Masuk“ก็แบบนี้แหละ แบบที่หมอกำลังทำอยู่ คือเกี๊ยว...เอ่อ...”
“เกี๊ยวไม่ชอบเหรอ แต่หมอชอบนะ” “เกี๊ยว... เกี๊ยวไม่รู้” เกี๊ยวหลบสายตาหมอเพื่อหลบความอาย เธอไม่กล้าตอบว่าจริง ๆแล้วเธอชอบในสิ่งที่หมอพอร์ชทำเหมือนกัน “แล้วที่อยากไปดูหนังกับเพื่อน สรุปดูหนังรู้เรื่องไหม” “เหอะ” เกี๊ยวส่ายหัว เพราะเธอไม่รู้เรื่องจริง ๆ เธอพิงซบที่ไหล่ของหมอพอร์ชแล้วเธอก็หลับทันที “ฉันก็ดูไม่รู้เรื่องเหมือนกัน” “หมอเป็นอะไรคะ หมอไม่สบายหรือเปล่า” เกี๊ยวรีบลุกขึ้นนั่งทันทีแล้วใช้หลังมืออังที่หน้าผากของหมอ “วัดไข้ให้ฉันเหรอ” หมอพอร์ชเห็นกิริยาน่ารักของเกี๊ยวแล้วก็อมยิ้มพอใจ “ตัวก็ไม่ร้อนนี่ค่ะ ตรงนี้ก็ไม่ร้อน ตรงนี้ก็ไม่ร้อน” เกี๊ยวใช้หลังมืออังที่หน้าผาก และก็เปลี่ยนมาที่ตรงคอของหมอพอร์ช “เกี๊ยวห่วงหมอเหรอ” “ก็ต้องห่วงสิคะ” “ห่วงมากไหม” เสียงคนถามเป็นเสียงแหบพร่าแต่ฟังแล้วรู้สึกละมุนใจ และเหมือนจะไม่ต้องการคำตอบอื่นนอกจากอ้อนให้ได้ตอบว่าห่วงมาก “ก็ป้าพรบอกว่าต้องดูแลหมอดี ๆนะ เพราะหมอทำแต่งานไม่มีเวลาพักผ่อน ห้ามทิ้งหมอไปไหน ต้องคอยรับใช้อย่างใกล้ชิด เพราะหมอคือผู้มีพระคุณ ห้ามดื้อเพราะหมอจะปวดหัว ต้องทำตามคำสั่งของหมอ ป้าพรบอกไว้ค่ะ” “ฉันหมายถึงถ้าไม่ใช่ป้าพรบอกไว้ เกี๊ยวจะยังห่วงฉันไหม” “ก็ต้องห่วงสิคะเพราะเกี๊ยวไม่มีใครนอกจากหมอ” “ฉันอยากให้เกี๊ยวห่วงฉัน แต่ไม่ใช่เพราะฉันเป็นผู้มีพระคุณที่เลี้ยงเธอมา” คำพูดของหมอพอร์ชทำให้สองคนหันมาสบตากันนิ่งอยู่นาน “วันนี้อาจารย์บอกว่าตอนเย็นจะส่งคะแนนที่พรีเซนต์วัให้ทุกคนดู ” เกี๊ยวตั้งใจเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะเธอรู้สึกได้ว่าดวงตาของหมอพอร์ชมีพลังบางอย่าง เกี๊ยวจึงลุกจากเตียงนอนไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วก็เดินกลับมาที่เตียงนอนเพราะเธอหาโทรศัพท์ตัวเองไม่เจอ “หาโทรศัพท์อยู่เหรอ” “ค่ะ หมอเห็นโทรศัพท์เกี๊ยวไหมคะ” “ก็ เห็น” หมอพอร์ชหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา เมื่อเกี๊ยวเห็นแบบนั้นก็รีบนั่งลงข้าง ๆและจับโทรศัพท์มาเปิดดูทันที เกี๊ยวเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบข้อความจากเพื่อน ๆ ในกลุ่มที่ทักมาถามว่าถึงบ้านหรือยัง “ข้อความจากออย เก่งแล้วอรัญ ทักมาในกลุ่มค่ะ ถามว่าถึงบ้านหรือยัง ขอเกี๊ยวตอบเพื่อนก่อนนะคะเดี๋ยวค่อยมาลุ้นคะแนนกัน” เกี๊ยวรายงานให้หมอฟังเพราะเหมือนเขาจะสนใจหน้าจอโทรศัพท์ของเธอด้วยและเกี๊ยวก็ไม่มีความลับอะไร หลังจากที่ตอบเพื่อน ๆ แล้วเธอก็ส่งสติกเกอร์รูปการ์ตูนกอดหัวใจสีชมพู แล้วก็รูปการ์ตูนเด็กผู้หญิงนอนกอดหมอนไปในกลุ่ม ให้เพื่อน ๆ รู้ว่าเธอจะนอนแล้ว เมื่อตอบเพื่อนเสร็จเธอก็หันไปหาคนนั่งข้างๆที่ติดกับเธอที่มองดูการตอบกลับเพื่อน ๆของเธออย่างสนใจ เหมือนจะสิงร่างเข้าไปในโทรศัพท์ของเธอทุกขณะ “รูปหัวใจที่ส่งไปเป็นกลุ่มเพื่อนสี่คนใช่ไหม หรือส่วนตัว” “ก็แบบกลุ่มสิคะ เกี๊ยวไม่ส่งรูปหัวใจให้ใครหรอกค่ะ นอกจาก” “นอกจาก..?” หมอพอร์ชรอฟังคำตอบจากเกี๊ยวอย่างใจจดใจจ่อ “นอกจากออยแล้วก็เก่งกาจค่ะ” “แล้วอรัญล่ะ” “เกี๊ยวไม่เคยส่งหัวใจให้อรัญค่ะ” “ทำไมเหรอ” “เพราะอรัญเป็นผู้ชายถึงจะเป็นเพื่อนในกลุ่ม แต่...ไม่รู้สิเกี๊ยวรู้สึกว่าอรัญเขาแปลก ๆ เกี๊ยวคงจะคิดไปเอง” “ดีแล้วล่ะ” “ดีคืออะไรคะ” “ดีที่ไม่ส่งรูปหัวใจให้ผู้ชาย” “เกี๊ยวไม่ส่งหรอก” “แล้วเกี๊ยวไม่อยากลองส่งหัวใจ...ให้ฉันบ้างเหรอ” เธอยังไม่ได้ตอบแต่ แต่ “อ้าย ! คุณหมอ” หมอพอร์ชอุ้มเธอขึ้นนั่งบนตักของเขาอีกแล้ว “เกี๊ยวยังไม่ตอบ ว่าเกี๊ยวอยากลองส่งหัวใจให้ฉันบ้างไหม” “คือ...เกี๊ยวไม่อยาก” “แต่ฉันอยาก และอยากให้เกี๊ยวอยากด้วย” “เกี๊ยวส่งให้เฉพาะเพื่อนค่ะ หรือหมออยากเป็นเพื่อนกับเกี๊ยวคะ” “ไม่” เขาตอบกลับเร็วด้วยน้ำเสียบเรียบ เพราะเขาไม่ต้องการเป็นแบบเพื่อน “ปล่อยเกี๊ยวลงเถอะค่ะ เกี๊ยวยังไม่ได้เปิดดูคะแนนเลย” “เปิดตรงนี้ก็ได้นะเกี๊ยว” หมอพอร์ชใช้น้ำเสียงอ้อนอีกแล้ว เขาหมายถึงให้เธอนั่งที่ตักของเขาและให้เปิดคะแนนดูตรงนี้เลย “เอ่อ หมอ หมอจะดูแบบนี้เลยเหรอคะ” เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าแบบนี้ได้ไหม เธอนั่งบนตักหมอ หมอก็กอดเธอ สำหรับความรู้สึกของเกี๊ยวแล้วยิ่งดูละมุนอีกนั่นแหละ แล้วเกี๊ยวก็เผลอชอบความละมุนนี้ด้วย “แบบนี้แหละ เปิดดูคะแนนเถอะเกี๊ยวใจฉันจะขาดแล้ว” หมอพอร์ชพูดกระซิบใกล้ๆใบหูของเธอ หมอเองก็ไม่แน่ใจว่าใจจะขาดเพราะอยากดูคะแนนหรือเพราะร่างอวบอิ่มนุ่มนิ่มนี้ทำให้ใจจะขาดกันแน่ “หมอคะ” โทรศัพท์เปิดดูได้ไม่นาน ก็รู้สึกว่ามือของหมอพอร์ชที่กอดเธอไว้หลวม ๆ ตอนนี้น่าจะไม่นิ่งแล้วเพราะเขาวางมือใหญ่ที่โคนขาอ่อนของเธอและลูบไล้เพียงเบา ๆ จนเกี๊ยวรู้สึกเหมือนขนชันทุกส่วนในร่างกาย เกี๊ยวทำตัวไม่ถูกได้แต่นั่งตรง ๆ ไม่กล้าขยับตัวกลัวว่าเขาจะหนักจนใจจะขาดจริง ๆ “วันนี้ทำไมใส่กระโปรงตัวนี้ล่ะ ไม่ชอบใส่แบบเมื่อวานอีกแล้วเหรอ” เขาคงจะหมายถึงกระโปรงนักศึกษาทรงเอสั้น ๆที่รัดติ้วสะโพกของเธอ และยังมีแหวกด้านหน้าอีก เพราะวันนี้เกี๊ยวใส่กระโปรงแบบจีบรอบแต่ก็ยังสั้นอยู่ดี “เกี๊ยวใส่แล้วเดินไม่ถนัด อีกอย่างมันก็เมื่อยด้วยเวลาเดิน ใส่แบบนี้มันสบาย ๆ ทำอะไรก็ง่ายค่ะ” “ฉันก็ชอบแบบนี้ ทำอะไรก็ง่ายดี” หมอพอร์ชใช้มือลูบตั้งแต่โคนขาอ่อนลงไปเรื่อย ๆ และก็ลูบวนขึ้นมาที่โคนขาอ่อนเหมือนเดิม “หมอคะ” “หึ ว่าไง” หมอถามด้วยน้ำเสียบแหบพร่า “หมอทำแบบนี้แหละเกี๊ยวนอนไม่หลับ” เกี๊ยวหมุนตัวเล็กน้อยเพื่อหันไปหาเจ้าของมือที่ตอนนี้อยู่ไม่นิ่งเลย และบอกสาเหตุที่เธอนอนไม่หลับคือเขาเป็นคนทำ และตอนนี้เขาก็กำลังจะทำให้เธอนอนไม่หลับอีก “ไม่ใช่เพราะเกี๊ยวคนเดียวที่นอนไม่หลับ ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน” “ทำไมคะ” “ก็เพราะเกี๊ยว” “ไม่ใช่นะคะเกี๊ยวไม่ได้ทำ หมอเป็นคนทำ” “หมอทำอะไรหึ ไหนพูดมาสิ” “หมอทำ หมอทำให้เกี๊ยวรู้สึก” “รู้สึกยังไงบอกฉันสิเกี๊ยวฉันอยากรู้” “ไม่พูดล่ะ เกี๊ยวจะดูคะแนน” “ขอฉันดูด้วย นะเกี๊ยว”เพราะความรีบเร่งกลัวไม่ทันเพื่อน หลังจากที่เกี๊ยวอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกมา ร่างบอบบางมีเพียงชุดชั้นในสุดเซ็กซี่ตั้งแต่ความสัมพันธ์ของเธอกับหมอเปลี่ยนไป เกี๊ยวก็เลือกจะดูแลตัวเองมากขึ้น การเลือกชุดใส่ก็ดูพิถีพิถันเหมือนต้องการดูดีในสายตาหมอด้วย ชุดนี้ไม่โอเคเธอก็รีบถอดออกเพื่อหาชุดใหม่มาลอง แล้วเสียงประตูที่ถูกเปิดออก ทำให้เกี๊ยวต้องยืนตะลึงเพราะสิ่งที่เธอเห็นคือหมอพอร์ช จังหวะการเต้นของหัวใจแรงขึ้น ดวงตากลมของกวางน้อยเผลอสบตาคมนั้น แล้วเธอก็อดไม่ได้เมื่อหัวใจเต้นตามจังหวะการเดินของขายาวนั้น หมอพอร์ชกำลังก้าวเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ “หมอ!” เสียงเรียกนั้นแผ่วเบา “หมออยากอรุณสวัสดิ์เกี๊ยวตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว แต่หมอกลัวเกี๊ยวเพลีย” หมอพอร์ชเดินเข้ามาประชิดด้านหลังของตัวเกี๊ยว และใช้มือใหญ่ลูบวนอยู่หน้าอกดูมใหญ่ของเกี๊ยว และมืออีกข้างก็ลูบไล้ไปทุกส่วนทุกจุดที่ไวต่อความรู้สึก“หมอคะ” เหมือนเกี๊ยวจะตั้งสติได้จึงมองหาชุดที่เธอถอดทิ้งไว้“ยังไม่ต้องใส่ได้ไหม นะเกี๊ยว”“เกี๊ยวจะไปทำรายงานกับเพื่อนค่ะ”“เกี๊ยวนัดเพื่อนกี่โมง”ปากถามเกี๊ยวไปแต่มือก็ไม่ยอมหยุดสักนาทีเดียว“สิบโมงค่ะ”“หมอจะเร่งใ
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น“มาอะไรแต่เช้า”“แหม นี่น้องสาวมาหาต้องดีใจสิคะ...อริสมาหาเกี๊ยวค่ะ อริสต้องการคุยกับเกี๊ยวไม่ใช่พี่พอร์ช” อริสนั่งจ้องหน้าที่ชายที่ตอนนี้นั่งทำหน้าเรียบตึงตามสไตส์เดิม“เราก็มาแต่เช้าเกินไป”“ปกติพี่พอร์ชก็ตื่นเช้าอยู่แล้วนี่คะ จะบ่นทำไม แล้วอีกอย่างอริสจะมาทานข้าวด้วย แล้วเกี๊ยวละคะ”“น่าจะยังไม่ตื่น พี่ให้ป้าหลิวไปตามให้แล้ว”“นอนดึกเหรอค่ะ”“พี่ไม่รู้ น่าจะทำรายงานดึก”“อริสเห็นมีคนงานอยู่บ้านหลังเล็กที่ริมสระ พี่พอร์ชจะทำอะไรกันค่ะ”“พี่จะทำเป็นศาลานั่งอ่านหนังสือไว้นั่งพักผ่อนเล่น ๆ”“อ่าว ปกติเกี๊ยวเขานอนบ้านหลังเล็กไม่ใช่เหรอคะ”“อื่อ หึ”“ตอนนี้”“นอนอยู่ข้างบน พี่ให้มาอยู่บ้านหลังใหญ่ด้วยกัน”“จะรอดไหมคะ”“อะไร”“เนื้อกวางหวานอยู่ใกล้ปากเสือ มีเหรอเสือจะไม่งับ”“พี่ไม่ได้แค่งับ แต่พี่กลืนกินทั้งตัว”“ว้าย!!หมอพอร์ช โอ้วพระเจ้า”“ปะ กินข้าวพี่ให้ป้าหลิวตั้งโต๊ะแล้ว”“เราไม่รอเกี๊ยวก่อนเหรอคะ”“เดี๋ยวก็ลงมา”เมื่อสองพี่น้องมานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกัน ก็มีเรื่องให้คุยมากมาย“เห็นว่าอาทิตย์หน้าพี่พอร์ชจะไปญี่ปุ่นใช่ไหมคะ”“ใครบอกเรา”“พี่นนท์ค่ะ” อริสหมายถ
“แล้วหมอก็.... หมอถอดได้ไหม ถอดตัวนี้ออกด้วย เกี๊ยวขอสั่งให้หมอถอดทุกชิ้นให้หมด” หมอพอร์ชดูแล้วเด็กดีของเขาน่าจะเมาจริง ๆเพราะตอนนี้เธอสั่งให้เขาถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกให้หมด เป็นอาการเมาที่กร้าวใจหมอสุด ๆ “ครับ หมอจะถอดตามที่เกี๊ยวสั่ง ถอดให้หมดทุกชิ้นเลย”“หมอคะ”“หมอถอดแล้ว แล้วจะให้หมอทำอะไรอีก”“หมอ หมอดูดปากเกี๊ยวหน่อย”“เด็กน้อยขี้เมา” หมอพอร์ชก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางที่ตอนนี้ยั่วยวนเขาอยู่“อื่ออ หมอ”“อ่าส์ เกี๊ยวยังไม่ถอดเลย ตอนนี้หมอถอดหมดแล้วเห็นไหม”“เห็น” เกี๊ยวเห็นมังกรยักษ์ของเขาตั้งผงาดตื่นตัวเต็มที่ และตอนนี้มันชี้โด่มาที่เธอแล้ว“อยากจับไหม”“เกี๊ยวอยากกัดเจ้ามังกรยักษ์ของหมอ”“แค่อมกับดูดหมอก็ใจจะขาดแล้ว เราไปข้างหลังรถกันดีกว่า หมออยากกร้าวใจกับเกี๊ยวตอนนี้เลย” หมอพอร์ชค่อยพยุงเด็กดีของเขาให้ไปอยู่โซนเบาะผู้โดยสาร เพื่อเขาและเธอจะได้มีพื้นที่ในการทำกิจกรรมอย่างเต็มที่“เกี๊ยวจะดูด แล้วก็...” หมอเพิ่งจะจัดท่านั่งของเขาและเธอ เกี๊ยวใจร้อนเธอรุกเขาก่อนทันที“โอ้วว เด็กน้อยของหมอ ใจร้อนแต่สุดยอดจริง ๆ” หมอพอร์ชนั่งอยู่เบาะต้องร้องครางออกมาเพราะคนที่นั่งข้างล่างเล่น
เสียงเกี๊ยวสะอึกกลั้นไห้จนต้องสูดน้ำมูก เพราะความน้อยอกน้อยใจในตัวหมอพอร์ช คำพูดของเธอทำให้หมอรู้ว่าสามวันที่ผ่านมา ไม่มีแค่เขาที่คิดถึงและถวิลหาเธอ และเขาก็รู้สึกเอ็นดูในคำพูดของเธอ “หมอไม่มาหาเกี๊ยว ทิ้งเกี๊ยวไปตั้งสามวัน”“กลับบ้านเรานะครับ” หมอพอร์ชเข้าประคองตัวเกี๊ยวที่ตอนนี้ยืนก็ยังไม่ตรง แต่เมื่อเกี๊ยวรู้ว่าหมอพอร์ชจะประคองตัวเธอ เกี๊ยวเองก็เข้าซบแนบอกโดยไม่สนสายตาของเพื่อน ๆที่มองออยู่“แต่เกี๊ยวเมา”“เฮ้ยรัญ” ออยร้องห้ามรัญ เพราะไม่อยากให้เพื่อนไปแสดงท่าทางไม่ดีกับหมอพอร์ชซึ่งเป็นผู้ปกครองของเกี๊ยว“ก็เกี๊ยวเมาอยู่แกก็เห็นน่ะออย แล้วจะให้ปล่อยเกี๊ยวไปกับผู้ชายสองต่อสองได้ยังไงวะ”“หมอพอร์ชเขาเป็นผู้ปกครองเกี๊ยว แกลืมไปแล้วเหรอ”“จะผู้ปกครองหรือใครก็ช่างกูไม่ไว้ใจ”“แล้วถ้าปล่อยให้เกี๊ยวไปกับคุณสองคนล่ะ คุณคิดว่าผู้ปกครองอย่างผมจะยอมไหม เพราะผมเองก็ไม่ไว้ใจคุณ” หมอพอร์ชตอบกลับทันที เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้แสดงออกว่าไม่ชอบเขาอย่างเห็นได้ชัด“ผมเป็นห่วงเกี๊ยว เพื่อน ๆก็เป็นห่วงเกี๊ยว”“แล้วถ้าผมเป็นแฟนเกี๊ยว พอจะไว้ใจได้ไหม”“คุณหมอ” ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันยกเว้นอรัญที่ทำสีหน
“ใช่เหรอ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก“พอดีมีโปรเจคจะโปรโมทคลินิก ก็เลยอยากมาปรึกษาคุณหมอพอร์ช สปอนเซอร์ใหญ่ค่ะ” อิรสเดินไปหยุดใกล้ ๆ ที่เจ้าของห้องนั่งอยู่“หึ ๆ เปิดให้แล้วลงทุนให้แล้ว ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเราต้องบริหารเอง ไม่ใช่จะให้พี่ไปช่วยทุกอย่าง”“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะพี่พอร์ช”“พอดีจะทำสื่อโฆษณาโปรโมทคลินิค ก็ทีนี้มันเกี่ยวกับพรีเซนเตอร์แล้วก็”“พี่ไม่ชอบงานสังคมดารามันวุ่นวาย”“ไม่ใช่ ๆ ค่ะพี่พอร์ช”“พูดมาให้ตรงและชัดเจนพี่มีงานต้องทำ”“น้องอยากได้เกี๊ยวไปเป็นพรีเซนเตอร์ค่ะ”“เราไปสนิทกับเกี๊ยวตั้งแต่เมื่อไร”“ก็ไม่สนิทหรอกค่ะ”“แล้วทำไมต้องเป็นเกี๊ยว ดาราออกเยอะแยะ” “แหมพี่พอร์ชถามยังก็ไม่รู้ น้องเกี๊ยวเขาเดินไปไหน ไปตรงไหนความออร่าก็จับไปหมด มีคนไปติดต่อน้องเขาด้วยนะคะ แต่น้องเกี๊ยวปฏิเสธมาตลอด นี่ขนาดไม่ใช่ดารา ฟิวเตอร์ก็ไม่ได้ใช้ ฟิลเลอร์ก็ยังไม่เคยฉีด อริสต้องคว้าน้องเขาไว้ก่อนค่ะ”“เกี๊ยวเขาน่าจะติดเรียนเพราะใกล้จบแล้ว”“ก็เผื่อเกี๊ยวเขาอยากมีรายได้พิเศษ”“เกี๊ยวเขาไม่ได้ขาดเหลืออะไร”“พี่พอร์ชรู้ได้ไงค่ะ เด็กวัยรุ่นสมัยนี้เขาตามเทคโนโลยีทุกอย่าง และทุกอย
ณ มหาวิทยาลัย “แกเป็นอะไรยัยเกี๊ยว เหม่อเชียวนะ”“...” เมื่อเพื่อนไม่ตอบคนเป็นเพื่อนก็แซวต่อ“คิดถึงบทรักอันเร่าร้อนของหมอพอร์ชเหรอ” เก่งกาจกระซิบถามเกี๊ยวซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นเพื่อเหม่อ ๆ ทั้งห่วงทั้งอดแซวไม่ได้“เปล่าส่ะหน่อย เก่งพูดอะไร” เกี๊ยวหลุดจากอาการเหม่อทำหน้าเลิ่กลั่กเปลี่ยนสีหน้าที่ขาวเนียนเป็นสีแดงระเรื่องขึ้นทันที เธอไม่ได้เหม่อเพราะคิดถึงบทรักของหมอ แต่ที่เหม่อและน้อยใจด้วยเพราะสามวันแล้วที่หมอไม่ยอมเข้าใกล้เธออีกตั้งแต่วันนั้น คำถามที่วนเวียอยู่ตลอดคือทำไมเขาไม่มา“อ่าวแล้วเป็นอะไรล่ะ ไหนลองบอกหมอเก่งหน่อยสิ” เก่งยังคงแซวต่อ“แกจะแซวอะไรมันหนักหนาเก่ง สนใจที่อาจารย์สอนด้วย” ออยได้ยินเสียงเพื่อนสองคนกระซิบกระซาบกันก็กลัวอาจารย์ได้ยิน และจะโดนตำหนิตามมา“ชะนีดุ เงียบค่ะ”“มันแซ่บขนาดนั้นเลยเหรอ เกี๊ยว” เก่งทำเหมือนจะเชื่อฟังที่ออยบอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมาถามเกี๊ยว มันอาจจะเป็นนิสัยของกะเทย อีกอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ไปแล้ว และด้วยความห่วงใยของเก่งที่มีต่อเกี๊ยวด้วย“เก่ง” เกี๊ยวก้มหน้าม้วนอายเพื่อนเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งใจว่าจะไม่ทำตัวมีพิรุธให้เก่งแซวอี







