All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 181 - Chapter 190

หลินจื่อเหยาที่ถูกฮ่องเต้มู่หรงอวี่ตรัสถามฉับพลันเด็กสาวก็ผุดลุกขึ้น เวลานี้ทุกอย่างในท้องพระโรงรวมถึงผู้คนล้วนแปลกหน้าสำหรับนางทั้งสิ้น "ทูลฝ่าบาทหม่อมฉันมีความประสงค์หนึ่งเรื่องเพียงเท่านั้นเพคะ" เสียงใสราวกระดิ่งเอ่ยดังกังวาลขึ้น ผู้คนในท้องพระโรงต่างก็ตั้งใจฟังในสิ่งที่หมอเทวดาหลินผู้นี้ต้องการอย่างใจจดจ่อ ฮ่องเต้มู่หรงอวี่เองก็ทรงแย้มสรวญพลางพยักหน้ารับ เด็กสาวผู้หนึ่งยอมเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อราชวงศ์มู่หรงไม่ว่านางต้องการสิ่งใดพระองค์ผู้นี้ล้วนจะต้องหามาให้ได้อย่างแน่นอนพระองค์ทรงตรัส "หมอเทวดาหลินเชิญกล่าวมาเถอะ"หลินจื่อเหยายกยิ้ม ดวงตาหงส์โค้งมน "หม่อมฉันมีความประสงค์ที่จะแต่งงานกับองค์ชายห้ามู่หรงเหว่ยหมินเพคะ"อะไรนะ?หมอเทวดาหลินต้องการแต่งงานกับองค์ชายห้า?นางช่างกล้านะ รักษาไท่ซางหวงหายแล้วอย่างไรไม่ใช่ว่าอยากจะแต่งงานกับองค์ชายพระองค์ไหนก็ได้...."ฮ่าๆฮ่าๆ...." ในตอนที่ผู้คนในท้องพระโรงกำลังวิจารณ์กันอยู่นั้น เสียงหัวเราะของฮ่องเต้มู่หรงอวี่ก็ดังขึ้น มู่หรงเหว่ยหมินเองก็ไม่คิดว่าหลินจื่อเหยาจะร้องขอในเรื่องนี้ หากเป็นก่อนนี้ที่นางยังปกติดีอยู่นั้นเขาจะรู้สึกแปลกใ

ที่ศาลาริมสระด้านข้างจวนหลินจื่อเหยากำลังปรุงยากับเฟิงอู๋ฉิงอย่างตั้งใจ กลิ่นโอสถอ่อนๆคละคลุ้งไปตามสายลม "เหยาเหยา"ในตอนนั้นเองมู่หรงเหว่ยหมินก็เอ่ยเรียกนางจากบนสะพานไม้ หลินจื่อเหยาได้ยินเสียงเรียกจากเขาร่างบางก็ลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกไปก็ไม่ลืมที่จะกำชับเฟิงอู๋ฉิงเอาไว้ "ควบคุมไฟให้ดีนะอย่าให้เกิดความเสียหายหล่ะ""ขอรับอาจารย์" เฟิงอู๋ฉิงกระตือรือร้นมากในการหลอมโอสถในครั้งนี้ เพราะเขาได้เรียนรู้การหลอมโอสถขั้นสูงจากนางด้วยนั่นเขาจึงรู้สึกสนุกมากยิ่งขึ้นทันทีที่เดินมาถึงหญิงสาวก็คว้าแขนของเขามาเกี่ยวเอาไว้ "ท่านจะพาข้าไปเที่ยวหรือ? วันนี้ข้าหลอมโอสถให้ท่านด้วยแต่ยังไม่เสร็จเลยรอข้าหลอมโอสถให้เสร็จก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ?"มู่หรงเหว่ยหมินยกยิ้มบางๆดวงตาดอกท้อดูอ่อนโยน "เหยาเหยาพี่ชายมารับเจ้าไปพบคนผู้หนึ่ง"หลินจื่อเหยาขมวดคิ้วดวงตาหงส์แวววาวดูสดใส "ใครหรือเจ้าคะ?""ไปเถอะเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"หลินจื่อเหยาเดินตามมู่หรงเหว่ยหมินไปยังลานด้านหน้าจวน เสนาบดีหลินที่เดินไปเดินมาเฝ้ารอพบหน้าหลินจื่อเหยาทันทีที่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาเขาก็หันหน้ากลับมา หลินจื่อเหยาเอียงหน้าคิ้วงามขมวดเล็กน้อยผมสีข

เสนาบดีหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดุดัน จนไม่มีเลยสักคนที่กล้าคัดค้านหรือโต้แย้งในคำสั่ง ก่อนนี้หลินจื่อเหยาบอกกับเขาว่าหากไม่ปรามบุตรหลานในตระกูลหลินอีกไม่นานห้าปีหกปีตระกูลหลินก็จะเสื่อมถอยและไร้อำนาจ เมื่อพูดคุยกับหลินจื่อเหยาเสร็จเขาก็กลับจวนมาวางแผนอยู่หลายวันถึงได้เรียกทุกคนออกมาพูดคุยและตั้งกฎอย่างเด็ดขาดในวันนี้ เมื่อมองเห็นคนในห้องโถงต่างเงียบงันเสนาบดีหลินก็พยักหน้าแล้วพูดว่า "ต่อไปคนดูแลจวนจะเป็นยู่ถง เขาจะจัดแจงกฎบ้านให้ทุกคนเข้าใจ...."หนึ่งเดือนผ่านไปบนหุบเขาเทียนหลงอันสูงเสียดฟ้า เสียงระฆังในยามเช้าดังสะท้อนสายลมบ่งบอกถึงการมาถึงของแขกคนสำคัญของสำนักเซียนเทียนหลงจากยอดเขา ท้องฟ้าเบื้องบนแต่งแต้มด้วยม่านหมอกบาง สีทองของแสงอรุณแผ่กระจายผ่านยอดเขา เหล่าศิษย์สำนักเซียนเทียนหลงในยามนี้ได้มายืนเรียงแถวยาวรวมตัวกันต้อนรับการมาถึงของเจ้าสำนักอย่างสงบนิ่งอย่างใจจดจ่อทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากเชิงเขาทิศตะวันออก แสงอาทิตย์ที่ยังไม่เจิดจ้าทอเส้นแสงผ่านต้นหลิวเรียวสล้าง ทอดลงบนร่างสองร่างที่กำลังก้าวเดินขึ้นมาบุรุษหนุ่มในชุดคลุมยาวสีฟ้าอ่อนปักลวดลายด้วยดิ้นทองคำร่

มู่หรงจื่อถงตวัดดวงตาหงส์คู่งามขึ้นมองอู๋เฉิน "ขออภัยแม่นางนกของข้าไม่ชื่นชอบความชั่วร้าย ดังนั้นหากเขาพบเห็นความชั่วร้ายที่ตรงไหนเขาจึงปล่อยของโสโครกเข้าใส่""เจ้าว่าใครชั่วร้าย?" อู๋เฉินเกิดมามีแต่คนคอยเอาใจเพราะตำแหน่งรองเจ้าสำนักของบิดาศิษย์สำนักเซียนเทียนหลงจึงไม่มีใครกล้าขัดใจนางและนั่นทำให้นางไม่เคยแม้จะถูกคนธรรมดาๆด่าเลยสักครั้ง ได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากชายผู้หนึ่งตรงหน้าความไม่พอใจจึงปะทุขึ้นมา"ที่ตรงนี้ก็มีเพียงข้ากับเจ้า และคนที่ถูกนกน้อยของข้าปล่อยสิ่งสกปรกใส่ก็คือเจ้า เจ้าคิดว่าข้าหมายถึงใครได้หล่ะ?"อู๋เฉินได้ยินเช่นนั้นดวงตาของนางก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เด็กสาวเอื้อมมือออกไปหยิบแส้หนามทางด้านหลิงออกมาจ้องมองมู่หรงจื่อถงด้วยความโกรธแค้น "นกของเจ้ามาขับถ่ายใส่ข้า เจ้าที่เป็นนายไม่เพียงไม่ขอโทษต่อข้ายังมากล่าวหาข้าอีก คอยดูเถอะวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างไร?" พูดจบอู๋เฉินก็สะบัดมือพร้อมกับพลังลมที่อัดแน่นไปด้วยเพลิงโทสะพุ่งเข้าใส่มู่หรงจื่อถงเต็มแรงจนร่างของเขากระเด็นออกไป ปัง!ตุบ!"อ๊าก...ซี้ด...เจ้าบังอาจยิ่งนัก" มู่หรงจื่อถงยกมือกุมหน้าอกของตนพร้อมกับค่อยๆลุงขึ้นยืน เขาย

อู๋เฉินที่จู่ๆก็ได้ยินเสียงอันเย้ยหยันดังขึ้นมาคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น "ใคร?" นางหันหน้าไปพร้อมกับเอ่ยถามเสียงแข็ง สีหน้าของนางดูไม่พอใจยิ่งนักเฟิงอู๋ฉิงเดินผ่านผ้าม่านเข้ามา พร้อมกับบิดกายแล้วรินน้ำชายกขึ้นมาดื่ม อู๋เฉินเห็นเช่นนั้นดวงตาของนางก็เบิกกว้าง นางจำได้ว่าเขาคือน้องชายคนเล็กของบิดาแต่คำพูดของเขาเมื่อสักครู่เป็นคำพูดที่ต่อว่านางที่เป็นหลานแท้ๆของเขาไม่ใช่หรือ?เฟิงอู๋ฉิงเอื้อมมือไปหยิบขนมบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูจากนั้นก็ใส่เข้าไปในปากปัดมือไปมาแล้วตวัดสายตาขึ้นมองอู๋เฉินที่ยืนนิ่งจ้องมองเขาด้วยสายตาและสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดแล้วหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะหันไปมองรองเจ้าสำนักอู๋ชิงแล้วพูด"พี่ใหญ่บุตรสาวของท่านหากยังดื้อรั้นและโอหังอยู่เช่นนี้ไม่นานจะนำความเดือดร้อนมาให้ท่าน!" อู๋ชิงหยุดชะงัก ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรอู๋เฉินก็พูดขึ้นมาเสียก่อน "หากท่านพ่อไม่บอกว่าท่านคือน้องชายคนเล็กของท่าน เป็นท่านอาของข้า ข้าก็คงอดนึกไม่ได้ว่าท่านนั้นเป็นญาติสนิทกับหลินจื่อเหยาอะไรนั่นเสีย....""โอหัง! เจ้านี่ไม่รู้สูงรู้ต่ำมีตาไร้แววอวดดีจนยากจะสั่งสอน..นั่นอาจารย์ของข้าเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเอ่ยชื่อแซ่เ