All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 161 - Chapter 170

หลินจื่อเหยากระพริบตานางเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาดอกท้อคู่นั้นของเขาแวบหนึ่งแม้จะมองไม่เห็นอดีตของเขาแต่นางรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรนางพูด "ท่านเก็บความคิดนั้นของท่านลงไปเสีย อย่าได้คิดทอดทิ้งข้าเชียว""หืม?" "มีข้าอยู่ใครก็แตะต้องท่านไม่ได้.." พูดจบหลินจื่อเหยาก็ส่งเม็ดยาสีแดงช้ำสามเม็ดเข้าไปในปากของเขา มู่หรงเหว่ยหมินอ้าปากรับยาและกลืนลงไปอย่างว่าง่าย หลินจื่อเหยาป้อนยาให้เขาเสร็จนางก็พูดต่อ "ท่านเป็นของข้า""อืม..พี่ชายรู้แล้ว" มู่หรงเหว่ยหมินกระพริบตาช้าๆจับมือของนางเอาไว้กลางดึกของวันถัดมา จูล่งในชุดของทหารผู้ดูแลวิหารจางจื่อก็ได้ปรากฎตัวขึ้น เมื่อเห็นขบวนตรวจตราความเรียบร้อยขององครักษ์ในชุดดำมืดผ่านมาเขาก็ก้าวเดินเข้าไปยังแถวสุดท้ายและเดินตรวจตราไปพร้อมกับพวกเขามู่หรงเหว่ยหมินหลังจากได้รับการยืนยันจากจูล่งแล้วว่าคุกใต้ดินของวิหารจางจื่ออยู่ตรงส่วนไหนเขาก็รีบเดินทางในทันที ร่างสูงมาถึงคุกใต้ดินของวิหารจางจื่อเมื่อเข้าใกล้ห้องขังเขาก็พบว่าเฉวียนอู่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกโดยไม่ระมัดระวังมากนัก เฟิงอู๋ฉิงและถงฉีถูกขังในห้องขังแต่ละห้อง และทั้งสองยังคงฟื้นฟูร่างกายจากการถูกทำร้ายมู่หรงเหว่

เสียงของนางสะท้อนสะเทือนความสั่นไหวในห้องลับเลือดไหลจากมุมปากของเขา แต่รอยยิ้มยังปรากฏเลือนรางบนริมฝีปาก “ข้าบอกแล้วว่า...เจ้าห้ามเป็นอะไร” คำพูดนั้นยังไม่ทันจบลงดี นางหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับจอมมาร ดวงตาสีฟ้าครามสั่นไหวด้วยความโกรธปะปนความเจ็บปวด หลินจื่อเหยายกสองมือขึ้น ฝ่ามือเรียววาดวนกลางอากาศ ร่ายกระบวนท่าเซียนขั้นสูงที่ไม่เคยใช้มานาน พลังเซียนพร่างแสงสีเงินฟ้าเปล่งประกายทั่วร่างนาง ดั่งดวงดาราลงมาสถิตบนผืนดิน “เจ้าคิดว่าการทำลายจะนำพาเจ้าไปสู่พลังแท้จริงหรือ เซ่าจื่อ…เจ้าผิดแล้ว!” สิ้นเสียง พลังเซียนระเบิดออกจากฝ่ามือนาง แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นดาราสว่างไสวกระแทกพลังมารดำทะมึนของเซ่าจื่อเข้าอย่างจัง เสียงระเบิดสะท้อนฟ้าดิน กลางห้องลับของวิหารจางจื่อที่ชะตากรรมยังไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปเช่นไร... เสียงฝีเท้าดังลั่นสะท้อนมาแต่ไกล ก่อนที่ประตูห้องลับจะเปิดผางออก เฉวียนอู่ และ ยิ่วเสว่ ในสภาพอาบเลือดจากการต่อสู้นอกคุกใต้ดิน นำกำลังปีศาจสายลับที่เหลือบุกทะลวงเข้ามาหลายสิบคน “นายท่าน!” ยิ่วเสว่ตะโกนเสียงแหบ หลินจื่อเหยาหันมองด้วยสายตาตึงเครียด ขณะจอมมารเซ่าจื่อที่แทบทรงตัวไม่อยู่ จ

เวลาผ่านไปหลายอึดใจร่างของหลินจื่อเหยาที่ลอยอยู่กลางอากาศถึงได้ค่อยๆ เเคลื่อนลงมาเท้าของนางได้แตะถึงพื้นอย่างแผ่วเบาแสงสีทองอมม่วงที่ล้อมรอบร่างจางหายไป เผยให้เห็นเรือนร่างใหม่ของนางจากหญิงสาวผู้มีโฉมงามธรรมดาแม้จะมากกว่าผู้คนธรรมดาอยู่บ้าง บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นดั่งเซียนสาวบนสวรรค์ชั้นสูงผิวพรรณเปล่งปลั่งราวหยกพิสุทธิ์ เส้นผมยาวสลวยเป็นประกายเงินเคลือบม่วงร่างกายสมบูรณ์เปล่งปลั่งเรืองอำนาจ ดูสงบสูงส่งดวงเนตรสวรรค์ที่เปิดอยู่กลางหน้าผากค่อยๆ ปิดลงเป็นดอกบัวเซียนที่ยังไม่เบ่งบานสีแดงตรงกลางหว่างคิ้วดูงดงามลึกลับ ดวงตาหงส์ที่ขมุกมัวใสวาวดั่งน้ำค้างในยามเช้าเฟิงอู๋ฉิงและถงฉีที่มองอยู่ด้านนอกพวกเขารีบวิ่งมายังหน้าประตูเรือน ในตอนที่กำลังจะเคาะประตูถาม ฉับพลันประตูนั้นก็เปิดออกเองทั้งสองตกตะลึงเป็นอย่างมาก พวกเขามองหน้ากันจากนั้นเฟิงอู๋ฉิงก็ถาม "อาจารย์ท่าน..." เขาเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้นก็เก็บพับคำพูดกลับไป ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวแต่เป็นเพราะแรงกดดันจากพลังเซียนระดับสูงที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนางหลินจื่อเหยาเอื้อมมือ หยิบโอสถสวรรค์ขั้นสี่ออกมาส่งให้ถงฉี "พลังปราณของเจ้ารับโอสถนี้สูง

หลินจื่อเหยากระพริบตาปริบๆ กำลังจะเอื้อนเอ่ยทันใดนั้นไม่ทันคาดคิด เขาก็โน้มลงมากัดริมฝีปากล่างของนางเบาๆ แล้วดึง จากนั้นก็จูบลงไปอีก ครั้งนี้เป็นการจูบที่ช่างเนิ่นนานจนกระทั่งหัวสมองของหลินจื่อเหยาขาวโพลน"พี่สาวท่านหวานมาก..." มู่หรงเหว่ยหมินทำเสียงจิ๊จ๊ะราวกับกำลังชิมน้ำหวานที่รสชาติดีมาก ใบหน้าของเขาดูมีความสุข "พี่สาว..ท่านเป็นภรรยาของข้าเถอะ!" มู่หรงเหว่ยหมินเอียงศีรษะ ยิ้มจางๆหลินจื่อเหยาหรี่ตาลง "อยากได้ข้าเป็นภรรยาหรือ?""อืมฮึ!" เขาพยักหน้าดวงตาดอกท้อเปล่งประกายหลินจื่อเหยาส่ายหน้า "ไม่ได้หรอก!""ทำไมหล่ะ? ข้าไม่ดีหรือ? หรือข้าอัปลักษณ์พี่สาวถึงไม่ชอบข้า?" มูหรงเหว่ยหมินขมวดคิ้วใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสายน้ำที่รัดอยู่รอบเอวบีบรัดพวกเขาแน่นขึ้นหลินจื่อเหยาอดทน นางส่ายหน้า"ไม่ใช่ เจ้าดีมากแต่เจ้าดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง ข้าไม่ชอบคนดื้อรั้นที่ไม่เชื่อฟังข้า" นางมองดูเขาจากนั้นก็พูดต่อ"พี่สาวแค่ไม่ชอบที่เจ้าไม่เชื่อฟัง"มู่หรงเหว่ยหมินไม่พูดอะไรมองใบหน้างามที่อยู่ใต้ร่างด้วยความเย็นชาฉับพลันเขาก็จูบนาง ครั้งนี้เขาจูบนางรุนแรงขึ้นหลินจื่อเหยาพยายามดิ้นอ้าปากอยากจะห้ามปรามยิ่งเป็นการเป

มู่หรงเหว่ยหมินค่อยๆยกมือขึ้นเท้าคางใบหน้าหล่อเหลาเศร้าหมองเล็กน้อยดวงตาดอกท้อโค้งมนมองเด็กสาวที่กำลังเอื้อนเอ่ย นางเอ่ยเสียงเบา มือเรียวรินน้ำชาให้เขา “ไม่คิดเลยว่าหลังจากฟื้นขึ้นมาท่านจะสามารถควบคุมน้ำได้”มู่หรงเหว่ยหมินพยักหน้ารับ ดื่มชาคำหนึ่ง ก่อนจะพูดช้าๆ“ข้ารู้สึกเหมือนตนเองมีสองคนในร่างเดียวกัน!”หลินจื่อเหยาชะงักก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่เส้นชีพจรของเขา "ลมปราณแตกสลายชีพจรขาดสะบั้น ตันเถียนถูกจู่โจมด้วยไอมาร หากไม่มีโอสถเซียนและโอสถวิเศษเหล่านั้นท่านอาจจะกลายเป็นร่างใหม่ของจอมมารเซ่าจื่อไปแล้ว..คราวหน้าท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ชีวิตของท่านจะนำมาเสี่ยงเพื่อข้าไม่ได้ ท่านคิดหรือไม่ว่าหากท่านเป็นอะไรไปไท่ซางหวงจะทำเช่นไร?" มู่หรงเหว่ยหมินใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาดอกท้อลุ่มลึกขึ้นมองหลินจื่อเหยาอย่างมีความหมาย "ให้ข้าตายดีกว่าให้เจ้าถูกทำร้ายเหยาเหยาหากเจ้าเป็นอะไรไปข้าเองก็จะอยู่ไม่ได้"หลินจื่อเหยาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมหลุบลงมองถ้วยชาในมือไม่เอ่ยถึงเรื่องในอดีต นางไม่อยากให้อะไรมากระทบจิตใจของเขาที่ยังไม่มั่นคงนักแต่สิ่งที่เขาพูดกลับสะเทือนหัวใจของนางแต่สุดท้ายหลินจื่อเหยาก็ยกใบหน้าขึ้