All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 171 - Chapter 180

หลังจากได้รับคำสั่งบรรดาลูกศิษย์ของสำนักหยงท้งต่างก็รีบกระโดดออกมา ทุกคนขยายวงยืนประจำตำแหน่งเร่งร่ายอักขระไม่นานแสงสีส้มทะยานขึ้นล้อมรอบหลินจื่อเหยา พลังปราณหลั่งไหลเข้าสู่ค่ายกลจากสีส้มเริ่มกลายเป็นสีเลือดพร้อมกับเริ่มบีบรัดอย่างช้าๆ หลินจื่อเหยาถูกค่ายกลกดทับจนขยับตัวได้ยากรู้สึกกดดันภายใน แต่ก็ไม่ทำให้นางได้รับผลกระทบอะไร หลินจื่อเหยาขมวดคิ้วในตอนนั้นเองเฟิงอู๋ฉิงกุมหน้าอกกระโดดออกมาชี้หน้าหรงจิ่ง “ถึงกับใช้ค่ายกลประหาร… หรงจิ่งพวกเจ้าคิดจะเอาชีวิตนางอย่างนั้นหรือ?” หรงจิ่งยืดตัวขึ้นนางหัวเราะเย้ยหยัน "ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ก็แค่เด็กสาวผู้หนึ่งเท่านั้นในเมื่อวันนี้นางกล้าท้าทายข้ากล้าท้าทายสำนักหยงท้งวันนี้ก็คือวันตายของนาง...บีบเข้าไประเบิดนางให้ตาย!" หลินจื่อเหยาตวัดดวงตามองออกไปนางพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "อู๋ฉิงเจ้าหลบออกไปนางทำอะไรข้า..." พร๊วด!!!! ในตอนที่หลินจื่อเหยากำลังพูดกับเฟิงอู๋ฉิงอยู่นั้นเอง จู่ๆลูกศิษย์ของสำนักหยงท้งต่างก็กระอักเลือดออกมา หลินจื่อเหยายกคิ้วขึ้นพร้อมกับหมุนกายกลับไปมองไปยังรถม้าที่จอดอยู่ริมทาง มู่หรงเหว่ยหมินลืมตาขึ้น ดวงตาขาวเงินฉายประกายวาววับเขาค่อยๆก้าว

หลังจากคำพูดสุดท้ายสิ้นสุดลงไอมารเซ่าจื่อก็ค่อยๆจางหายไปราวกับไม่เคยปรากฏขึ้น พวกเขาต่างก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ท่านอาจารย์พวกเราต้องรีบหาวิธีสกัดกั้นต้นพิษนี้ให้ได้ก่อนที่มันจะเติบโตอย่างสมบูรณ์..ถึงเวลานั้นหวังว่าเสด็จพี่ห้าคงจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้ทัน”ผู้เฒ่าติงเกาถอนหายใจคราหนึ่งเขามองดูไอมารสีดำที่ลอยอยู่เหนือวรกายของไท่ซางหวงแล้วพูด“หวังว่าองค์ชายห้าจะมาทันเวลาเพราะหากช้าแม้แต่นิดเดียว…ไม่ใช่แค่ร่างกายไท่ซางหวงที่จะดับสูญและกลายเป็นตัวตนของเซ่าจื่อเพราะเมื่อถึงเวลานี้ทั่วทั้งแคว้นก็ไม่ต่างอะไรกับหุบเขาลับแลในตอนนั้นอย่างแน่นอน..”"แต่แคว้นเหย่าฮั่นใช่ว่าจะไร้ผู้มีฝีมือ ทั่วทั้งยุทธภพย่อมต้องมีผู้ต่อต้านได้แน่" มู่หรงจื่อเฉิงโต้แย้งเบาๆ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเข้าใจในสถานการณ์เวลานี้เท่าไหร่นักแต่นั่นก็ไม่ได้ยากเกินกว่าที่จะเข้าใจได้ภายในรถม้าที่โคลงเคลงเบาๆไปตามทาง หลินจื่อเหยานั่งพิงหมอนข้าง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแตะที่ข้อมือของมู่หรงเหว่ยหมินเบาๆ ดวงตาหงส์หรุบลงตรวจชีพจรอย่างตั้งใจเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่แปรปรวนอยู่ภายในร่างของเขา นางก็หยิบขวดยาเล็กๆ จากอกเสื้

ทุกคนในตำหนักองค์ชายสิบเอ็ด มู่หรงจื่อถง องค์ชายสี่มู่หรงจื่อเฉิง ขันที นางกำนัล ต่างล้มอยู่กับพื้นหมดสติ ไอเย็นและไอมารเกาะทั่วร่างเหมือนเถาวัลย์ดำพันรัด"หลินจื่อเหยา!!" เซ่าจื่อเอ่ยพึมพำเสียงเย็นหลินจื่อเหยาหรี่ตาลง “เจ้าจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ เพราะสิ่งนั้นมันเป็นสิ่งที่ผิดต่อกฎของสวรรค์และสามภิภพ!”หลังจากพูดจบหลินจื่อเหยาก็ตวัดนิ้วพร้อมกับยันต์สีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานเข้าสู่ควันหมอกจนกระจายตัวออกไป ทว่าเสียงของเซ่าจื่อยังคงดังไม่หยุด“หลินจื่อเหยา! เจ้ามันรนหาที่ตาย!” เซ่าจื่อกรีดร้องออกมาอย่างเคียดแค้นนางรวบรวมพลังปราณสีดำพวยพุ่งเป็นหอกแหลมคมนับสิบเล่มพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของหลินจื่อเหยาในตอนที่หอกสีดำนับสิบพุ่งเข้าใกล้หลินจื่อเหยาทันใดนั้นเองมู่หรงเหว่ยหมินก็ได้เข้ามาดึงร่างบางของหลินจื่อเหยาไปไว้ท่างด้านหลังของตนเอง เขาใช้ร่างของตนบังหลินจื่อเหยาเอาไว้จากนั้นก็ ยกฝ่ามือขึ้นกลางอากาศ แสงปราณสีทองกระจายออกเป็นระลอกคลื่นบดบังหมอกดำที่กำลังพุ่งเข้ามาดวงตาดอกท้อหรี่ลง “คนของข้าใครก็ไม่อาจแตะต้องได้!”บู๊ม!เสียงระเบิดของพลังดังสนั่นพระตำหนักสั่นสะเทือน ไอมารสีดำแตกกระจายแ

ภายในต้นกำเนิดพิษ ภายในโลกจิตแห่งความตายและมืดมนของมารเซ่าจื่อท่ามกลางความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด รากพิษสีดำเข้มแผ่ขยายราวกับเครือเถาวัลย์นรก เส้นพลังมารวนเวียนฉุดรั้งทุกสิ่งให้จมสู่ความมืดนิรันดร์ท่ามกลางความมืดนั้น หลินจื่อเหยายืนเด่นท่ามกลางแสงเซียนจางๆใบหน้างามดูเคร่งเครียด ในมือทั้งสองข้างมือเข็มผลึกวิญญาณปรากฎอยู่ข้างละสี่เล่ม หญิงสาวกำลังยืนยิ่งดวงตาหงส์หลับลงไปฟิ้ว!ฟิ้ว!ฟิ้ว!ฟิ้ว!ราวสิบอึดใจเข็มผลึกวิญญาณในมือก็ถูกสะบัดขึ้นลอยอยู่กลางอากาศ มือเรียวเล็กทั้งสองข้างหมุนควงตวัดนิ้วมือเข็มบนอากาศทั้งแปดเล่มก็หมุนควงครู่หนึ่งก็เกิดแสงเปล่งประกายพุ่งทะยานลงสู่ใจกลางของต้นกำเนิดต้นไม้พิษ บู๊ม!จากนั้นร่างบางก็กระโดดลอยขึ้นร่ายค่ายกลล้อมรากพิษไว้เป็นวงล้อมแปดทิศ"เซ่าจื่อโอกาสของเจ้านั้นหมดไปแล้ว..."ในขณะที่นางกำลังร่ายอักขระอยู่นั้นเสียงหนึ่งกรีดร้องเสียงหนึ่งก้ดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับหมู่มวลสีดำลอยพุ่งเข้ามา“หลินจื่อเหยาเจ้าก็แค่เซียนตกสวรรค์ผู้หมดสิ้นอดีต! เจ้าจะถอนรากที่ข้าบ่มเพาะด้วยดวงจิตพันปีได้หรือ?”เสียงแปร่งๆของนาง ดังก้องพร้อมร่างทะมึนของเซ่าจื่อได้ปรากฏตรงหน้าของหลิน

"เหยาเหยา..ท่านอาจารย์นาง?" มู่หรงเหว่ยหมินสีหน้าเคร่งเครียดเงยหน้าขึ้นมองผู้เฒ่าติงเอ่ยถามอย่างร้อนรน ผู้เฒ่าติงหันไป "จื่อถงเจ้าดูอาการของไท่ซางหวง ตุ๋นยาบำรุงฝังเข็มอีกสักครั้งพระองค์ก็จะทรงฟื้นแล้ว ส่วน..."มู่หรงจื่อถงตอบรับอย่างรู้ความเขาไม่ถามอะไรมากถอยออกไปที่แท่นบรรทมของไท่ซางหวงมีเพียงองค์ชายสี่ มู่หรงจื่อเฉิงที่ฟื้นขึ้นมาก็รีบสาวเท้าเข้ามา ใบหน้าเคร่งเครียด เห็นร่างอนุชาของตนในชุดเปื้อนเลือดและผมด้านหลังที่กลายเป็นสีขาวบางส่วนก็กระชากใจเขาอย่างรุนแรงเขาเอ่ยถามมู่หรงเหว่ยหมินด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก“น้องห้า! เกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้ว...แม่นางหลินนั่น...นางเป็นอะไร!?”มู่หรงเหว่ยหมินไม่ตอบ เพียงกอดร่างของหลินจื่อเหยาไว้แน่น สายตาแน่วนิ่ง ดวงตาลึกของเขามีเพียงความเจ็บปวดเงียบงัน ผู้เฒ่าติ่งนำเข็มเงินมาฝังลงที่ข้อมือของหลินจื่อเหยาแค่ก! แค่ก! ขณะเดียวกัน เสียงไอแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากแท่นบรรทมภายใน ไท่ซางหวง ลืมตาช้าๆ สายตาเลื่อนลอยเพ่งมองมายังชายหนุ่มที่กำลังฝังเข็มให้กับเขาอย่างตั้งใจพลันเสียงแหบพร่าก็ดังขึ้น“…ถงเอ๋อ…? เจ้า…เจ้าหรือ?” มู่หรงจื่อถงตั้งแต่จำความได้เขาเข้าเฝ้าไท่ซา