All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากที่หลินจื่อเหยาจากไปแล้วชายชรานั่งเงียบๆ อยู่สักพักเขาก็ค่อยๆ เปิดลิ้นชักหยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งออกมาด้วยมือสั่นเทา ชายชราจ้องมองสร้อยข้อมือเส้นนั้นเงียบๆ จากนั้นก็เก็บเอาไว้ที่เดิมหลินจื่อเหยาเดินออกมาจากจวนตระกูลจาง นางเดินขึ้นรถม้าของจวนพร่างพราวที่มีซุนยวี่เหอนั่งข้างคนขับรออยู่"พี่ใหญ่ข้าให้คนไปสืบมาแล้ว...""ไปคุยกันที่เรือนเถอะ" หลินจื่อเหยากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลินเสี่ยวเซวียนนอนกินผลไม้อยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟยอย่างสบายใจ โดยมีสาวใช้ข้างกายคนสนิทนวดไหล่ให้ "แกแน่ใจนะว่า คนที่แกให้ไปปล่อยข่าวนั้นจะไม่โดนจับได้""คุณหนูใหญ่วางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าได้ให้ถุงตำลึงที่คุณหนูให้ ให้กับนางไปแล้วบอกให้นางออกนอกเมืองสักพักใหญ่อย่าให้ใครพบเห็นนางรับรองแล้วว่าจะไม่กลับมาเมืองหลวงพักใหญ่เลยเจ้าค่ะ"หลินเสี่ยวเซวียนยกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่รีบร้อน“ให้มันจริงเถอะ หากถูกจับได้อย่าได้ปล่อยให้เรื่องมาถึงข้าแล้วกัน เจ้าควรรู้ว่าต้องจัดการเช่นไร”“คุณหนูใหญ่วางใจได้เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะจัดการเองด้วยมือของข้าเลยเจ้าค่ะ"“ดี!” หลินเสี่ยวเซวียนดวงตาแวววาบผ่าน ริมฝีปากของนางยกยิ้มเย้

นางก็แค่ไม่สนใจกับการแข่งขันรอบตัวก็เท่านั้นเอง“ก็จริง ใครจะคิดอย่างไรตานั้นก็ไม่สนใจอยู่แล้ว หลานสาวของตาเก่งที่สุด” ผู้เฒ่าจางพยักหน้า “ตาไปบอกตาแก่ไท่ซางหวงแล้วนะ ให้หลานชายของเขาทำตัวดีๆ หน่อย อย่ามาหมายปองหลาน”หลินจื่อเหยาขมวดคิ้ว “หมายปองหลานหรือเจ้าคะ?”หลินจื่อเหยาครุ่นคิด นึกถึงเรื่องที่มู่หรงเว่ยหมินบ่นพึมพำก่อนหน้านี้ที่นางไม่ได้สนใจฟัง ถึงได้รู้ว่าผู้เฒ่าจางกำลังพูดเรื่องอะไรเขาพูดว่าอะไรนะ .."จริงสิเหยาเหยา หลายวันก่อนท่านตาของเจ้าไปเดินหมากกับเสด็จปู่ แล้วไปพูดกับเสด็จปู่ของข้าว่า ข้านั้นคิดไม่ซื่อกับเจ้า อยู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่า…ข้ากำลังถูกใส่ร้าย...เหยาเหยาสาบานได้เลยว่า ถึงใครๆ จะพูดว่าข้าเป็นองค์ชายเสเพล แต่ความจริงไม่ได้ป่าเถื่อนพอที่จะมีความคิดเช่นนั้นนะ"จากนั้นนางก็คิดต่อว่านางในตอนนั้นตอบเขากลับไปว่าอะไรนางตอบเขาไปว่า "อืม " คำเดียว”จวนตระกูลหลินเวลานี้หลินเสี่ยวเซวียนนั่งอยู่ในห้องของนางด้วยความกระวนกระวายใจวันนี้เป็นวันที่สิบห้าเดือนสามแล้ว อีกสิบวันก็จะถึงวันเกิดอายุครบสิบหกปีของนางแล้วถึงแม้นางจะพาตัวเองพ้นมลทินอย่างสมบูรณ์แบบแล้วองค์รัชทายาทเชื่อใจนางถ

ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองการรักษาส่วนใหญ่หนีไม่พ้นเทคโนโลยีขั้นสูงสะดวกสบายและครอบคลุมกว่าเมื่อก่อนมากทีเดียวหัวหน้าหมอพูดจบก็ถามขึ้น “หมอเทวดาขอรับ คุณชายใหญ่ตระกูลถูอยากจะพบหมอเทวดาสักครั้ง ไม่ทราบว่าท่านจะให้พบหรือไม่?”หลินจื่อเหยาถึงนึกขึ้นมาได้ว่าเขาคือคนไข้ที่นางรักษาให้คนแรก นางพยักหน้าเล็กน้อย “ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก อีกสิบวันหมอเหวินนัดให้เขามาพบข้าแล้วกัน”“ได้ๆ” หมอเหวินที่ได้รับการยอมรับจากหลินจื่อเหยาและให้มาดูแลโรงหมอเซ่าเหรินรีบลุกขึ้นตอบรับ “ข้าจะไปบอกพวกเขา”หลินจื่อเหยาลุกขึ้นยืนมองออกไปด้านนอกที่พระอาทิตย์กำลังจะหมดแสง เวลานี้นางกำลังครุ่นคิดว่าที่นี่มีอะไรอร่อยๆ กินบ้าง ยืนอยู่ตรงนั้นสักพักพลันสายตาของนางก็หรี่ลงคิดๆ แล้วก็อยากจะกินอะไรร้อนๆ อร่อยๆ สักชามจริงๆ นั่นแหล่ะ คิดได้ดังนั้นเด็กสาวก็หยิบกระเป๋าผ้าขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกไปพอเดินออกไปถึงหออิ๋นเจียงที่อยู่ไม่ไกลก็พบเข้ากับมู่หรงจินเหยียนที่กำลังก้าวลงจากรถม้าองครักษ์ข้างกายของเขาขมวดคิ้วแล้วพูด “องค์ชาย นั่นคุณหนูรองตระกูลหลิน…”มู่หรงจินเหยียนเงยหน้าขึ้นเขายกมือห้ามเหล่าฝานไม่ให้พูดอะไรอีก เขามองไปยังเด็

หลายวันต่อมาตั้งแต่เข้ามาเรียนที่สถานศึกษาโหยวหนานมาได้ระยะหนึ่งหลินจื่อเหยาก็รู้สึกว่าที่นี่ช่างน่าเบื่อเกินไปดังนั้นหลังจากวาดภาพนกน้อยเสร็จหลินจื่อเหยาก็วางพู่กันลงหลายคนในห้องต่างก็ตั้งใจอ่านตำราเพื่อที่จะสามารถสอบเข้าสำนักที่ตนเองใฝ่ฝันได้ และก็ยังมีอีกหลายคนที่ไม่สนใจในสำนักใดๆ เลยโดยเฉพาะห่าวหรานที่กำลังนอนหลับอยู่เป็นต้น"ศิษย์พี่ใหญ่หลินเมื่อเช้าท่านแม่ของข้าทำขนมไหมฟ้า และขนมเซ่าปิ่งข้าแบ่งให้เจ้ากินด้วยเจ้าหิวหรือไม่?" ในตอนนั้นเองมีเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งส่งห่อขนามาให้หลินจื่อเหยา หลินจื่อเหยาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวครู่หนึ่งเมื่อไม่มีอะไรผิดปกตินางจึงรับขนมเซ่าปิ่งมาหนึ่งอัน"ขอบใจเจ้ามาก จริงสิฮูหยินชราที่บ้านของเจ้ามีอาการร้อนในไม่ใช่หรือ หมอจวนได้เคยลองรักษาด้วยชะเอมให้นางหรือยัง?” หลินจื่อเหยาเหมือนจะนึกอะไรออกจึงค่อยๆ ถามดูเด็กสาวผู้นั้นตกตะลึงอยู่นานสองนานนางนั่งลงตรงข้ามหลินจื่อเหยา “ศิษย์พี่ใหญ่หลินเจ้าช่วยชี้แนะด้วย”“อืม..ข้าจะเขียนเทียบยาและวิธีใช้พร้อมกับอธิบายให้เจ้าฟัง!" พูดจบหลินจื่อเหยาก็หยิบพู่กัน เด็กสาวรีบฝนหมึก หลินจื่อเหยาตวัดพู่กันอธิบายช้าๆ "ชะ

ระยะห่างของนางกับหลินจื่อเหยานั้นไกลพอสมควรแต่เมื่อสักครู่เกิดขึ้นเร็วมากนางถูกหลินจื่อเหยาถีบตกทะเลสาบได้อย่างไรกัน? น้ำในทะเลสาบค่อนข้างลึกแต่หลินจื่อเหยาก็คำนวนน้ำหนักในการถีบได้ดี หากถีบเต็มแรงร่างบางๆ ของหลินเสี่ยวเซวียนคงจะกระเด็นไปกลางเทสาบในส่วนที่ลึกที่สุดไปแล้ว“ช่วยด้วย…ช่วยด้วย!” หลินเสี่ยวเซวียนลนลาน “ช่วยด้วยข้าว่ายน้ำไม่เป็น ช่วยด้วย!”หลินเสี่ยวเซวียนกรีดร้องออกมาขนาดนั้นแต่ไม่มีใครขยับ“ช่วยด้วย!” เมื่อการขอความช่วยเหลือจากคนบนฝั่งไม่ได้ผลสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้หลินเสี่ยวเซวียนขอความช่วยเหลือจากหลินจื่อเหยา “น้องรองช่วยข้าด้วย…”แต่ทว่าหลินจื่อเหยาไม่ได้ชายตามองนางเลยสักนิด ก้มหน้าดูนกน้อยที่หายใจขาดห้วงอยู่ในมือเพื่อคำนวนเวลาการช่วยชีวิตจีสย่าที่ยืนตกตะลึงเมื่อเห็นหลินเสี่ยวเซวียนตกลงไปในน้ำนางก็ได้สติกลับมา เด็กสาวรีบวิ่งเข้าไป แต่นางว่ายน้ำไม่เป็น "เสี่ยวเซวียนข้าเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นเจ้ารอ รอสักครู่นะ"นางตะโกนพลางมองหาไม้ให้หลินเสี่ยวเสวียนเกาะ นางวิ่งออกไปได้ไม้ยาวมาหนึ่งอันจึงยื่นลงไปแต่ใครจะรู้ไม้นั้นสั้นเกินไป จนกระทั่งเวลานี้หลินเสี่ยวเซวียนมองเห็นชายหนุ่ม