All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 151 - Chapter 160

เช้าตรู่ของอีกวัน เมื่อมู่หรงเหว่ยหมิน หลินจื่อเหยา เฟิงอู๋ฉิง และองครักษ์ถงฉีออกเดินทางจากเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่หุบเขาลับแล รถม้าคันใหญ่ของมู่หรงเหว่ยหมินถูกขับเคลื่อนออกไป เมื่อออกจากตัวเมืองเข้าสู่เส้นทางอันกว้างใหญ่ในยุทธภพ ไม่ทันไรพวกเขาก็พบกับกลุ่มคารวานที่ถูกปล้นจนยับเยิน โดยไปถัดไปไม่ไกลปรากฎเงาวูบวาบคล้ายอสูรปรากฏในพุ่มไม้ “ระวัง!” ถงฉีคำรามเสียงต่ำ พลันร่างของชายฉกรรจ์จำนวนสิบกว่าคนก็โผล่ออกมาพร้อมเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “ฮ่าฮ่าๆผู้ใดจะคิดว่าวันนี้พวกเราจะโชคดีได้ได้พบกับชนชั้นสูง เจ้าดูรถม้าคันนั้นสิหากไม่รวยจริงๆไม่ได้นั่งหรอก” "โอ้โหจริงๆด้วย พี่ใหญ่ข้าอยากนั่ง!" "ถ้าอยากนั่งก็ไปไล่คนด้านในให้ออกมา!" สิ้นคำสั่งบรรชายฉกรรจ์ต่างก็ถือกระบี่กรูกันเข้ามา เฟิงอู๋ฉิงกระโดดลอยทะยานเคียงคู่มากับถงฉีพวกเขาตวัดพลังลมปรานวาดออกไปคนละสองกระบวนท่าบรรดาชายฉกรรจ์เหล่านั้นก็ลอยละลิ่วกระเด็นออกไป อ๊าก!!! ตุบ!ตุบ!ตุบ! หัวหน้าโจรเห็นว่าตนเองดักปล้นผิดคนเขาก็ตื่นตระหนก วิ่งหนีแต่ก็ถูกเฟิงอู๋ฉิงซัดฝ่ามือเข้าใส่หนึ่งฝ่ามือร่างของเขากระเด็นออกไป เฟิงอู๋ฉิงตามออกไป เมื่อถึงร่างของหัวหน้

ใต้แสงจันทร์เย็นเยียบ จวนเจ้าเมืองร้างถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายปีศาจ เงาร่างสีดำโปร่งจางค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากกลางผนังภาพวาดตนหนึ่ง ดวงตาสีเลือดกะพริบวาววับ ปีศาจภาพวาดกลับร่างเข้ามา!เฟิงอู๋ฉิงและถงฉีที่รอให้ปีศาจภาพวาดเข้ามาในภาพวาดอยู่นั้น เขาก็ไม่รอช้า ชักกระบี่พุ่งเข้าใส่ กระบวนท่าแรกของเขาเฉียบคมราวสายฟ้าฟาด เส้นพลังวิญญาณขาวสว่างวูบวาบตัดผ่านเงาแสงภาพวาดจนเกิดเสียงหวีดแหลม ปีศาจภาพวาดหลบอย่างว่องไวก่อนจะเหวี่ยงเงาสีดำพลิ้วเข้าต้านกระบวนท่าสอง เฟิงอู๋ฉิงตีวงกระบี่กลับ ปัดพลังหมุนวนที่ปีศาจใช้ดึงดูดวิญญาณออก แล้วแทงเข้าใกล้กลางอก ทว่าโดนปัดด้วยเงาแขนยาวที่แหลมคมดั่งหอกทันใดนั้น เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นข้างหู"เจ้าทำดีแล้ว... ที่เหลือข้าจัดการเอง"หลินจื่อเหยาปรากฏตัวขึ้นจากม่านหมอก บรรยากาศรอบนางราวเปลี่ยนไปทันที พลังปราณที่สงบนิ่งยามปกติพลันแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นอำนาจมหาศาลกระบวนท่าที่หนึ่ง นางยกมือวาดวนกลางอากาศ คลื่นพลังสายหนึ่งสะบัดตัดร่างปีศาจจนกระเด็นกระบวนท่าสอง นางหมุนกายเบา ๆ พัดพลังบริสุทธิ์เข้าใส่ จนเงาของปีศาจลุกไหม้จากขอบแขนเสื้อกระบวนท่าสุดท้าย หลินจื่อเหยายืนมั่น ยกสองม

กลางหุบเขาทะเลทราย ลมแรงกรรโชกจนเสื้อคลุมของมู่หรงเหว่ยหมินโบกสะบัด มือขวาของเขายกขึ้นเบื้องหน้า วาดเป็นวงกลมกลางอากาศก่อนจะพุ่งฝ่ามือออกอย่างเฉียบขาด พลังลมปราณบริสุทธิ์สีเงินขาวแผ่ซ่านเป็นลำแสงเส้นตรงพุ่งเข้าใส่ร่างปีศาจดูดวิญญาณเต็มแรง ปังงง!! ร่างปีศาจดูดวิญญาณกระเด็นถอยหลัง เงามืดแหว่งขาดเป็นทางยาว แต่มันกลับคำรามออกมาเสียงต่ำ มือยาวกรงเล็บแหลมฟาดลงบนพื้นทรายเกิดหลุมลึกและลำพลังสีดำกลืนแสงพุ่งกลับมาทางมู่หรงเหว่ยหมิน หลินจื่อเหยามองออกไปอย่างใจจดจ่อนางส่งยาดูดซับหยินหยางให้พวกเขาคนละสองเม็ดจากนั้นนางก็ยืนตรงมองมู่หรงเหว่ยหมินอย่างไม่วางตา ด้านบนกลางอากาศมู่หรงเหว่ยหมินหมุนกายหลบอย่างสง่างาม ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ร่างราวหงส์ขาวโบยบิน ปล่อยให้คลื่นพลังมืดเฉียดผ่านปลายผมไปเพียงเส้นเดียว "เจ้าคิดว่าพลังต่ำต้อยเช่นนี้จะทำอะไรข้าได้หรือ?" มู่หรงเหว่ยหมินกล่าวพลางยิ้มเย็นดวงตาดอกท้อโค้งมนแต่แฝงไอความเย็นชา เขายกพัดคุนหลุนขึ้นสะบัดหนึ่งที ปรากฎสายพัดสีเงินแผ่ซ่านออกเป็นเกลียวพลังหมุนวน ซัดกลับเข้าใส่ปีศาจ เงามืดของมันถูกพัดจนฉีกกระจายเป็นเสี่ยง “กึก! อ๊ากกกก!!” มันแผดเสียงลั

ทันใดนั้นเฉวียนอู่ในชุดดำแดงก็พุ่งทะยานออกมาจากเกี้ยวลงมาสู่พื้นเบื้องหน้าของมู่หรงเหว่ยหมิน ใบหน้ายั่วยวนของนางบิดไปมาเยื้องย่างเท้าเข้ามาใกล้อีกก้าว รอยยิ้มเย้ายวนแต่แฝงไว้ด้วยความกระหาย"เมืองปี้หลัวปีนี้ช่างคึกคักเสียจริงๆ เจ้าสำนักเซียนเทียนหลงให้เกียรติมาถึงหุบเขาลับแลไม่ทราบว่ามาตามหาสิ่งใด? ข้าเฉวียนอู่ผู้คมกฎซ้ายของที่นี่จะได้จัดหามาให้..."นางกล่าวพลางเอียงหน้า ยื่นนิ้วเรียวยาวออกมาหมายจะเชยคางของเขา มู่หรงเหว่ยหมินสะบัดพัดกางออกขวางนิ้วของนางเบาๆ พัดสายลมบางผ่านระหว่างคนทั้งคู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาเรียบ"ไม่รบกวน ข้าไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษในใจ ยิ่งไม่ปรารถนาให้ผู้ใดเปิดทางแทน"เฉวียนอู่ชักนิ้วกลับ "หรือว่าท่านเจ้าสำนักเซียนกำลังตามหาสมุนไพรล้ำค่าที่จะพบได้เพียงในหุบเขาลับแลเท่านั้นอยู่?... น่าเสียดายที่สมุนไพรหายากเหล่านั้นมีเพียงข้าในฐานะผู้คุมกฎของเมืองนี้ถึงจะสามารถเปิดเส้นทางให้ได้"มู่หรงเหว่ยหมินเพียงยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นเหมือนเงาจันทร์จางในม่านเมฆ งดงามแต่ยากหยั่งถึง ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมองตรงไปยังผู้คุมกฎซ้ายอย่างไม่หวั่นไหว แม้หญิงตรงหน้าเต็มไปด้วยแรงกดดันของปีศาจผู้มีพลังล

กลางดึกคืนถัดมา ฟ้าดูเงียบสงัด แต่ใต้เงามืดของวิหารจางจื่อ มีสองเงาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเฟิงอู๋ฉิงและถงฉีในชุดดำทะมึน พวกเขาอาศัยจังหวะที่ผู้คุมกฎซ้ายไม่อยู่ แทรกซึมผ่านทางลับที่เคยใช้เข้าไปยังห้องเก็บสมุนไพรใต้ดิน แสงจางจากอาคมในห้องลับสะท้อนใบหน้าทั้งสอง ขณะที่เฟิงอู๋ฉิงเดินไปยังตู้สมุนไพรที่ปิดผนึกด้วยยันต์ซับซ้อน ถงฉีเฝ้าระวังอยู่ใกล้ประตู รอเวลาเหมาะสมในการถอดยันต์ ขณะมือของเฟิงอู๋ฉิงกำลังจะคว้าสมุนไพรเป้าหมาย เสียงเย็นชาก็พลันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง “ข้าเดาไม่ผิดว่าจะได้พบเจ้าที่นี่…เฟิงอู๋ฉิง” ยิ่วเสว่ปรากฏตัวในชุดสีดำเงิน ตราผู้คุมกฎขวาสะท้อนแสงสลัว ดวงตาคมกริบจ้องมองเฟิงอู๋ฉิงไม่กะพริบ เฟิงอู๋ฉิงตกตะลึง ใบหน้าเย็นชาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ “เจ้า! ยิ่วเสว่เจ้าคือผู้คุมกฎขวาของเซ่าจื่อใช่หรือไม่?” "ความจำไม่เลวนี่ผ่านมาสองพันกว่าปีไม่คิดว่ายังจำข้าได้" ยิ่วเสว่ยิ้มหยัน ดวงตาของเฟิงอู๋ฉิงงุนงง "สองพันห้าร้อยปีหรือ?" เฟิงอู๋ฉิงพึมพำ สักพักเขาก็เงยหน้าขึ้นดวงตาวาว"เจ้าก็คือศิษย์ทรยศของหุบเขาเซียนโอสถนั่นเอง..เจ้าคนทรยศยังมีหน้ามาท้าทายข้าอีกหรือ?" ยิ่วเสว่หัวเราะเบา ดวงตาว