LOGINเกี๊ยวร้องอุทานเพราะหมอพอร์ชจับตัวเธอหมุน ให้หันหน้ามาหาเขา และจัดท่าให้เธอนั่งคร่อมที่ตักของเขา “อุ้ย!หมอจะทำอะไรคะ” มือใหญ่ที่จับโคนขาอ่อนของเธอเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้วนไปมาที่สะโพกของเธอแทน
“นั่งท่านี้จะได้ดูถนัดหน่อย เปิดคะแนนให้ฉันดูด้วย” “เดี๋ยวขอเกี๊ยวเลื่อนดูก่อน มันมีหลายกลุ่ม” เกี๊ยวไม่ได้ขัดขืนหรือแสดงอาการขัดใจต่อการกระทำของหมอพอร์ช เพราะเธอเองก็แอบชอบในสิ่งที่เขาทำเหมือนกัน “เห็นหรือยัง” “เกี๊ยวยังไม่เห็นเลยคำ กำลังหาอยู่” “..” หมอพอร์ชอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาเห็นแล้ว เห็นหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่มาก ๆของเกี๊ยว ที่ตอนนี้มันถูไถกับตัวของเขา จนตอนนี้หมอพอร์ชไม่อยากดูคะแนนแล้วแต่อยากเปิดดูสิ่งอยู่ในเสื้อมากกว่า ว่าทำไมมันถึงได้ใหญ่ขนาดนี้ “เย้ ๆ !! กลุ่มเกี๊ยวได้คะแนนเยอะที่สุด” เกี๊ยวร้องเย้ด้วยความดีใจกับคะแนนที่ได้ เธอเผลอดีดตัวขึ้นและใช้สองแขนกอดที่คอของเขา แต่การดีใจของเกี๊ยวกับการดีดตัวขึ้นลงของเกี๊ยวส่งผลให้หมอพอร์ชแทบคลั่ง เพราะมันไปเสียดสีกับบางอย่างที่พยายามหลบพยายามไม่แสดงตัวตนที่แท้จริงให้เกี๊ยวต้องตื่นกลัว ตอนนี้มันคงต้องตื่นขึ้นมาให้เกี๊ยวได้รับรู้แล้วล่ะ “อืมม เกี๊ยว” “คะหมอ” เกี๊ยวหยุดอาการดีดตัว เพราะคนที่ยอมให้เธอนั่งตักเหมือนมีสีหน้าผิดปกติ “เกี๊ยวดีดตัวแบบเมื่อกี้อีกได้ไหม” เขาไม่รอให้เธอทำเอง แต่มือใหญ่กอบกุมสะโพกของเธอถูกยกยกค้างไว้ “เกี๊ยว” ก่อนจะเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงกระเซ่า เกี๊ยวก็ยังงงว่าหมอพอร์ชจะทำอะไร “อุ้ย! หมอ” แต่เธอก็มารู้ตอนที่หมอพอร์ชกดสะโพกของเธอลง ว่าเพราะอะไรทำไมหมอพอร์ชถึงทำแบบนี้ เพราะเมื่อเขากดสะโพกเธอลงแล้วแล้วก็ยกขึ้นอีก เขาแบบเดิมซ้ำ ๆ จนธอได้สัมผัสกับสิ่งหนึ่งที่มันแข็ง ๆ เหมือนท่อนไม้ ที่อยู่ตรงตักของหมอพอร์ช “แบบนี้เหรอคะ” เกี๊ยวนึกสนุกและอยากแกล้งหมอ จึงทำตามที่หมอบอก เพราะเธอเชื่อฟังหมออยู่แล้ว และเธอก็อยากลองทำแบบนี้กับหมอพอร์ชเหมือนกัน “อ่า แบบนั้นล่ะเกี๊ยว” “ให้เกี๊ยวทำแบบช้าหรือทำแบบเร็วๆค่ะ” “แล้วแต่เกี๊ยวเลย อ่าส์!” “อันนี้คือรางวัลที่หมอทำงานให้เกี๊ยวและได้คะแนนเยอะที่สุดของคณะ” “ยัยเด็กร้าย” “อื่ออ หมอ” ทีแรกเกี๊ยวคิดว่าจะแกล้งหมอเล่น ๆ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนเธอจะชอบสิ่งที่ทำอยู่ และตอนนี้เธอไม่อยากหยุดเลย จึงดีดตัวขึ้นลงอย่างต่อเนื่องและเร็วขึ้นๆ ความรู้สึกยามที่ส่วนแข็ง ๆที่อยู่บนตักของหมอพอร์ชมันเสียดสีกับส่วนนั้นของเธอ มันสร้างความซ่านเสียวจนเธอเผลอครางออกมาเบา ๆ เกี๊ยวทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาโดยมีหมอพอร์ช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอ เพื่อไม่ให้เธอเหนื่อยจนเกินไปเขาจึงขันอาสาเป็นคนออกแรงในการยกสะโพกของเธอขึ้นช่วยอยู่หลายครั้ง จนเกี๊ยวรู้สึกเหมือนความสุขเอ่อล้นออกมาจนตาพร่า สมองของเกี๊ยวขาวโพลนร่างบอบบางสะท้าน และเธอก็นั่งลงซบที่อกแน่น ๆของหมอ หมอพอร์ชกดยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจเขามีความสุขเมื่อได้ยินเสียงเด็กเรียกชื่อเขาพร้อมกับเสียงหอบหายใจของเธอที่สะท้อนอยู่ในอกของหมอ ณ เวลานี้ วันนี้เป็นวันหยุดเกี๊ยวยังไม่ลุกจากที่นอน เกี๊ยวรู้ว่ามันสายแล้ว ไม่ใช่เพราะเธอขี้เกียจ แต่เป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ที่ยังลอยวนเวียนอยู่ที่หัวของเธอตลอดเวลา ทำให้เธอไม่กล้าออกไปสู้หน้าหมอพอร์ชได้ ถ้าเขามองหน้าเธอเธอหาว่าเธอใจแตกจะทำหน้าอย่างไร ถ้าหมอพอร์ชถามเธอเธอจะตอบอย่างไร แค่คิดเกี๊ยวก็รู้สึกอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว “ก๊อก ๆ” เสียงประตูดังเพราะมีคนเคาะอยู่ข้างนอก เกี๊ยวไม่กล้าแม้จะลุกออกไปเปิดประตู “หนูเกี๊ยว ป้าเข้าไปได้ไหมคะ” “อ่อ ได้ค่ะป้า” เมื่อคนที่เคาะประตูคือป้าหลิวซึ่งเป็นแม่บ้าน เกี๊ยวเริ่มไม่แน่ใจว่ารู้สึกโล่งอกโล่งใจหรือผิดหวังกันแน่เพราะคนที่เคาะประตูไม่ใช่หมอ “หมอโทรมาบอกว่าโทรหาหนูเกี๊ยวตั้งหลายสายแต่ไม่รับสายค่ะ” “เกี๊ยวน่าจะปิดเสียงไว้ค่ะเลยไม่ได้ยิน แล้วเกี๊ยวจะเปิดดูนะคะป้าหลิว ขอบคุณค่ะ” “หมอฝากบอกว่าวันนี้อาจจะไม่กลับบ้านเพราะมีงานด่วนค่ะ” “เหรอคะ” เกี๊ยวรู้สึกโล่งอกทันทีที่วันนี้ไม่ต้องเจอหน้ากับหมอพอร์ช แต่ลึก ๆ เธอกลับรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่รู้ว่าหมอจะไม่กลับบ้านมาหาเธอ “ขอเกี๊ยวอาบน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ วันนี้ไม่ได้ลงไปช่วยป้าหลิวทำกับข้าวเลย” “อุ้ยไม่เป็นไรค่ะ ป้าก็ไม่ได้ทำ ก็หมอพอร์ชสั่งกับข้าวมาจากโรงแรมให้แล้วค่ะ บอกว่าอยากให้ป้าแล้วก็หนูเกี๊ยวได้พักผ่อนวันหยุดค่ะ” “เหรอคะ” “ค่ะมีตั้งหลายอย่างแนะ” “มีอะไรกินบ้างคะ” “มีแต่ของโปรดของหนูเกี๊ยวทั้งนั้นล่ะค่ะ มีหมึกย่างกุ้งย่างด้วยนะคะตัวใหญ่เบอเร่อเลยค่ะ” “จริงเหรอค่ะป้า งั้นเกี๊ยวไปอาบก่อนคิดแล้วก็เปรี้ยวปาก” เกี๊ยวรีบวิ่งไปอาบน้ำเพื่อจะได้ไปกินกุ้งย่างหมึกย่างตัวใหญ่เบอเร่อซึ่งเป็นของโปรดของเธอ เกี๊ยวยืนมองตัวเองในกระจก หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเธอก็เพิ่งสังเกตเห็นรอยจุดสีแดงตรงคอของตัวเอง และรู้ทันทีว่ารอยนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ใครเป็นคนทำ เธอค่อย ๆ ปลดผ้าเช็ดตัวให้หล่นลงกองที่พื้น นิ้วมือของเกี๊ยวสัมผัสรอยจุดแดงตรงคอของเธอด้วยอาการสั่นนิด ๆ เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วทำให้รู้สึกใจหวิว ๆ ไม่ใช่เพราะรู้สึกกลัวแต่เป็นความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจ แม้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน แต่ทุกที่ทุกส่วนบนร่างกายของเกี๊ยวที่หมอสัมผัสยังรู้สึกวูบวาบไม่หาย “ตรงนี้ของหมอ ตรงนี้ก็ของหมอ” หมอพอร์ชใช้ปากดูดที่คอของเกี๊ยวไม่เบานักเพราะต้องการสร้างรอยไว้ให้เจ้าตัวได้เห็นและคิดถึงเขา “หมอขี้ตู่” “เกี๊ยวเป็นของหมอตั้งแต่เกี๊ยวมาอยู่ที่นี่แล้ว”เพราะความรีบเร่งกลัวไม่ทันเพื่อน หลังจากที่เกี๊ยวอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกมา ร่างบอบบางมีเพียงชุดชั้นในสุดเซ็กซี่ตั้งแต่ความสัมพันธ์ของเธอกับหมอเปลี่ยนไป เกี๊ยวก็เลือกจะดูแลตัวเองมากขึ้น การเลือกชุดใส่ก็ดูพิถีพิถันเหมือนต้องการดูดีในสายตาหมอด้วย ชุดนี้ไม่โอเคเธอก็รีบถอดออกเพื่อหาชุดใหม่มาลอง แล้วเสียงประตูที่ถูกเปิดออก ทำให้เกี๊ยวต้องยืนตะลึงเพราะสิ่งที่เธอเห็นคือหมอพอร์ช จังหวะการเต้นของหัวใจแรงขึ้น ดวงตากลมของกวางน้อยเผลอสบตาคมนั้น แล้วเธอก็อดไม่ได้เมื่อหัวใจเต้นตามจังหวะการเดินของขายาวนั้น หมอพอร์ชกำลังก้าวเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ “หมอ!” เสียงเรียกนั้นแผ่วเบา “หมออยากอรุณสวัสดิ์เกี๊ยวตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว แต่หมอกลัวเกี๊ยวเพลีย” หมอพอร์ชเดินเข้ามาประชิดด้านหลังของตัวเกี๊ยว และใช้มือใหญ่ลูบวนอยู่หน้าอกดูมใหญ่ของเกี๊ยว และมืออีกข้างก็ลูบไล้ไปทุกส่วนทุกจุดที่ไวต่อความรู้สึก“หมอคะ” เหมือนเกี๊ยวจะตั้งสติได้จึงมองหาชุดที่เธอถอดทิ้งไว้“ยังไม่ต้องใส่ได้ไหม นะเกี๊ยว”“เกี๊ยวจะไปทำรายงานกับเพื่อนค่ะ”“เกี๊ยวนัดเพื่อนกี่โมง”ปากถามเกี๊ยวไปแต่มือก็ไม่ยอมหยุดสักนาทีเดียว“สิบโมงค่ะ”“หมอจะเร่งใ
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น“มาอะไรแต่เช้า”“แหม นี่น้องสาวมาหาต้องดีใจสิคะ...อริสมาหาเกี๊ยวค่ะ อริสต้องการคุยกับเกี๊ยวไม่ใช่พี่พอร์ช” อริสนั่งจ้องหน้าที่ชายที่ตอนนี้นั่งทำหน้าเรียบตึงตามสไตส์เดิม“เราก็มาแต่เช้าเกินไป”“ปกติพี่พอร์ชก็ตื่นเช้าอยู่แล้วนี่คะ จะบ่นทำไม แล้วอีกอย่างอริสจะมาทานข้าวด้วย แล้วเกี๊ยวละคะ”“น่าจะยังไม่ตื่น พี่ให้ป้าหลิวไปตามให้แล้ว”“นอนดึกเหรอค่ะ”“พี่ไม่รู้ น่าจะทำรายงานดึก”“อริสเห็นมีคนงานอยู่บ้านหลังเล็กที่ริมสระ พี่พอร์ชจะทำอะไรกันค่ะ”“พี่จะทำเป็นศาลานั่งอ่านหนังสือไว้นั่งพักผ่อนเล่น ๆ”“อ่าว ปกติเกี๊ยวเขานอนบ้านหลังเล็กไม่ใช่เหรอคะ”“อื่อ หึ”“ตอนนี้”“นอนอยู่ข้างบน พี่ให้มาอยู่บ้านหลังใหญ่ด้วยกัน”“จะรอดไหมคะ”“อะไร”“เนื้อกวางหวานอยู่ใกล้ปากเสือ มีเหรอเสือจะไม่งับ”“พี่ไม่ได้แค่งับ แต่พี่กลืนกินทั้งตัว”“ว้าย!!หมอพอร์ช โอ้วพระเจ้า”“ปะ กินข้าวพี่ให้ป้าหลิวตั้งโต๊ะแล้ว”“เราไม่รอเกี๊ยวก่อนเหรอคะ”“เดี๋ยวก็ลงมา”เมื่อสองพี่น้องมานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกัน ก็มีเรื่องให้คุยมากมาย“เห็นว่าอาทิตย์หน้าพี่พอร์ชจะไปญี่ปุ่นใช่ไหมคะ”“ใครบอกเรา”“พี่นนท์ค่ะ” อริสหมายถ
“แล้วหมอก็.... หมอถอดได้ไหม ถอดตัวนี้ออกด้วย เกี๊ยวขอสั่งให้หมอถอดทุกชิ้นให้หมด” หมอพอร์ชดูแล้วเด็กดีของเขาน่าจะเมาจริง ๆเพราะตอนนี้เธอสั่งให้เขาถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกให้หมด เป็นอาการเมาที่กร้าวใจหมอสุด ๆ “ครับ หมอจะถอดตามที่เกี๊ยวสั่ง ถอดให้หมดทุกชิ้นเลย”“หมอคะ”“หมอถอดแล้ว แล้วจะให้หมอทำอะไรอีก”“หมอ หมอดูดปากเกี๊ยวหน่อย”“เด็กน้อยขี้เมา” หมอพอร์ชก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางที่ตอนนี้ยั่วยวนเขาอยู่“อื่ออ หมอ”“อ่าส์ เกี๊ยวยังไม่ถอดเลย ตอนนี้หมอถอดหมดแล้วเห็นไหม”“เห็น” เกี๊ยวเห็นมังกรยักษ์ของเขาตั้งผงาดตื่นตัวเต็มที่ และตอนนี้มันชี้โด่มาที่เธอแล้ว“อยากจับไหม”“เกี๊ยวอยากกัดเจ้ามังกรยักษ์ของหมอ”“แค่อมกับดูดหมอก็ใจจะขาดแล้ว เราไปข้างหลังรถกันดีกว่า หมออยากกร้าวใจกับเกี๊ยวตอนนี้เลย” หมอพอร์ชค่อยพยุงเด็กดีของเขาให้ไปอยู่โซนเบาะผู้โดยสาร เพื่อเขาและเธอจะได้มีพื้นที่ในการทำกิจกรรมอย่างเต็มที่“เกี๊ยวจะดูด แล้วก็...” หมอเพิ่งจะจัดท่านั่งของเขาและเธอ เกี๊ยวใจร้อนเธอรุกเขาก่อนทันที“โอ้วว เด็กน้อยของหมอ ใจร้อนแต่สุดยอดจริง ๆ” หมอพอร์ชนั่งอยู่เบาะต้องร้องครางออกมาเพราะคนที่นั่งข้างล่างเล่น
เสียงเกี๊ยวสะอึกกลั้นไห้จนต้องสูดน้ำมูก เพราะความน้อยอกน้อยใจในตัวหมอพอร์ช คำพูดของเธอทำให้หมอรู้ว่าสามวันที่ผ่านมา ไม่มีแค่เขาที่คิดถึงและถวิลหาเธอ และเขาก็รู้สึกเอ็นดูในคำพูดของเธอ “หมอไม่มาหาเกี๊ยว ทิ้งเกี๊ยวไปตั้งสามวัน”“กลับบ้านเรานะครับ” หมอพอร์ชเข้าประคองตัวเกี๊ยวที่ตอนนี้ยืนก็ยังไม่ตรง แต่เมื่อเกี๊ยวรู้ว่าหมอพอร์ชจะประคองตัวเธอ เกี๊ยวเองก็เข้าซบแนบอกโดยไม่สนสายตาของเพื่อน ๆที่มองออยู่“แต่เกี๊ยวเมา”“เฮ้ยรัญ” ออยร้องห้ามรัญ เพราะไม่อยากให้เพื่อนไปแสดงท่าทางไม่ดีกับหมอพอร์ชซึ่งเป็นผู้ปกครองของเกี๊ยว“ก็เกี๊ยวเมาอยู่แกก็เห็นน่ะออย แล้วจะให้ปล่อยเกี๊ยวไปกับผู้ชายสองต่อสองได้ยังไงวะ”“หมอพอร์ชเขาเป็นผู้ปกครองเกี๊ยว แกลืมไปแล้วเหรอ”“จะผู้ปกครองหรือใครก็ช่างกูไม่ไว้ใจ”“แล้วถ้าปล่อยให้เกี๊ยวไปกับคุณสองคนล่ะ คุณคิดว่าผู้ปกครองอย่างผมจะยอมไหม เพราะผมเองก็ไม่ไว้ใจคุณ” หมอพอร์ชตอบกลับทันที เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้แสดงออกว่าไม่ชอบเขาอย่างเห็นได้ชัด“ผมเป็นห่วงเกี๊ยว เพื่อน ๆก็เป็นห่วงเกี๊ยว”“แล้วถ้าผมเป็นแฟนเกี๊ยว พอจะไว้ใจได้ไหม”“คุณหมอ” ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันยกเว้นอรัญที่ทำสีหน
“ใช่เหรอ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก“พอดีมีโปรเจคจะโปรโมทคลินิก ก็เลยอยากมาปรึกษาคุณหมอพอร์ช สปอนเซอร์ใหญ่ค่ะ” อิรสเดินไปหยุดใกล้ ๆ ที่เจ้าของห้องนั่งอยู่“หึ ๆ เปิดให้แล้วลงทุนให้แล้ว ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเราต้องบริหารเอง ไม่ใช่จะให้พี่ไปช่วยทุกอย่าง”“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะพี่พอร์ช”“พอดีจะทำสื่อโฆษณาโปรโมทคลินิค ก็ทีนี้มันเกี่ยวกับพรีเซนเตอร์แล้วก็”“พี่ไม่ชอบงานสังคมดารามันวุ่นวาย”“ไม่ใช่ ๆ ค่ะพี่พอร์ช”“พูดมาให้ตรงและชัดเจนพี่มีงานต้องทำ”“น้องอยากได้เกี๊ยวไปเป็นพรีเซนเตอร์ค่ะ”“เราไปสนิทกับเกี๊ยวตั้งแต่เมื่อไร”“ก็ไม่สนิทหรอกค่ะ”“แล้วทำไมต้องเป็นเกี๊ยว ดาราออกเยอะแยะ” “แหมพี่พอร์ชถามยังก็ไม่รู้ น้องเกี๊ยวเขาเดินไปไหน ไปตรงไหนความออร่าก็จับไปหมด มีคนไปติดต่อน้องเขาด้วยนะคะ แต่น้องเกี๊ยวปฏิเสธมาตลอด นี่ขนาดไม่ใช่ดารา ฟิวเตอร์ก็ไม่ได้ใช้ ฟิลเลอร์ก็ยังไม่เคยฉีด อริสต้องคว้าน้องเขาไว้ก่อนค่ะ”“เกี๊ยวเขาน่าจะติดเรียนเพราะใกล้จบแล้ว”“ก็เผื่อเกี๊ยวเขาอยากมีรายได้พิเศษ”“เกี๊ยวเขาไม่ได้ขาดเหลืออะไร”“พี่พอร์ชรู้ได้ไงค่ะ เด็กวัยรุ่นสมัยนี้เขาตามเทคโนโลยีทุกอย่าง และทุกอย
ณ มหาวิทยาลัย “แกเป็นอะไรยัยเกี๊ยว เหม่อเชียวนะ”“...” เมื่อเพื่อนไม่ตอบคนเป็นเพื่อนก็แซวต่อ“คิดถึงบทรักอันเร่าร้อนของหมอพอร์ชเหรอ” เก่งกาจกระซิบถามเกี๊ยวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นเพื่อเหม่อ ๆ ทั้งห่วงทั้งอดแซวไม่ได้“เปล่าส่ะหน่อย เก่งพูดอะไร” เกี๊ยวหลุดจากอาการเหม่อทำหน้าเลิ่กลั่กเปลี่ยนสีหน้าที่ขาวเนียนเป็นสีแดงระเรื่องขึ้นทันที เธอไม่ได้เหม่อเพราะคิดถึงบทรักของหมอ แต่ที่เหม่อและน้อยใจด้วยเพราะสามวันแล้วที่หมอไม่ยอมเข้าใกล้เธออีกตั้งแต่วันนั้น คำถามที่วนเวียอยู่ตลอดคือทำไมเขาไม่มา“อ่าวแล้วเป็นอะไรล่ะ ไหนลองบอกหมอเก่งหน่อยสิ” เก่งยังคงแซวต่อ“แกจะแซวอะไรมันหนักหนาเก่ง สนใจที่อาจารย์สอนด้วย” ออยได้ยินเสียงเพื่อนสองคนกระซิบกระซาบกันก็กลัวอาจารย์ได้ยิน และจะโดนตำหนิตามมา“ชะนีดุ เงียบค่ะ”“มันแซ่บขนาดนั้นเลยเหรอ เกี๊ยว” เก่งทำเหมือนจะเชื่อฟังที่ออยบอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมาถามเกี๊ยว มันอาจจะเป็นนิสัยของกะเทย อีกอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ไปแล้ว และด้วยความห่วงใยของเก่งที่มีต่อเกี๊ยวด้วย“เก่ง” เกี๊ยวก้มหน้าม้วนอายเพื่อนเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งใจว่าจะไม่ทำตัวมีพิรุธให้เก่งแซวอี







