All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในใจของผู้อาวุโสจางเกิดความรู้สึกที่หลากหลาย ขึ้นมาแต่ผ่านไปสักพักเขาก็ถอนหายใจ “เป็นตาเองที่ไม่ได้ดูแลหลานให้ดี”ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ตอนนั้นเขาน่าจะรับเด็กน้อยคนนี้มาเลี้ยงดูที่ตระกูลจางด้วยตัวเองเรื่องของนาง เพียงแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนเขาติดตามสถานการที่ชายแดนอยู่ตลอด เพิ่งจะกลับสู่เมืองหลวงอย่างจริงๆ จังๆ เมื่อไม่นานมานี้เอง ได้รับรู้เรื่องของหลานสาวตัวเองจากปากของผู้คนทั้งนั้นพอนึกถึงเรื่องที่หลานสาวของเขาต้องตกระกำลำบากอยู่ที่จวนของตระกูลหลิน ผู้อาวุโสจางก็เจ็บปวดใจ“มารดาของเจ้าก็มีนิสัยเช่นนี้ตอนนั้นตาไม่ได้สนับสนุนให้นางไปเกี่ยวดองกับตระกูลหลินสักนิดแต่ก็ช่างเถอะเรื่องมันก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว จากนี้ไปตาจะปกป้องเจ้าเอง" ผู้อาวุโสจางครุ่นคิด คิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปยังลิ้นชักที่อยู่ด้านใน"ตาไม่รู้ว่าเจ้านั้นชื่นชอบอะไร ขาดเหลืออันไหน จะซื้อให้ก็กลัวเจ้าไม่ชอบ หลานรับตั๋วเงินนี้ไปนะ อยากได้อะไร ขาดเหลืออันไหนเจ้าก็ซื้อเลย"คราแรกหลินจื่อเหยาไม่คิดที่จะรับ แต่เพื่อรักษาน้ำใจคนแก่ นางจึงรับมา “ช่วงนี้ท่านตายังมีอาการนอนไม่ค่อยหลับอยู่หรือไม่เจ้าคะ”“แก่แล้ว

เหล่าบรรดาหมอทั้งหลายต่างก็หันไปดู ทุกคนต่างอึ้งไปตามๆ กันเดิมทีหัวหน้าหมอถู่เหลียวก็ร้อนใจมากอยู่แล้ว พอเห็นว่ามีคนมาก่อกวน ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที “ยื้อได้อย่างนั้นหรือ? เอาสิ เจ้าลองว่ามาสิเจ้าจะจะยื้อได้อย่างไร?”หลินจื่อเหยาหรี่ตาลง นางแค่เหลือบมองแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “รักษาด้วยเข็มทอง”“รักษาด้วยเข็มทองอย่างนั้นหรือ?" พอได้ยินแบบนี้หัวหน้าโรงหมอก็แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน “เจ้าเข้าใจอย่างนั้นหรือว่าอย่างไหนคือการรักษาด้วยเข็มทอง”นี่เป็นวิธีฝังเข็มที่ขึ้นชื่อของโรงหมอเซ่าเหรินที่ถูกบันทึกอยู่ในตำราโบราณมาหลายชั่วอายุที่ปรามาจารย์เทียนเฉินหรงบรรจุจารึกเอาไว้รอผู้มาสืบทอดจวบจนปัจจุบันนี้อายุไม่ใช่แค่สามร้อยปีแต่ กลายเป็นตำนานไปแล้ว มีคนทำได้เสียที่ไหนกันหัวหน้าโรงหมอย่อมรู้จักการรักษาด้วยเข็ม ทองที่หลินจื่อเหยากล่าวถึงอันที่จริงการรักษาด้วยเข็มทองไม่ถือเป็นการรักษาที่ทางโรงหมอเซ่าเหรินนั้นปิดบังแต่อย่างใด เพราะทางปรมาจารย์เทียนเองก็ต้องการตามหาผู้มีฝีมือเพื่อสืบทอดการฝังเข็มนี้เหมือนกันแต่ไม่นึกว่าเด็กสาวคนนี้จะเอ่ยถึงการรักษานี้ขึ้นมา หรือเด็กสาวสิบแปดมงกุฎคนน

เขาก็ยังคงมีท่าทางไม่สบอารมณ์ แต่สายตาไม่ละไปจากแผ่นกระดาษใหญ่ทางด้านหน้าชั้นเรียนผ่านไปราวสองเค่อหลินจื่อเหยาก็เปลี่ยนกระดาษแผ่นใหม่“มากล่าวถึงเรื่องพืชพันธ์ แร่ธาตุ สัตว์และความเป็นอยู่ของแต่ละทิศกันเถอะ.......อันที่จริงพันธ์พืชก็คือสิ่งมีชีวิตแบบใหม่ที่สร้างสิ่งที่จำเป็นต่อพวกเราออกมาอย่างเช่นดอกฝ้ายที่ทนต่อศัตรูพืชที่ทุกคนรู้จักกันดี สัตว์บางจำพวกก็อาศัยพันธ์พืชในการดำรงค์ชีวิต แม้แต่พวกเราเองก็เช่นกัน นอกจากนี้ยังมีพวกนี้...”หลินจื่อเหยาหมุนตัวไปวาดภาพห่าวหรานตั้งใจฟังอย่างไม่รู้ตัวพอได้สติกลับมาเขาก็หน้าบึ้ง โมโหจนดึงชุดคลุมขึ้นมาคลุมศรีษะ ฟุบลงบนโต๊ะไม่สนใจใครโว้ย หญิงผู้นี้วิปริตอะไรขนาดนี้ต่อสู้เก่งแล้วยังสอนเก่งอีกหรือ? เงียบกันทั้งหมด มีเพียงเสียงเสียดสีระหว่างพู่กันกับกระดาษหนาหน้าห้องในช่วงวิชาใช้เวลาทั้งหมด สามเค่อหรือสี่สิบห้านาที ปกติแล้วสามเค่อนี้ไม่เคยผ่านไปไวเท่านี้มาก่อน หลังหมดเวลาเรียน นักเรียนทั้งห้องเหมือนคนบ้า ทั้งหมดพากันเข้าไปรุมล้อม“ศิษย์พี่ใหญ่หลิน ข้าขอนับถือ นับจากนี้ไปเจ้าก็คือเทพการเรียนรู้ของข้า"“ศิษย์พี่ใหญ่หลินก็คือศิษย์พี่ใหญ่หลินอยู่วัน

“คราวก่อนที่พบกันข้ามีคำพูดบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกกับองค์รัชทายาท....ข้าขอให้องค์รัชทายาทกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินครองรักกันจนแก่เฒ่า" หลินจื่อเหยายิ้มเล็กน้อย "มีทายาทในเร็ววัน"คำพูดนี้ทำให้แผ่นหลังของมู่หรงจินเหยียนหดเกร็ง“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าไปทำให้องค์รัชทายาทเกิดความเข้าใจผิดได้อย่างไรกัน ถึงคิดว่าข้านั้นมีใจให้องค์รัชทายาท" หลินจื่อเหยาพยักหน้าโดยไม่เสียมาด “ตอนนี้ขอข้าพูดชัดๆ ต่อหน้าผู้คนมากมาย ต่อไปขอองค์รัชทายาทกรุณาอย่าได้คิดไปเองอีกเพราะว่าตัวข้านั้นไม่เคยชื่นชอบ หรือพึงใจในองค์รัชทายาทเลยสักนิดยิ่งไปกว่านั้นข้าผู้นี้ก็ไม่ได้อยากจะเห็นหน้าองค์รัชทายาทเลยและก็ช่วยบอกคู่หมั้นขององรัชทายาทว่าอย่ามารบกวนข้าหากพบเจอข้าให้นางอยู่ห่างๆ ข้าเอาไว้"ไม่ว่าก่อนนี้จะเป็นอย่างไร นับตั้งแต่ที่นางได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้มู่หรงจินเหยียนสำหรับนางก็เป็นได้เพียงคนแปลกหน้าสำหรับนางความรู้สึกของเจ้าของร่างในตอนแรกสุดที่พบองค์รัชทายาทนางอาจจะชื่นชอบจริงๆ แต่เด็กสาวผู้นี้ก็ยังรู้ว่าองค์รัชทายาทมิได้หมายตาตนเองนางก็ยินยอมที่จะถอยแต่เป็นหลินเสี่ยวเซวียนที่พยายามดึงนางเข้าไปร่วม ทุกครั้งที่องค์รัชทายา

ไม่เพียงแต่ภายในร่างกายของไท่ซ่างหวงจะมีอาการที่ฝังรากลึก ยังมีพิษอยู่อีกชนิดหนึ่งอีกด้วย เขาท่องยุทธภพเพื่อสืบหาอยู่เป็นเวลานานก็ยังไม่พบต้นตอของพิษชนิดนี้ ฝีมือการรักษาสูงไม่ได้หมายความว่าสามารถถอนพิษได้ เขาเองก็ไม่อยากสร้างความยุ่งยากให้เด็กสาวของเขา เด็กสาวพยายามสะกดความง่วง นางกระชับเสื้อคลุมพลางเอ่ย "ไปกันเถอะอย่างไรเสียข้าก็มีเวลาเยอะ ไปดูท่านปู่ของเจ้ากันสักหน่อย” วันนี้ที่พระตำหนักเล่อหนิงยังไม่มีคนมากเหลือเพียงกงกง แม่นมฝูวและมีองค์ชายสี่มู่หรงจื่อเฉิงที่นั่งเดินหมากอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ คนไม่มากก็ลดความยุ่งยากไปได้ไม่น้อยแต่ทันทีที่มู่หรงจื่อเฉิงมองเห็นมู่หรงเว่ยหมินเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กสาวท่าทางสง่างามเขาก็ขมวดคิ้ว "น้องห้าเจ้ามาแล้ว? " มู่หรงเว่ยหมินพยักหน้า กับองค์ชายสี่ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่เลวร้ายเช่นกับองค์ชายรองและองค์ชายสาม "พี่สี่ นี่เหยาเอ๋อ /เหยาเอ๋อ นี่พี่สี่ องค์ชายมู่หรงจื่อเฉิง" หลินจื่อเหยาสำรวจมู่หรงจื่อเฉิงแวบหนึ่ง พบว่าเขานั้นไม่มีเจตนาร้ายนางจึงโค้งคำนับเขาเล็กน้อย "หลินจื่อเหยาคำนับองค์ชายสี่" "ไม่ต้องมากพิธีหรอก พวกเจ้ามาเยี่ยมเสด็จป