All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 191 - Chapter 200

"ท่านผู้เฒ่าท่านกำลังทำอะไร?" ทันทีที่หลินจื่อเหยาเดินมาถึงเรือนโอสถก็เห็นปรมาจารย์ติงเกากำลังนั่งเฝ้าหม้อเล็กๆใบหนึ่งที่กำลังเดือดปุดๆอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ ติงเกาได้ยินน้ำเสียงใสเอ่ยถามมาจากทางด้านหลังชายชราก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับทำท่าทางดีอกดีใจ "ไอ่โหยวข้ากำลังนึกถึงเจ้าอยู่พอดี มานี่มาดูอะไรนี่" ทันทีที่หลินจื่อเหยาเดินเข้ามาชายชราก็ยกมือเรียกนาง หลินจื่อเหยาขมวดคิ้วก้าวขาเข้ามาที่โต๊ะไม้ขัดเงาตรงหน้า ที่มีหม้อดินเผาใบเล็กๆใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเตาไฟที่มีควันคละคลุ้มส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรทั่วทั้งบริเวณ "ท่านกำลังกลั่นโอสถหรือ? แต่ส่วนผสมผิดเลยไม่ได้โอสถตามที่ต้องการใช่หรือไม่?" ทันทีที่ได้ยินหลินจื่อเหยาเอ่ยถามชายชราก็ชะงักแล้วรีบร้อนอธิบาย "ใช่แล้ว...เมื่อสักครู่รองเจ้าสำนักส่งจดหมายมาบอกว่าต้องการโอสถเสริมความแข็งแกร่งพลังลมปรานระดับสี่ภายในค่ำนี้ข้ากลั่นโอสถระดับแปดระดับเก้าแล้วเลยคิดอยากจะปรับสูตรการกลั่นให้มีความเข้มข้นตั้งแต่ระดับสามขึ้นไปเลย แต่กลั่นอย่างไรก็ไม่สมบูรณ์.." "อ้อ...เป็นอย่างนี้นี่เอง" หลินจื่อเหยาพยักหน้า ในตอนนี้เองมู่หรงจื่อถงที่นำสมุนไพรไปเก็บแล้วเดินกลับอ

"อย่าอยู่เลย.." อู๋เฉินกัดฟันเอ่ยออกมาพร้อมกับลอยตัวพุ่งตามพลังกระบี่เมฆาตรงมายังหลินจื่อเหยาด้วยความเร็วและแรง หลินจื่อเหยาที่ยืนมือไพล่หลังข้างหนึ่งอยู่อีกฝั่งกระพริบตามองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ในตอนที่ผู้คนคิดว่าพลังกระบี่เมฆาของอู๋เฉินทะลวงร่างของหลินจื่อเหยาอย่างแน่นอนนั้นฉับพลันร่างสีฟ้าของนางก็กระโดดลอยตัวขึ้นพร้อมกับเบี่ยงตัว หมุนกายหลบสายกระบี่เมฆาทั้งแปดสายอย่างคล่องแคล่วกลางอากาศฟิ้ว..ฟิ้ว..ตู๊ม! ตู๊ม! ตู๊ม! ตู๊ม!เสียงพลังกระบี่เมฆาที่ผ่านร่างของหลินจื่อเหยาไปพุ่งชนเกิดเสียงดังสนั่นที่ด้านล่างพื้นดิน อู๋เฉินกัดฟันฟาดกระบี่เมฆาออกมาติดๆกันหลายสายพุ่งเข้าใส่หลินจื่อเหยา ร่างสีฟ้าขาวของหลินจื่อเหยาหลบหลีกสายพลังเหล่านั้นอย่างไม่รีบร้อนและแม่นยำจนกระทั่งกระบี่เมฆามาถึงตรงหน้าของนางพร้อมร่างของอู๋เฉินพุ่งเข้ามา หลินจื่อเหยาหลุบตาลง พรึ่บ!ในตอนที่กระบี่เมฆาในมือของอู๋เฉินกำลังจะถึงคอของหลินจื่อเหยานั้นเอง เด็กสาวก็ลืมตาขึ้นและใช้เพียงสองนิ้วคีบกระบี่เมฆาเบี่ยงตัวมองกระบี่เมฆาพุ่งผ่านทั้งสองนิ้วของตนผ่านตาและถึงกลางลำตัวของกระบี่นิ้วทั้งสองของหลินจื่อเหยาก็ออกแรง ฟิ้ว!เคร้ง!พ

"ไม่นะ..ท่านพ่อ..ท่านเจ้าสำนักอู๋เฉินสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ..ไม่นะ" ทันทีที่ได้รับคำสั่งให่ส่งตัวไปยังหุบเขาอวี้เสวียนอู๋เฉินก็ตื่นตระหนกลนลานขึ้นมาในทันที"เจ้าสำนักอู๋เฉินไม่รู้ความเป็นความผิดของบิดาที่ไม่สั่งสอนให้ดี ความผิดของนางในครั้งนี้ขอท่านเจ้าสำนักลงโทษข้าแทนได้หรือไม่ ฮูหยินเจ้าสำนัก.." รองเจ้าสำนักอู๋ชิงเองก็รีบร้อนขึ้นมาบนเวทีร้องขอให้มู่หรงเหว่ยหมินให้อภัยบุตรสาวมู่หรงเหว่ยหมินสีหน้าเย็นชาถึงขีดสุด รอบกายไอเย็นแผ่ซ่าน เขาค่อยๆหันกลับมา ท่าทางเอื่อยเื่อยแต่ทว่า ช่างดูน่าเกรงขามยิ่งนัก"ตอนอยู่เมืองหลวงนางทำผิดและได้รับอภัยไปแล้ว นี่คือความผิดเดิมที่กระทำซ้ำ"อู๋ชิงเช็ดเหงื่อ เขาพยักหน้าอย่างจำนนอู๋เฉินเห็นการร้องขอของบิดาไม่ประสบผลสำเร็จนางก็ลนลานคลานเข้ามาดึงชายกระโปรงหลินจื่อเหยาเอาไว้"คุณหนูหลิน เป็นข้าที่โง่เขลามีตาหามีแววไม่ หลายต่อหลายครั้งทำเรื่องเลวร้ายคิดไม่ดีต่อเจ้า คราวนี้ข้า..ข้าสาบานข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้วขอร้องเจ้าอย่าให้เจ้าสำนักส่งข้าไปหุบเขาอวี้เสวียเลยนะข้าขอร้องได้โปรด.." หลินจื่อเหยายกคิ้ว ก้มหน้าลงมองอู๋เฉินที่ก้มหน้าอยู่แทบเท้าเอ่ยคำพูดมากมา

มู่หรงเหว่ยหมินเงียบไปสักพักจากนั้นเขาก็พยักหน้า "ได้..เดี๋ยวพี่ชายจะพาไป" หลินจื่อเหยาสัมผัสได้ถึงความไม่สงบในใจของเขา นางจึงพยายามที่จะคาดเดาความคิดของเขาในเวลานี้แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จนางแอบใจลอยเล็กน้อย ผ่านอะไรต่อมิอะไรด้วยกันมาไม่น้อย ถูกเขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือก็บ่อยครั้งยิ่งในคราที่ตื่นขึ้นมาใหม่ๆหากไม่ได้เขาก็คงจะลำบากมาก สิ่งต่างๆที่เขาทำให้นางก็สามารถรับรู้ด้วยใจโดยที่เขาไม่ต้องร้องขอ ยิ่งในตอนที่นางลืมเลือนผู้คนตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดไม่ดีกับตน เมื่อนางก็จริงใจต่อเขาแต่เพราะเหตุใดถึงไม่สามารถมองเห็นความเจ็บปวดของเขาที่ผ่านมาได้นะหลินจื่อเหยาขมวดคิ้ว สายลมยามเย็นพัดผ่านเส้นผมสีขาวปลิดปลิวเมื่อเห็นนางเงียบมู่หรงเหว่ยหมินจึงหันไปหยิกแก้มของนาง “เหยาเหยากำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”หลินจื่อเหยากระพริบตาช้าๆจู่ๆนางก็อยากกอดเขา เด็กสาวไม่รอช้าพาร่างบางซุกเข้าอ้อมอกของเขาอย่างสบายอารมณ์ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักแน่นของเขา พูดเสียงเนือย “กำลังนึกถึงชีวิตต่อจากนี้พวกเราจะทำอะไรกันดี”มู่หรงเหว่ยหมินตกตะลึงจู่ๆก็ถูกนางโผเข้ามาในอ้อมอกแม้ก่อนนี้นางจะทำบ่อยแล้วแต่ตอนนั้นนางไม่ได้เป็นตั

จวนตระกูลซุนผู้เฒ่าซุนเห็นหลานชายทั้งสองเดินเข้ามาก็นึกถึงงานสมรสอันยิ่งใหญ่ที่จะเกิดขึ้นพลางนึกโมโหชี้หน้าซุนยวี่เหอ “เจ้าหลานโง่ ดูองค์ชายห้าจะแต่งงานแล้ว แล้วเจ้าหล่ะไหนสตรีที่เจ้าพึงใจ!”ซุนยวี่เหอย่นปากกระชับเสื้อคลุม “อ่า..ท่านปู่ ท่านไม่รู้หรอกหรือว่าบรรดาขุนนางที่ประเคนบุตรสาวเข้ามาตระกูลซุนก็เพราะเห็นแก่อำนาจที่แข็งแกร่งของตระกูลซุนของพวกเราทั้งนั้น” พูดพลางเดินเข้ามาหยิบขนมบนโต๊ะน้ำชาเข้าปากแล้วเอ่ยต่อ“ไม่ได้จริงใจต่อข้า ข้าไม่เอาหรอก”“ถุย!” ผู้เฒ่าซุนโมโหหนัก “แค่มีมาก็ดีแล้ว ทำไมเจ้ายังคิดว่าพวกเขายังจะอยากได้น้ำในหัวของแกด้วยหรืออย่างไร”ซุนยวี่เหอ “…”เขาขยิบตาให้ซุนยวี่หยางที่นั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง “พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ช่วยด้วย!”ซุนยวี่หยางกลืนน้ำชายังไม่ทันได้พูดอะไรในที่สุดผู้เฒ่าซุนก็หันไปโมโหเขาด้วยอีกคน “เจ้าด้วยก็อีกคน!” ชายชราถอนหายใจ “ทำงามหน้านักข้าให้เจ้าไปหาสตรีที่ตระกูลไม่ต้องมีอำนาจเกี่ยวกับราชสำนัก แต่เจ้า!กลับไปพึงพอใจบุตรสาวเจ้าสำนักเงาของราชวงศ์หนำซ้ำยังไม่ยังพานางติดสอยห้อยตามทำราวกับนางไร้บิดามารดา ปู่บอกว่าให้จัดเตรียมสินเดิมไปเจรจาตกลงกับเจ้าสำนักเง