บททั้งหมดของ หมอพอร์ชที่แปลว่าพ่อหม้ายที่รักเธอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เกี๊ยวจับโทรศัพท์มากจากมือเพื่อน ก็เห็นหัวข้อข่าวใหญ่ที่เขาพาดไว้ “หมอ หนุ่มใหญ่นักธุรกิจหมื่นล้านเปิดธุรกิจพร้อมน้องสาวสุดเลิฟต์” ในเนื้อข่าวเป็นข่าวเกี่ยวกับการเปิดคลินิคเสริมความงามในห้างสรรพสินค้า เกี๊ยวเห็นภาพอย่างชัดเจนว่าเป็นภาพของหมอพอร์ช และข้าง ๆหมอพอร์ชก็เป็นผู้หญิงแสนสวยคนนั้น เธอชื่อนางสาวอริสรา วรโชติเมธีกุล เธอพยายามอ่านข้อความอย่างช้า ๆไม่ให้ผ่านไปสักคำ อย่างใจจดใจจ่อทุกประโยค ข้อความข่าวที่เขียนว่าเขาสองคนเป็นพี่น้องกันจริง ๆ เหมือนหัวใจดวงถูกคลายจากถูกบีบอัด แต่กลับมาความรู้สึกโหวงเหวงชอบกลเมื่อรู้ความจริง ออยรู้สึกงงที่เห็นเกี๊ยวมีอาการลุกลี้ลุกลน เดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่งแล้วจู่ ๆ ก็วิ่งออกจากเพื่อนไปเฉยเลย “เกี๊ยว นั่นแกจะไปไหน” “อ่อพอดีนึกได้ว่ามีธุระน่ะ ขอกลับก่อนน่ะ”“เอ่อเนาะ เป็นคนชวนเพื่อน ๆ ออกมาแท้ ๆ หนีกลับเฉยเลย ว๊าย!กะเทยงงฉิบหาย!” เป็นเก่งกาจที่บ่นอุบอิบแต่ทุกคนก็พอรู้ว่าเพื่อนจะไปไหน และที่นั่นคงทำให้เพื่อนเธอหายโง่แน่นอน“เย้ ๆ พี่เกี๊ยว พี่เกี๊ยวมาแล้ว” หนูนุดากระโดดโลดเต้นอย่างดีใจที่เห็นพี่เกี๊ยวเดินเข้ามาในบ้านและหนูน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปหาพี่เกี๊ยวทั

“เกี๊ยวรู้ไหม..กาแฟอร่อยต้องกินร้อน ๆ” น้ำเสียงแหบพร่าดังใกล้ชิดหูเธอนิดเดียว“หมอ!” การขยับลำบากจึงค่อย ๆหมุนตัวช้าๆ แต่กลับขยับไม่ได้ เพราะหมอพอร์ชขยับเข้ามาโอบกอดเธอจากด้านหลัง และเขาก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด “อุ้ย! หมอ” เธอโดนหมอเล่นขบกัดที่ใบหูเบา ๆ “หมอชอบแบบร้อนๆ” เขาอดมันเขี้ยวเด็กไม่ได้ เสียงสั่งแต่เป็นน้ำเสียงแหบพร่า“ค่ะ หมอ” เธอรับรู้ว่าหมอชอบกินกาแฟร้อน ๆ สิ่งที่รับรู้ได้อีกอย่างคือมีสิ่งหนึ่งที่แข็ง ๆ มันดุนอยู่ตรงก้นของเธอ มันดิ้นได้ เธอไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้มันคืออะไร เพราะในโลกออนไลน์ทุกวันนี้มีให้ดูเกลื่อนเต็มไปหมด ความร้อนจากร่างกาย ลมหายใจสั่น ๆ ของกันและกัน เกี๊ยวค่อย ๆหมุนตัวกลับและพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของหมอพอร์ชให้ออกห่าง แต่เขากลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอยกเอาไว้เหนือศีรษะ เธอตกอยู่ภายใต้พันธกานของหมออย่างไร้ทางหนี แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้รังเกียจ ที่ชัดเจนกว่านั้นคือเกี๊ยวไม่แสดงกิริยาปฏิเสธกลับรู้สึกพอใจกับความวาบหวามอย่างยากจะอธิบาย“หมออยากกินกาแฟ ที่เกี๊ยวป้อน”“หมอ หมอต้องกินเองค่ะ”“ทำไมล่ะ”“เกี๊ยวป้อนให้ไม่ได้หรอก ก็หมอจับมือเกี๊ยวไว้อย

หมอพอร์ชอุ้มกระเตงเกี๊ยวขึ้น พร้อมกับดูดปากกันอย่างเมามัน หมอรู้สึกพึงพอใจที่เกี๊ยวจูบไม่เป็นแต่พยายามจะจูบตอบเขา มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้หมอหึกเหิมความรู้สึกหวิว ๆ หวาม ๆ ยากจะอธิบายและกลัวตก จึงกอดคงของหมอพอร์ชไว้อย่างแน่น “เอาไว้วันหลังเรามาแสดงจินตนาการที่แท้จริงตรงบันไดนะครับ แล้วเกี๊ยวจะชอบ”“หมอ!” คำพูดห่าม ๆ ของหมอทำเธอหน้าร้อนวูบวาบ เธอก้มใบหน้าซ่อนความอาย เผลอเม้มปากที่บวมเจ่อ เพราะจูบที่ไม่เบาของหมอพอร์ชทำให้ปากของเธอต้องเป็นแบบนี้หมอพอร์ชกระเตงอุ้มเกี๊ยวมาที่ห้องทำงาน ทุกก้าวเดินของหมอพอร์ชจงใจให้ส่วนนั้นของเขาและเธอได้สัมผัสกัน และมีบางจังหวะที่เขาหยุดเดินและใช้มือคลึงและกดสะโพกของเธอแนบหนัก ๆ ให้เป็นวงกลม และมีเสียงครางของหมอออกมาด้วย “อืม!”ขณะที่พาเธอมาถึงที่โต๊ะทำงาน หมอพอร์ชวางเกี๊ยวลงอย่างเบามือ เขาก็รีบกวาดเอกสารสิ่งของทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะทำงานลงพื้นทั้งหมด และไม่สนใจว่าจะมีอะไรแตกหรือเสียหาย ก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตัวใหญ่และจัดท่าให้เธอโดยการดึงก้นของเกี๊ยวให้เข้ามาใกล้ตัวเขาให้มากที่สุด “ว้าย! หมอ”“ตื่นเต้นเหรอครับ”แขนเธอวาดแขนไปด้านหลังข้าง เข่าของเธอ

วันต่อมาในมหาวิทยาลัย ขณะที่เกี๊ยวและเพื่อน ๆ กำลังนั่งรวมกลุ่มติวหนังสือกัน“แกได้ดูข่าวนั่นไหมยัยออย ที่ตอนนี้กำลังเป็นกระแส” เก่งกาจนำหัวข้อสนทนามาเม้าท์ในกลุ่มที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาการติว ดูเหมือนว่าออยจะไม่ซีเรียสกับเรื่องติวเท่าไร และเก่งเองก็เป็นคนชอบเม้าท์อยู่แล้ว“ข่าวอะไร” ออยถามเหมือนจะไม่สนใจ แต่ก็อยากรู้บ้าง“ก็ข่าวนักธุรกิจแต่งงานกับไฮโซสาว แต่บังเอิญนักธุรกิจแอบเลี้ยงเด็กไว้”“แล้วไง” ออยก็ยังถามเหมือนเดิม“ก็ความแตกสิยะ”“แล้วไง”“จะแล้วไงก็บ้านเกือบแตกล่ะค่า”“บ้านเกือบแตก นี่แสดงว่าบ้านยังไม่แตก”“จะแตกได้ไง ก็รวยทั้งผู้ชายผู้หญิง ใครจะสละเมียที่รวยเพื่อไปเอาเด็กนั่งดริ้งกันละ”“นี่คือการติวเข้มหนังสือใช่ไหม” อรัญพูดขัดขึ้น “โอ้ยรัญก็ เก่งก็พูด ๆไปงั้น ๆแหละ รัญไม่อยากมีเด็กบ้างเหรอจ๊ะ ถ้ารัญรับเก่งไว้เป็นเด็กสักคน รัญจะไม่พูดไม่โวยวาย ไม่เรื่องมากเก่งสัญญาอิอิ”“ที่พูดหมายถึงรับเด็กใช่ไหม ไม่ใช่รับควายเฒ่าไว้เลี้ยงใช่ไหม” จริง ๆ อรัญอยากพูดหยอกล้อเล่น แต่ด้วยเป็นคนพูดตรงโผงผางจึงดูเหมือนแรงไปหน่อย“ไอ้รัญ ไอ้ ไอ้ เรียกควายไม่ว่า แต่บอกว่าเฒ่า ฉันยังเอ๊าะยังซิ่งน

ขาของเกี๊ยวเหมือนถูกตรึงอยู่กับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังก้าวเดินไปข้างหน้า หรือกำลังยืนนิ่ง ๆ ราวกับหุ่นไม้ที่ไร้ความรู้สึก ภาพของพวกเขาสองคนหัวเราะให้กัน เห็นมือของผู้หญิงคนนั้นโอบกอดที่ต้นแขนของหมอพอร์ช ความรู้สึกวูบโหวงก่อตัวขึ้นกลางอก และความปวดร้าวที่กัดกินอย่างเงียบ ๆ เธอควรทำอย่างไร แล้วระหว่างเธอกับหมอคืออะไร มันคือก้อนสะอื้นขนาดใหญ่จุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก“น้องเกี๊ยว น้องเกี๊ยวใช่ไหมครับ”เกี๊ยวได้ยินเสียงคนเรียกจึงหันกลับไปมอง“ชะ...ใช่ค่ะ”“จำพี่ได้ไหม”“จำได้ค่ะ พี่หมอนนท์” หมอนนท์คือหมอที่อยู่โรงพยาบาลของที่นี่ เกี๊ยวไม่ค่อยสนิทกับหมอนนท์เท่าไร แต่ถ้าเกี๊ยวมาที่โรงพยาบาลก็จะเห็นหมอนนท์เป็นประจำ หมอนนท์เป็นหมอระบบประสาทที่เก่งอีกคนหนึ่งของโรงพยาบาลแห่งนี้ และเขาก็เป็นเพื่อนรุ่นน้องของหมอพอร์ช “ใช่ครับ พี่คือพี่หมอนนท์ นึกว่ายืนเหมอจนลืมชื่อหมอสะแล้ว น้องเกี๊ยวมาหาหมอพอร์ชใช่ไหมครับ”“ชะ ใช่ค่ะ”“แล้วทำไมไม่ขึ้นไปล่ะครับ” เพราะหมอนนท์รู้ว่าหมอพอร์ชอยู่ชั้นบนสุด แต่กลับเจอเกี๊ยวที่นี่ซึ่งเป็นชั้นทำงานของนายแพทย์ใหญ่ “คือเกี๊ยวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้