All Chapters of สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Chapter 101 - Chapter 110

อ๋องหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะส่งเขาออกไปที่หน้ากระโจม และกลับเข้ามาดูอาการชายาต่อ"เสด็จพี่ ญาติผู้พี่ปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่" อวี่เหวินหย่งอวี้รีบเข้ามาถามอาการหลิวฟางเซียนทันทีที่เข้ามาในกระโจม"นางปลอดภัยดี" "เสด็จพี่ เมื่อครู่คนของข้ามารายงานว่า เสด็จพ่อสอบสวนคนพวกนั้นได้แล้ว พวกเขาสารภาพว่าเสนาบดีเหยียนกับบุตรสาวนามเหยียนอวี่เป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง"ได้ยินองค์ชายสิบตอบเช่นนั้นอ๋องหนุ่มก็มีสีหน้ามืดครึ้มขึ้นมาทันที เขาบอกให้องค์ชายสิบกลับกระโจมไปก่อน จากนั้นจึงเรียกเหวินเต๋อออกมา "ทำอย่างไรก็ได้ให้พวกมันรู้สึกเหมือนอยู่มิสู้ตาย""ขอรับ" เหวินเต๋อรับคำก่อนหายออกไป คล้อยหลังองครักษ์คนสนิทชายหนุ่มก็เดินมานั่งลงบนตั่งที่ชายานอนหลับตาพริ้มอยู่ เขาเอื้อมมือของตนไปดึงมือขาวนุ่มนิ่มของนางมากอบกุมเอาไว้เฝ้ารอนานเกือบครึ่งชั่วยามแพขนตางอนจึงค่อยๆ เปิดออก"ท่านพี่" หลิวฟางเซียนที่เพิ่งฟื้นคืนสติเอ่ยเรียกผู้เป็นสามีที่นางมองเห็นเป็นคนแรกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า"ดื่มน้ำสักหน่อย" โม่เสวี่ยหยางบอกพลางประคองนางขึ้นมานั่งและส่งจอกน้ำให้นางดื่มน้ำเสร็จหลิวฟางเซียนก็เอื้อมมือมาแตะวัดชีพจรของตนด้วย

ในห้องรับรองแขกของจวนอ๋อง อาจิ้นกำลังใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นเช็ดตัวให้เก่อซีเพื่อลดไข้ที่ขึ้นสูง แม้บาดแผลแต่ละจุดจะมิได้ร้ายแรงจนสามารถเอาชีวิต แต่ก็ทำให้บุรุษร่างสูงผู้นี้ทรมานมิใช่น้อยเป็นเพราะบาดแผลที่มีประปรายอยู่ทั่วร่างนี้ จึงทำให้เขานั้นมีไข้ และคงต้องรอให้เจ้าตัวฟื้นขึ้นมาก่อน ถึงจะสามารถป้อนยาลดไข้ได้อาจิ้นยังคงก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งผ่านไปเกือบชั่วยาม เจ้าของร่างกำยำที่เต็มไปด้วยบาดแผลถึงรู้สึกตัว"เจ้า..." เก่อซีเอ่ยเรียกอาจิ้นที่กำลังแหวกสาบเสื้อเช็ดตัวให้ตนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับใช้มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ "จะทำอันใด""เก่อซี ท่านฟื้นแล้วหรือ ดียิ่งนัก" อาจิ้นร้องขึ้นอย่างยินดี ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังมิได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย "ขะ...ข้ากำลังเช็ดตัวลดไข้ให้ท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ""ข้าฟื้นแล้ว ไม่ต้องแล้วเดี๋ยวข้าทำเอง" เก่อซีบอกพลางแย่งผ้าสำหรับเช็ดตัวออกมาจากมือของนาง ก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่นเพื่อซ่อนแววตาที่ไหวระริกของตน อาจิ้นที่ถูกองครักษ์หนุ่มทำท่าทางเช่นนั้นใส่ก็ได้แต่ร้อง "อ้อ" ออกมาเบาๆ ก่อนที่ครู่ต่อมานางจะเผลอยิ้มมุมปากเล็กน้อย หลังจากท

เคร้ง!!ชายหนุ่มโยนดาบลงพื้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเดินหนีออกไปจากที่ตรงนั้นโดยไม่หันกลับมามอง แม้จะได้ยินเสียงหวานร้องเรียกก็ตามเมื่อเห็นว่าเรียกเท่าไหร่คนเป็นสามีก็ไม่หันกลับมาสนใจ หลิวฟางเซียนจึงเรียกอาจูกับสาวใช้นางนั้นมาประคองชินอ๋อง และในระหว่างนั้นเองที่สายตาของนางเหลือบไปเห็นมีดสั้นที่ชุ่มไปด้วยโลหิตในมือของเขา มาถึงตรงนี้นางเพิ่งจะเข้าใจ มิใช่ว่าสามีของนางบ้าดีเดือดเลือดขึ้นหน้าจึงอยากฆ่าเขา หากแต่เป็นเขาที่ทำให้สามีของนางหมดความอดทน"เจ้าทั้งสองไปส่งเขาขึ้นรถม้าที่หน้าจวน" หลิวฟางเซียนสั่งอาจูและสาวใช้ ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนต้นเรื่อง "หม่อมฉันหวังว่าพระองค์จะไม่มาสร้างความวุ่นวายที่จวนนี้อีกนะเพคะ" กล่าวจบนางก็เดินแยกออกไปและตรงไปยังเรือนใหญ่ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ท่านพี่...ท่านพี่...เปิดประตูห้องนอนให้เซียนเอ๋อร์เข้าไปได้หรือไม่" หลิวฟางเซียนทุบประตูเรียกสามี"..." ไร้เสียงตอบรับจากคนในห้อง"ท่านประมุขกำลังมีโทสะ พระชายา ท่านอย่าเข้าไปเลยขอรับ" เหวินเต๋อที่หลบอยู่มุมหนึ่งในห้องโผล่เข้ามาเอ่ยเตือน เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่ายามนายท่านมีโทสะขึ้นมานั้นอารมณ์ของเขารุนแรงเพียงใด ใครหรือจะเข้า

จากคดีลอบสังหารพระชายาสกุลหลิวในงานเทศกาลล่าสัตว์ ฝ่าบาททรงมอบอำนาจให้กรมอาญาตัดสินคดี โดยในครั้งนี้ผู้รับผิดชอบคดีคือเจ้ากรมอาญา แต่ถึงกระนั้นรองเจ้ากรมอาญาหลิว หลิวเฟิงเหลียนก็ยังเป็นหนึ่งในผู้ช่วยตัดสินคดีนี้อยู่ดีสองพ่อลูกตระกูลเหยียนได้แต่ก่นด่าตัวเองที่มีความคิดโง่เง่าตื้นเขิน เพราะตามใจบุตรสาวมากเกินไปจึงนำหายนะมาสู่ครอบครัว เหยียนเฟิงรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา ถูกตัดสินให้ปลดจากตำแหน่งเสนาบดีเป็นคนธรรมดาและโบยสามร้อยไม้ แน่นอนว่าคนเหลาะแหละอย่างเหยียนเฟิงนั้นเพียงถูกโบยยังไม่ทันครบร้อยไม้เขาก็ขาดใจตายไปเสียก่อน เหยียนอวี่นั้นอ้างว่าเพียงเคยพบเจอกับมือสังหารตอนที่เขาไปพบบิดาเท่านั้น แต่มิได้รู้เห็น อีกทั้งบิดาของนางยังออกปากปกป้องขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว จึงถูกตัดสินโทษโบยเพียงห้าสิบไม้และเนรเทศ แต่กระนั้นหลังจากออกไปจากเมืองหลวงยังไม่ทันพ้นหนึ่งคืนนางก็จับไข้จนตายตกตามบิดาไปจวนตระกูลเหยียนถูกริบคืน คนในตระกูลถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวงทั้งหมดส่วนนักฆ่าที่หนีรอดจากการจับกุมนั้น ถูกพบกลายเป็นศพอยู่หน้าจวนตระเหยียนกว่าสิบชีวิต ทุกศพนั้นถูกกรีดเนื้อหนังทั้งร่างทีละน้อยจนเลือดแทบหมดต

"ท่านพ่อตา นั่นคือยาอันใดหรือ" ท่านราชครูหลิวที่มองดูความรีบร้อนของเจ้าสำนักแพทย์ไป๋ อดถามขึ้นมาไม่ได้"นี่นะหรือ ยาช่วยลดอาการตกเลือดน่ะ นางคลอดบุตรแฝดเสี่ยงต่อการตกเลือด ข้าจึงให้ดื่มยากันเอาไว้""ท่านพ่อตารอบคอบยิ่งนัก" หลิวหลิ่งเหอกล่าวยกย่องบิดาของฮูหยินผู้ล่วงลับของเขาผ่านไปครู่ใหญ่กว่าที่ทุกคนจะสามารถเข้าไปให้ห้องได้ โม่เสวี่ยหยางรีบเดินเข้าไปเป็นคนแรก เขาเดินตรงเข้าไปหาชายา ก่อนย่อตัวนั่งลงข้างเตียง เอื้อมมือหนาอบอุ่นไปดึงมือเล็กเย็นชื้นของนางมากุมเอาไว้ "ลำบากเจ้าแล้ว" คนเป็นสามีกล่าวพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากสาบเสื้อ และไล่กดซับหยาดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่เต็มกรอบหน้าอย่างอ่อนโยนหลิวฟางเซียนคลี่ยิ้มออกมาบางเบา ดวงตาคู่งามจ้องมองสามีอย่างรักใคร่ ช่างโชคดียิ่งนักที่ร่างกายของนางหมื่นพิษมิอาจกล้ำกราย นางจึงก้าวผ่านเส้นทางสู่ปรโลกในครานั้นมาได้ และได้มีวาสนามาพบกับเขา นับว่าสวรรค์เมตตานางยิ่งนักหลังจากได้ยลโฉมของเจ้าก้อนแป้งทั้งสอง ครอบครัวสกุลหลิวก็แยกตัวกลับจวนไปก่อน เจ้าสำนักไป๋เองก็แยกตัวออกไปต้มยาตามเทียบให้หลานสาวของตนด้วยตนเอง ในห้องนอนยามนี้จึงเหลือเพียงสองสามีภรรยากั