Alle Kapitel von สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Kapitel 81 – Kapitel 89

"พระชายาใช้ปากป้อนยาให้ท่านขอรับ" เหวินเต๋อรีบบอกพร้อมยิ้มเจื่อนๆ ท่านประมุขช่างโหดร้ายกับเขาเสียเหลือเกิน ประเดี๋ยวก็จะตัดลิ้น ประเดี๋ยวก็จะตัดหัว"นะ...นางใช้ปากป้อนยาให้ข้าหรือ" คนเพิ่งฟื้นเอ่ยถามย้ำ เขามิได้หูฝาดไปใช่หรือไม่ นางยอมทำเช่นนั้นจริงๆ หรือเหวินเต๋อมองผู้เป็นนายที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด จนเผลอยิ้มโง่งมราวกับสุนัขเห็นเนื้อ เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าออกมาเบาๆ นี่ท่านประมุขของเขาจริงๆ หรือนี่ เหตุใดจึงดูไม่คล้ายท่านประมุขผู้เย็นชาของเขาเอาเสียเลย "เจ้าไปได้แล้ว" โม่เสวี่ยหยางที่เพิ่งได้สติเอ่ยปากไล่เหวินเต๋อที่รู้ตัวว่าหมดประโยชน์แล้วจึงรีบพาตัวเองออกไปโดยไว ไม่ปล่อยให้ผู้เป็นนายต้องเอ่ยซ้ำเป็นครั้งที่สองคล้อยหลังองครักษ์คนสนิทไป อ๋องหนุ่มที่พ่วงตำแหน่งประมุขพรรคมารก็พาร่างสูงกำยำของตนมานอนเคียงข้างชายาเขาจรดริมฝีปากจุมพิตหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระชับอ้อมแขนสวมกอดนางเอาไว้แนบกายจมูกโด่งสูดดมกลิ่นบุปผาหอมกรุ่นของนางจนกระทั่งผล็อยหลับไปอีกครั้ง"พี่เสือน้อย ท่านฟื้นแล้วหรือ" หลิวฟางเซียนที่เพิ่งตื่นจากนิทราเอ่ยถามชายหนุ่ม ที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายใจอยู่บนโต๊ะน้

"ยังไม่หลับใช่หรือไม่" บุรุษข้างกายกระซิบถามข้างใบหูขาวที่ยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีชาดแดงระเรื่อหลิวฟางเซียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะรีบหลุบตาต่ำไม่กล้าสบประสานกับดวงตาคมเฉี่ยวที่อยู่ใกล้มากจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่าย"ยะ...ยังเจ้าค่ะ" หญิงสาวเค้นเสียงตอบตะกุกตะกัก"ไปที่ที่หนึ่งกับพี่ได้หรือไม่" เขาเอ่ยถาม ในน้ำเสียงเจือความออดอ้อนและคาดหวังคำตอบ"หุบเขาป่าท้อใช่หรือไม่เจ้าคะ" หลิวฟางเซียนไม่เพียงไม่ตอบ ทว่ายังเอ่ยถามกลับเสียอย่างนั้น"เจ้ารู้ได้อย่างไร" โม่เสวี่ยหยางถามอย่างแปลกใจหลิวฟางเซียนหัวเราะเสียงใสออกมา เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของคนข้างกาย ก่อนเอ่ยตอบ "ก็ทุกทีที่พี่เสือน้อยชวนข้าไปที่ที่หนึ่ง ที่แห่งนั้นก็คือหุบเขาป่าท้อมิใช่หรือ" "จริงด้วย" คนถูกรู้ทันรับคำอย่างเก้อเขิน"เซียนเอ๋อร์ยังไม่ง่วงเท่าไหร่ หากพี่เสือน้อยอยากไปข้าจะไปกับท่าน" หลิวฟางเซียนบอกพลางลุกขึ้นเดินไปแต่งตัวที่หลังฉากกั้นให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินมายังโต๊ะเครื่องแป้งเกล้าผมเป็นมวยครึ่งศีรษะ และหยิบปิ่นหยกขึ้นมาขึ้นมาเสียบง่ายๆโม่เสวี่ยหยางเห็นเช่นนั้นจึงลุกขึ้นมาบ้าง ก่อนจะเดินหายไปหลังฉากกั้นแล

เมื่อบทเพลงรักจบลงอ๋องหนุ่มจึงได้ปรนนิบัติชายารักอาบน้ำ เสร็จแล้วก็อุ้มนางออกจากถังไม้และแต่งตัวให้นางด้วยอาภรณ์ชุดใหม่ที่เขาสั่งคนให้เตรียมไว้พร้อมสรรพตั้งแต่เมื่อวาน "ดูเหมือนพี่เสือน้อยจะเตรียมตัวหลอกกินเต้าหู้เซียนเอ๋อร์มานานแล้ว" คำถามของหลิวฟางเซียนทำเอาคนเจ้าแผนการยกยิ้มกริ่ม หากนางจะกล่าวหาเช่นนั้นเขาก็ยอมจำนนด้วยหลักฐาน ที่จริงเขาเป็นฝ่ายที่พยายามเข้าหานางทีละเล็กทีละน้อย รอจนมั่นใจว่านางเริ่มมีใจแล้วจึงชวนนางมาที่นี่ เขาเริ่มสร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมาเมื่อหลายเดือนก่อนหลังจากที่เขาพานางมาในวันที่นางรู้ว่าได้รับพระราชทานสมรส เพราะหวงแหนความทรงจำระหว่างตนกับนางเขาจึงเนรมิตเรือนป่าท้อหลังนี้ให้มีทุกอย่างครบครัน วาดหวังไว้ว่าครั้งหนึ่งเขากับนางจะได้มาเยือนอีกครั้ง ในฐานะของสามีภรรยาที่มีใจปฏิพัทธ์ต่อกัน"มานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งเถิด พี่จะหวีผมให้เจ้า" โม่เสวี่ยหยางบอกด้วยเสียงทุ้มอบอุ่น ก่อนประคองนางมานั่งลงหน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่เขาโน้มตัวลงหยิบหวีไม้จันทน์หอมขึ้นมาสางผมให้นางอย่างเบามือ บรรจงหวีอย่างทะนุถนอม ตามด้วยเกล้าผมครึ่งศีรษะแบบที่นางมักจะทำในวันที่ไม่ต้องออกจากเรือนไ

ในท้องพระโรงยามนี้มีขุนนางมากมายกำลังรอฟังโอรสสวรรค์ที่ทรงมีสีพระพักตร์หนักพระทัยกับฎีกาที่ขุนนางหลายฝ่ายเสนอขึ้นมา ให้เรียกคืนตราทัพจากรุ่ยอ๋อง โดยให้เหตุผลว่าในยามนี้ชายแดนเหนือสงครามสงบแล้ว อีกทั้งยามนี้รุ่ยอ๋องพำนักอยู่ในเมืองหลวง หากมีกองกำลังอยู่ในมืออาจจะทำให้เขาคิดการใหญ่ทำการกบฏ"รุ่ยอ๋องมิใช่คนเช่นนั้น" ฮ่องเต้ตรัสออกมาหลังจากที่ทรงเงียบอยู่นานจวิ้นอ๋องที่ได้ยินพระองค์ตรัสเช่นนั้นจึงกล่าวสมทบ "เปิ่นหวางเห็นด้วยกับฝ่าบาท รุ่ยอ๋องแม้จะเป็นคนอารมณ์ ร้อนมุทะลุ และอาจจะกระทำการมิไว้หน้าผู้อื่นอยู่บ้าง ทว่าอย่างไรเขาก็คงมิมีใจคิดคดทรยศบิดาบุญธรรมของตัวเองหรอก""ในอดีตก็มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นให้พวกเราเห็นเป็นบทเรียนมากมาย จะทรงแน่พระทัยได้อย่างไรว่าคนผู้นี้จะไม่คิดก่อกบฏในสักวันเล่าพ่ะย่ะค่ะ ดูอย่างองค์รัชทายาทในราชวงศ์ก่อน ทั้งๆ ที่ทรงรั้งตำแหน่งรัชทายาทแล้วแท้ๆแต่กลับคิดคดทำการกบฏและสังหารพระบิดาผู้ให้กำเนิด ไหนเลยรุ่ยอ๋องที่เป็นเพียงบุตรบุญธรรมของฝ่าบาทจะพักดีต่อพระองค์ถึงเพียงนั้น""เปิ่นหวางไม่ยักรู้ว่า ท่านอัครเสนาบดีซูจะเป็นห่วงเป็นใยบัลลังก์มังกรของเสด็จพ่อมากเพียงนี้" เ

"กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ คิ้วงามถึงขมวดเป็นปมเช่นนี้" เสียงนุ่มทุ้มกับปลายนิ้วหนาที่นวดวนตรงหว่างคิ้วปลุกให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์หลิวฟางเซียนส่งยิ้มน้อยๆ ไปให้ชายหนุ่มตรงหน้าก่อนเอ่ยเสียงหวาน "กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เรียบร้อยดีใช่หรือไม่""เรียบร้อยดี ทันทีที่พี่ปรากฏตัวในท้องพระโรงและกล่าวข่มขู่เพียงสองสามประโยคก็ทำให้ขุนนางเฒ่าพวกนั้นตัวสั่นงันงกเชียว" "คนขี้อวด" หลิวฟางเซียนกลั้วหัวเราะ"มิใช่ว่ายามนี้พวกเขาไปปรึกษา หารือกันแล้วหรือเจ้าคะ ว่าจะกำจัดท่านให้พ้นทางอย่างไรดี""ฮ่าๆๆ ท่านเทพชะตาทำนายได้แม่นยำยิ่งนัก" รุ่ยอ๋องหัวเราะออกมาเสียงดัง ทำเอาอาจูอาจิ้นและนางกำนัลที่อยู่บริเวรนั้นลอบส่งสายตากันไปมา"ก่อนจะกลับจวนพี่แวะไปดูบัญชีที่หอชุนฉวี่มา ชายารักเจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่พบผู้ใด""ขุนนางพวกนั้น นัดหารือหาทางกำจัดท่านหรือเจ้าคะ" กล่าวจบหลิวฟางเซียนก็ใบหน้ามืดครึ้มลงหลายส่วน ไม่คิดว่าคำที่นางกล่าวออกมาเล่นๆ จะเป็นเรื่องจริง "เช่นนี้แสดงว่าท่านพี่รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าพวกเขาจะเล่นงานท่านเช่นไร""ใช่" เขาตอบ "พวกเขาหมายจะลอบทำร้ายพี่ในงานล่าสัตว์ในอีกสามเดือนข้างหน้านี้" "เช่นนั้น งานล่า