าก็แล้วกัน หึ”“ท่าน!”หลิวมู่เหยียนหัวร่อออกมาขณะหันหลังให้ ดวงตาคมเข้มเหลือบเห็นชุดคลุมกำลังพาดอยู่ที่ราวไม้ข้างหน้าตัวเอง ด้วยความหวังดีอย่างสุดซึ้ง มือหนาเอื้อมไปหยิบและยื่นมือกลับหลังส่งให้สตรีในอ่างไม้“น้ำเย็นเกินไปแล้ว สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่อยออกมาคุยกัน”“...”ชายหนุ่มไม่รอฟังคำตกลง เท้ายาวรีบสาวออกมาจากฉากกั้นอา