All Chapters of เซียนสาวเจ้าโอสถ: Chapter 61 - Chapter 70

จีสยาถอนหายใจ "อาจารย์ไป๋เจ้าคะเป็นหลินจื่อเหยาเจ้าค่ะที่ผลักหลินเสี่ยวเซวียนตกทะเลสาบเจ้าค่ะ""เป็นอย่างนั้นไปได้อย่างไรทะเลสาบตงไห่ลึกมากเลยนะยังเคยมีคนตกน้ำตายมาแล้วเลย เจ้าพานางกลับจวนไปดื่มน้ำร้อนแช่น้ำอุ่นประเดี๋ยวข้าจะไปพบปรมาจารย์สวีเอง"พูดจบไป๋เส้าสือก็รีบก้าวเดินฉับๆออกไป หลินเสี่ยวเซวียนยกมุมปากขึ้นนางเช็ดน้ำตาสูดลมหายใจแล้วเดินเข้าไปนั่งลงตรงมุมหนึ่งของรถม้าโดยมีจีสยาตามเข้ามาด้านหลังบนรถม้า“เสี่ยวเซวียนเราไม่น่าไปหาเรื่องหลินจื่อเหยานั่นเลย” จีสยายังคงหวาดกลัวมาก นางพูดต่อ “พานหมิงเยว่ก็หายไปเลยเจ้าคิดหรือไม่ว่านางจะถูกหลินจื่อเหยาจัดการไปแล้ว”หลินเสี่ยวเซวียนเม้มริมฝีปาก โกรธจนมือสั่นไม่หยุดนางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะมีคนเห็นและก็ยิ่งไม่คาดคิดว่าหลินจื่อเหยาจะกล้าลงมืออย่างป่าเถื่อนเช่นนี้กับนางได้แต่ก็ไม่เป็นอะไรนี่เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ? แค่นางปล่อยข่าวลือออกไป หลินจื่อเหยาก็จะถูกคนด่าว่าอำมหิตแล้วจวนตระกูลหลินฮูหยินผู้เฒ่ากำลังนอนให้แม่นมเหวินนวดศรีษะให้อยู่ที่โถงหน้าเรือนเมฆาพิสุทธิ์จู่ๆ สาวใช้นางหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก"แย่แล้วเจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่า

หลินจื่อเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายในใจก็รู้สึกแปลกประหลาด นางสามารถทำนายอนาคตมองเห็นอดีตของทุกคนได้หมดแต่ไม่ใช่กับมู่หรงเหว่ยหมินแต่นางก็พยายามคิดว่าอาจจะเป็นเพราะความสามารถทางการพยากรณ์ขั้นเทพของนางนั้นยังไม่กลับคืนมาอย่างเต็มที่ จึงมองเห็นอนาคตของเขาได้เพียงเรื่องที่จะเกิดขึ้นภายในสิบกว่าวัน ไกลกว่านี้ก็จะเลือนรางและที่ทำให้ปละหลาดใจยิ่งกว่าคือนางไม่สามารถมองเห็นอดีตของเขาได้เลยแต่ก็ได้ยินมาว่า คนอื่นในราชวงศ์มู่หรงไม่ดีต่อเขาเลยยกเว้นไท่ซางหวงเพียงผู้เดียว แต่ก็ยังมีองค์ชายสี่ที่ไม่ได้มีอารมณ์ต่อต้านเขาเช่นพี่ชายและพี่สาวคนอื่นๆ"เด็กน้อยเจ้าไม่สบายอย่างนั้นหรือ?" ทันใดนั้นเองมู่หรงเหว่ยหมินก็ลงมายืนอยู่ตรงหน้าของนางเขาเอ่ยถามพร้อมกับยกมือแตะหน้าผากของหลินจื่อเหยา หลินจื่อเหยารู้สึกตัวเงยหน้าขึ้น "ไม่เป็นอะไร"“เช่นนั้นก็ขึ้นรถม้าเถอะอากาศด้านนอกค่อนข้างเย็นเด็กน้อยยิ่งผอมแห้งอยู่”บางครั้งนางก็ไม่อยากจะคุยกับเขาเลยจริงๆหลินจื่อเหยาถอนหายใจนางก้าวเดินไปยังรถม้า ยังไม่ทันก้าวขาคนของจวนตระกูลหลินก็เข้ามา "คุณหนูรอง ฮูหยินผู้เฒ่าหลินให้มารับท่านกลับจวนขอรับ"หลินจื่อเหยาหยุดเดินมู่

จวนถิงหลางเป็นจวนที่อยู่บริเวณรอบนอกของเมืองหลวงบรรยากาศภายในจวนนั้นค่อนข้างร่มรื่นเงียบสงบ ยามดึกมีเพียงสายลมเย็นพัดผ่านเสียงใบไม้กระทบกันเสียดสีไปมา หลินจื่อเหยานอนอยู่เก้าอี้กุ้ยเฟยเด็กสาวดูสงบนิ่ง ภายในจวนก็มีคนใช้ไม่มากส่วนใหญ่ล้วนเป็นซุนยวี่เหอจัดหามาให้และมีหญิงวัยสี่สิบกว่าปีและวัยสิบหกปีเป็นผู้เฒ่าจางให้มาดูแลนางและเวลานี้หลินจื่อเหยาก็ให้ทุกคนไปพักผ่อนหมดแล้วหลินจื่อเหยาที่นอนหลับตาอยู่บนระเบียงอย่างเงียบๆ เมื่อมีสายลมวูบไหวริมฝีปากเล็กๆก็ขบเม้ม มู่หรงเหว่ยหมินเดินเข้ามาแล้วถือวิสาสะนั่งลงด้านข้างของนาง หลินจื่อเหยาลืมตาขึ้นมาทั้งสองจ้องมองกันสักพัก เขาจึงยิ้มพลางพูด “เด็กน้อยเป็นอย่างไรบ้างวันนี้เหนื่อยมากใช่ไหม?"เขายกมือเท้าคางพูดขึ้นมาอีก "ไม่ต้องเป็นห่วงนะ รักษาตอนนี้ก็ยังไม่สายเจ้าจะต้องดีขึ้นแน่” มู่หรงเหว่ยหมินขยับเข้ามาเขาเอ่ยเสียงเบาลง “ข้าเองก็เคยเป็นก็ดีขึ้นมาได้แล้วเห็นไหม อาการของเจ้าไม่มีทางมีปัญหา”“หืม?” นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจื่อเหยาได้ยินเขาพูดถึงเรื่องในอดีต นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่?”เขามีรอยยิ้มอยู่เสมอ ควบคุมได้ดีแม้กระทั่งสีหน้

หลายวันต่อมา หลินจื่อเหยาลงจากรถม้ามายังจวนถิงหลานก็เห็นรถม้าของผู้เฒ่าจางจอดอยู่หน้าจวน เด้กสาวเดินเข้าไปในจวนก็พบกับผู้เฒ่าจางกำลังยืนมือไพล่หลังอยู่ในศาลาหน้าจวน หลินจื่อเหยาก้าวเดินเข้ามา "ท่านตามาได้อย่างไรเจ้าคะ?" หลินจื่อเหยาพูดพลางหยิบอาหารปลาโยนลงไปที่สระใต้ศาลาที่มีปลาสวยงามขนาดใหญ่หลายสิบตัวว่ายไปมา ผู้เฒ่าจางได้ยินเสียงของหลานสาวชายชราก็หันมา "ไม่คิดเลยว่าหลานจะตกแต่งจวนร้างให้กลับมามีชีวิตชีวาน่าอยู่เพียงนี้ บรรยากาศดีมากจริงๆ" หลินจื่อเหยามองปลา แต่ปากก็พูดแบบไม่ปิดบัง "ทุกอย่างล้วนเป็นคุณชายน้อยซุนแล้วก็องค์ชายห้าจัดการให้เจ้าค่ะ" ผู้เฒ่าจางพยักหน้า แม้จะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนไปสนิทสนมกับคนทั้งสองได้อย่างไรแต่เมื่อพวกเขาต่างก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเป็นสหายที่คอยช่วยเหลือกันเขาที่ชราแล้วย่อมไม่ห้ามปราม "อืม..ดีแล้วหล่ะ จริงสิที่ตามาตาจะมาบอกหลานว่างานปักปิ่นของหลานตาจะจัดงานให้หลานที่จวนตระกูลจางเอง" หลินจื่อเหยาขมวดคิ้ว หากเป็นทศวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็คือการจัดงานวันเกิดใช่ไหมนะ แต่ถึงอย่างนั้นที่นี่นับว่าไม่มีเค้กให้เป่า ดังนั้นคนที่นี่เขาจะจัดงานกันอย่

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!และ ฉึก!ไม่รอให้ปรมาจารย์ห้าวกล่าวจบหลินจื่อเหยาหยิบลูกธนูขึ้นมาคราละสามลูกยิงออกไปเข้าเป้าสีแดงอย่างพร้อมเพียง และสามลูกต่อมาก็เข้าเป้าเคียงข้างกัน และลูกสุดท้ายก็ยังเข้าเป้าอย่างสวยงามอีกด้วยบรรดาศิษย์สำนักศึกษาสำนักโหยวหนานที่ยืนอยู่จำนวนไม่น้อยต่างก็เบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา และสองคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยก็คือจางเมิ่งลู่และหลินเสี่ยวเซวียนเป็นไปได้อย่างไร?เป็นไปไม่ได้ นางจะยิงทีละสามลูกออกไปเข้าเป้าทั้งหมดพร้อมกันได้อย่างไร?มู่หรงจื่อเฉิงผุดลุกขึ้นยืนตั้งแต่สามลูกแรกที่หลินจื่อเหยายิงออกไปแล้ว ปรมาจารย์ห้าวและบรรดาอาจารย์ที่ควบคุมดูแลการแข่งขันยามนี้ต่างก็อ้าปากกว้างดวงตาเบิกโตแทบจะถลนออกมา"เป็นไปได้อย่างไรกันองค์ชายสี่นี่" ปรมาจารย์ห้าวหันไปหามู่หรงจื่อเฉิงมู่หรงจื่อเฉิงเก็บใบหน้าที่ตกตะลึงนั้นเอาไว้แล้วหันมาพยักหน้าให้กับปรมาจารย์ห้าวเทียน "ข้าเองก็ทำไม่ได้อย่างนาง"หลินจื่อเหยาไม่สนใจบรรดาศิษย์สำนักศึกษาที่ยืนตกตะลึงมองนางอยู่ตรงนั้นนางวางคันธนูลง หันไปเป็นห่าวหรานเดินเข้ามาหยิบคันธนูที่หลินจื่อเหยาวางลงขึ้นมา เขาหันไปหานาง "เจ้ารอข้าด้วยครู่เดี