All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 71 - Chapter 80

ห่าวหรานไม่พอใจ "จะเป็นไปได้อย่างไรคนเขาแค่อยากทำกับไม่อยากทำเท่านั้น ตั้งแต่จื่อเหยาเข้ามาในชั้นของพวกเราปีศาจไป๋ไม่ยอมมาสอนก็เป็นนางมานั่งวาดภาพอธิบายตลอดหลายเดือนเป็นนางที่ให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ให้ทุกคนในห้อง หลินเสี่ยวเซวียน จางเมิ่งลู่ พานเยว่หากแน่จริงพวกเจ้าก็มาประลองตัวต่อตัวกับนางเลยสิ กลอน กวี วาดภาพหากใครแพ้เป็นหมาสามวัน เสิ่นคั่ว ไท่ฟู่ และแม้แต่องค์รัชทายาทก็อยู่นี่ปรมาจารย์ถางก็อยู่ทุกคนล้วนเป็นผู้ที่มากความรู้ระดับปรมาจารย์ทั้งนั้นตัดสินกันไปเลยดีไหม?"คิดจะมาดูถูกศิษย์พี่ใหญ่ของทุกคนในห้องสองของเขามันต่างอะไรกับดูถูกเขา วันนี้ใครแพ้เป็นหมาเอาสิหลินจื่อเหยาปวดหัวหลินเสี่ยวเซวียนเชิดหน้าขึ้น ปรายตามองไปยังสตรีที่อยู่เคียงข้างองค์รัชทายาทแล้วมองมายังองค์รัชทายาทวันนี้อันดับหนึ่งของโหยวหนานต้องเป็นนาง สตรีอื่นที่คิดจะมาแข่งกับนางเพื่อแย่งตำแหน่งชายาขององค์รัชทายาทอย่าได้คิดฝันเลย"เอาสิ" นางเอ่ย"แข่งกับหลินจื่อเหยาใครก็แข่งได้ทั้งนั้น ข้าเอาด้วย"พานเยว่อยากเห็นหลินจื่อเหยาเป็นหมา"ข้าก็ด้วย" วันนี้นางจะทำให้ท่านปู่เห็นว่าหลานสาวนอกคอกยังคงเป็นคนนอกคอก คิดจะ

หลินจื่อเหยาหาว มองดูความวุ่นวายตรงหน้าครู่หนึ่งนางก็เดินมาหยุดตรงกลางเวที แล้วถามปรมาจารย์ถางว่า "เช่นนั้นโจทย์ของกลอนคู่เล่า ท่านนำออกมาเถิดข้าง่วงแล้ว" "___" "นี่!.." "นี่เจ้าจะต่อกลอนคู่เลยอย่างนั้นหรือ?" ไท่ฟู่เอ่ยถาม เวลานี้เขายังไม่ได้ชื่นชมหิมะพิทักษ์เมืองดีดีเลยนะ นางจะต่อกลอนคู่แล้วหรือ? หลินจื่อเหยาพยักหน้า "วางโจทย์เถิดข้าจะไปแล้ว" "โอ้โห..นี่มัน?" มู่หรงจินเหยียนหรี่ตาลง หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเขาแล้วพูด "ใช่เด็กสาวคนนี้หรือไม่ที่อิจฉาพี่สาวแล้วลงมือทำร้ายคน?" มู่หรงจินเหยียนชักสายตากลับมาเขาพยักหน้า ไป๋เผยหนิงยิ้มนางยกน้ำชาขึ้นมาเป่า "ความสามารถของนางมากเพียงนี้ ใบหน้าเองก็งดงามกว่าคุณหนูใหญ่หลินผู้นั้นมากนางมีอะไรต้องอิจฉา?" มู่หรงจินเหยียนขมวดคิ้ว หันมามองไป๋เผยหนิงแล้วถาม "เจ้าจะพูดอะไร?" ไป๋เผยหนิงยกยิ้มมุมปาก นางหลุบตาลงมองใบชาที่ลอยไปมาเหนือน้ำ "ไม่มีอะไรบางทีความร้ายกาจของสตรีนั้นบุรุษเช่นพวกท่านจับไม่ได้ไล่ไม่ทันหรอก ยิ่งยุรุษบางคนถูกความงามและความเสแสร้งบังตาทำให้ลุ่มหลงยิ่งไม่มีทางรู้ทัน" มู่หรงจินเหยียนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เข

“ยอดเยี่ยมจริงๆ!” “รุ่งเช้าเขียนบทกวี ยามเย็นเขียนบทกวี รุ่งเช้าและยามเย็นเขียนบทกวีรุ่งเช้าและยามเย็น! โรงจำนำตะวันออก โรงจำนำตะวันตก โรงจำนำตะวันออกตกจำนำตะวันออกตก ยอดเยี่ยมจริง ๆ ยอดเยี่ยมสุด ๆ !” “ต่อได้ดี! ข้าละอายใจเลยจริงๆ!” ปรมาจารย์ถางเอ่ยพึมพำ “มันยอดเยี่ยมยิ่งกว่ารุ่งเช้าและยามเย็นของอัจฉริยะหลินเสียอีก!” “ช่างน่าละอายใจ!” ดวงตาหลินเสี่ยวเซวียนจ้องเขม็งอีกครั้ง! เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดหลินจื่อเหยาถึงต่อได้เยี่ยมกว่าของนางเสียอีก! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้? สมควรตายจริง ๆ! แม้ในใจของหลินเสี่ยวเซวียนจะไม่ยอมรับ แต่นางก็ทำได้เพียงกักเก็บความโกรธแค้นเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ไท่ฟู่รู้สึกพึงพอใจมากขึ้นไปอีก เขามีมีรอยยิ้มประดับอยู่เต็มใบหน้า แน่นอนว่าเด็กสาวคนนี้มีความสามารถอันปราดเปรื่องเสียจริงๆ แม้แต่ตัวเองก็คิดว่าเป็นคำตอบที่น่าพอใจ ซึ่งไม่ได้บังเอิญขนาดนี้ แม้ว่าความสง่างามด้านบนของตะวันออกตกกับตำราประวัติศาสตร์ “ใบไม้ผลิร่วง” จะไม่มีวิธีที่จะจับคู่ได้ แต่ตะวันออกตกมีความหมายเดียวกับความธรรมดา และใช้ความสง่างามต่อกับความธรรมดา จึงทำให้ต่อได้ประณีตและแยบยลมากขึ

ไม่เพียงแต่หลินจื่อเหยาที่ชะงักงัน แม้แต่รัชทายาทมู่หรงจินเหยียน ไท่ฟู่ เสิ่นคั่วและทุกคนต่างก็ตกตะลึง ห่าวหรานหงุดหงิดมากทันทีที่เห้นหลินเสี่ยวเซวียนดึงกระชากหลินจื่อเหยาเช่นนั้นเขาก็วิ่งเข้ามารวดเร็วดุจสายลมมือใหญ่ของเขาปัดแขนของหลินเสี่ยวเซวียนที่เกาะหลินจื่อเหยาอยู่ให้ออกไปแต่ออกแรงมากหน่อยจึงทำให้หลินเสี่ยวเซวียนกระเด็น คนทั้งคนหงายหลังก้นกระแทกพื้นอย่างจังห่าวหรานไม่สนใจนางเขาหันมาตะคอกนาง "หลินเสี่ยวเซวียนเจ้าหยุดรังแกนางได้แล้ว ทำไมตระกูลหลินของเจ้าใหญ่เทียมฟ้าพ่ายแพ้ไม่เป็นหรืออย่างไร ข้ารู้นะว่าพวกเจ้าขับไล่นางออกจากตระกูลหลินแล้ว เจ้าเห็นนางโดดเด่นกว่าเจ้าแล้วไม่พอใจอย่างนั้นหรือ?"พานเยว่รีบวิ่งเข้ามาดึงรั้งหลินเสี่ยวเซวียนให้ลุกขึ้น นางเอ่ยด้วยความโมโหว่า "คุณชายห่าวเหตุใดเจ้าต้องทำรุ่นแรงเช่นนี้ด้วย?""ข้าไม่ได้ออกแรงเลยสักนิด นางจะเสแสร้งทำไม ทำไปให้ญาติผู้พี่ของข้าเห็นใจหรือไง?" พร๊วด!! แค้กๆ แค้กๆ มู่หรงจินเหยียนจู่ๆก็โดนพาดพิงถึงชายหนุ่มก็ถึงกับสำลักน้ำชา แค้กๆแค้กๆ เขาหันไปหาห่าวหราน "เจ้าจะพูดเจ้าก็พูดไปเกี่ยวอะไรกับข้า?""องค์ชาย?..." "ห๋า?..""องค์รัชทายาทหมา

"ถุยส์!" ในตอนที่ทุกคนยังอยู่ในห้วงของความคิดเสียงสบถของห่าวหรานก็ดังขึ้นมาทำลายภวังค์ของทุกคนลงหลินเสี่ยวเซวียนอ้าปากพะงาบ อยากจะพูดอะไรเพื่อแก้ตัวหลินจื่อเหยาก็ไม่อยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้น..."เป็นเรื่องจริงหรืออัจฉริยะหลิน?""พวกเจ้าบังคับให้หลินจื่อเหยาทำเรื่องไม่ดีเพื่อแลกข้าวจริงๆหรือ?""ข้าก็ว่าอยู่ วันนั้นเห็นหลินจื่อเหยาเดินอยู่ริมถนนร่างกายของนางผอมแห้งมีเพียงกระดูก ใบหน้าก็ซีดขาวข้าก็ยังคิดว่านางป่วยเสียอีกที่แท้เพราะนางไม่ได้กินข้าว?""ก่อนนี้ก็มีสตรีนางหนึ่งที่เมาสุราแล้วบอกว่าฮูหยินตระกูลหลินกับคุณหนูใหญ่ว่าจ้างนางให้ใส่ร้ายคุณหนูรองตระกูลหลิน""ข้าจำได้ ตอนนั้นดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับ.."ทุกคนหันไปมองยังมู่หรงจินเหยียน แต่มองเพียงชั่วครู่เท่านั้นก็รู้สึกว่าองค์รัชทายาทหล่อเหลา รอบรู้เพียงนี้ไม่แปลกใจที่หลินเสี่ยวเซวียนจะลงแรงไปมากเพียงนั้น"จวนหลังของผู้ใดไม่มีปัญหาบ้างพวกเจ้าพูดเช่นนี้เหมือนที่จวนของพวกเจ้าบิดาไม่มีอนุ มารดาไม่มีปัญหากับอนุอย่างไรอย่างนั้น" ท่ามกลางเสียงพูดคุยของคนพานหมิงเยว่ก็ตะคอกเสียงดัง"คุณหนูพานเจ้าเองก็เป็นเพียงสตรีที่ยังไม่ออกเรือนเหตุใดถึงเชี่ยวชา