All Chapters of สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Chapter 71 - Chapter 80

"ช่วงนี้ข้าว่าพระชายากับท่านอ๋องดูสนิทสนมกันยิ่งนัก" นางกำนัลนางหนึ่งเอ่ยขึ้นในวงสนทนา"ใช่ๆ" นางกำนัลทั้งหมดพยักหน้า "ปกติท่านอ๋องไม่ให้ความสนใจสตรี ติดจะรังเกียจสตรีเสียด้วยซ้ำไป พวกเจ้าอยู่มานานขนาดนี้เคยได้ปรนนิบัติท่านอ๋องอาบน้ำหรือไม่เล่า""อย่าว่าแต่พวกเราเลย อนุทั้งสามนางในจวน ท่านอ๋องยังมิเคยเฉียดใกล้พวกนางเลย""ก็พวกนางกับพวกเจ้างามได้สักครึ่งหนึ่งของพระชายาหรือไม่เล่า พระชายานางงดงามราวกับเซียนบุปผา ข้าเคยเดินผ่านจากที่ไกลๆ ยังเคยได้กลิ่นหอมจากกายนางลอยกรุ่นมา ตามลมเลย""หรือว่านางจะเล่นคุณไสยมนต์ดำ ข้าเคยได้ยินว่าก่อนแต่งเข้าจวนอ๋องพระชายานางเคยคบหากับประมุขพรรคมารมาก่อน มิเช่นนั้นคนเราจะมีกลิ่นกายหอมรัญจวนเช่นนั้นได้อย่างไร หากไม่พึ่งพาถุงหอม""เหลวไหล!" วังกงกงที่เดินผ่านมาพร้อมกับนายใหญ่ของจวนตวาดลั่น "ท่านอ๋อง! วังกงกง!" พวกนางเบิกตาอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าจะถูกนายใหญ่ของจวนจับได้เช่นนี้"ว่างงานกันมากหรืออย่างไร ถึงได้จับกลุ่มกันว่าร้ายท่านอ๋องกับพระชายาเช่นนี้" ขันทีอาวุโสเอ่ยตักเตือนเสียงเข้ม"ข้าน้อยผิดไปแล้วเพคะ ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย" "เมื่อครู่...เป็นเจ้าใช

หลิวฟางเซียนตื่นขึ้นมาในกลางยามเหม่าและพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของโม่เสวี่ยหยาง นางตกใจเล็กน้อยทว่าไม่กล้าขยับตัวด้วยกลัวว่าจอมโจรหลอกกินเต้าหู้ข้างกายจะรู้สึกตัวตื่นวูบหนึ่งที่นางเผลอรู้สึกว่าอ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นยิ่งนัก ทั้งยังให้ความรู้สึกปลอดภัยราวกับได้รับการปกป้อง หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ห่างจากนางไม่ถึงคืบ ในยามปกตินางคิดว่าเขาหล่อเหลามากแล้ว ยิ่งยามนี้ได้พิศมองใบหน้าอีกฝ่ายใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกว่าเขางดงามมากจริงๆ หลิวฟางเซียนเผลอยกนิ้วเรียวไล้เกลี่ยคิ้วงามของโมเสวี่ยหยาง ไล่ลงมายังแพขนตาบางและปลายจมูกโด่ง ริมฝีปากหยักลึกของเขามีสีคล้ายผลท้อราวกับสตรีเขางามดังจอมมารปีศาจล่อลวงจิตใจผู้คน ไม่แปลกใจสักนิดว่าเหตุใดในยามที่เขาอยู่ในฐานะประมุขพรรคมารถึงได้มีสตรีมากมายหมายปอง หากเขาเป็นชายมากรักป่านนี้คงมีอนุนับร้อยคนเดินยั้วเยี้ยเต็มจวนเป็นแน่"ขบขันอันใดหรือ...เจ้าปีศาจน้อย" เสียงเรียกจากคนข้างกายปลุกให้หลิวฟางเซียนหลุดจากภวังค์ความคิด หญิงสาวรีบดึงนิ้วเรียวซุกซนของตนออกจากใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม และก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขาโม่เสวี่ยหยางเอื้อมมือหนามาเช

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงขันทีประกาศว่าฮองเฮาและพระสนมเสด็จมาพร้อมแล้ว งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างคึกคัก ฮองเฮาพูดเปิดงานพอเป็นพิธีก็เรียกคณะนางรำมารำถวาย พร้อมกับอาหารที่ทยอยนำขึ้นมารับรอง เมื่อตรวจดูว่าอาหารที่นางกำนัลยกมาปลอดภัยสำหรับนาง หญิงสาวจึงตักขึ้นมาทานอย่างละเล็กละน้อยพอเป็นพิธี จนการแสดงจบลง ฮองเฮาถึงได้เอ่ยอนุญาตให้บรรดาสตรีชนชั้นสูงท้้งหลาย เดินชมบุปผาในอุทยานได้ตามใจชอบลั่วชิงลี่เป็นคนแรกๆ ที่ลุกขึ้นหลังจากได้ยินว่าฮองเฮาทรงอนุญาต นางยื่นมือมาดึงให้หลิวฟางเซียนลุกไปพร้อมกันฮองเฮากับซูเฟยหรงมิได้มีท่าทีสนใจนาง ดูปกติเสียจนรู้สึกได้ว่ามีอันใดที่ไม่ปกติ หลิวกุ้ยเฟยท่านอาของนางก็คงรู้สึกได้เช่นกัน จึงได้เดินตรงมาหาหลานสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ถวายพระพรเพคะ" หลิวฟางเซียนกับลั่วชิงลี่ยอบกายและเอ่ยพร้อมกัน"ไม่ต้องมากพิธี" พระนางบอกคนทั้งสอง ก่อนเอื้อมมือเรียวอ่อนเยาว์มาจับมือหลานสาวเอาไว้จับจูงกันไปชมบุปผา อย่างสบายใจทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียวฮองเฮาก็ส่งซุนกงกงมาเชิญหลิวกุ้ยเฟยให้ไปชมบุปผากับพระนาง สองอาหลานสบสายตากันอย่างมีความหมาย หลิวกุ้ยเฟยบีบมือหลานสาวเบาๆ

ด้านนางกำนัลที่ไปรายงานซุนกงกงนั้นกลับมาที่หน้าห้องเดิมอีกครั้ง นางรออยู่หน้าห้องจนได้ยินเสียงคนในห้องฟื้นและสูดดมธูปกำหนัดที่ใส่เอาไว้ในกำยานออกฤทธิ์จึงแสร้งกรีดร้องเสียงดังหลิวฟางเซียนกับเก่อซีที่ได้ยินดังนั้น ก็อาศัยตอนช่วงชุลมุนแทรกกายไปรวมกลุ่มกับลั่วชิงลี่และอาจูอาจิ้น"เจ้าหายไปไหนมา" สหายรักของนางเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล หญิงสาวจึงระบายยิ้มบางๆ ตอบออกไป"ข้าเห็นว่าเสี่ยวซีไปเอายาให้ข้าที่รถม้านานแล้วยังไม่กลับมาจึงไปตามนาง วังหลวงกว้างใหญ่หากนางเดินหลงไปสถานที่ต้องห้ามขึ้นมาคงแย่เป็นแน่"ไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว ดูคนพวกนั้นเถิด กะอีแค่ตะขาบหายเข้าไปในห้องนั้น ใยจะต้องกรูกันเข้าไปดูด้วย" หลิวฟางเซียนเพียงยิ้มรับพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของสหาย พลางรอเวลาให้คนพวกนั้นออกมากล่าวถ้อยคำให้ร้ายนางทั้งวางยานอนหลับนาง ใช้ดอกไม้พิษที่ทำให้คนหมดสติเมื่อสัมผัสมาล่อลวงนาง ไหนจะธูปกำหนัดที่หมายจะให้นางเสื่อมเสียพินาศย่อยยับ ช่างเป็นวิธีของสตรีตื้นเขินโดยแท้ครั้งนี้ฮองเฮากับซูเฟยหรงคิดจะทำให้นางรู้สึกเหมือนอยู่มิสู้ตาย หากไม่ตอบแทนพวกนางบ้างคงจะดูไร้น้ำใจเกินไป รอดูต่อไปเถิด อีกไม่เกินเจ

คิดได้ดังนั้นองครักษ์หนุ่มจึงลอบเข้ามาในหอสูงตระหง่านแห่งนี้สวรรค์เถิด! มีห้องหับมากมายเพียงนี้เขาจะเริ่มหาจากห้องใดดีเล่า เหวินเต๋อได้แต่บ่นอยู่ในใจ ยังดีที่พระชายารอบคอบ นำรูปภาพกล้วยไม้ราตรีมาให้เขากับเจ้าพวกนั้นดู ทั้งยังอธิบายรูปลักษณ์และเปรียบเทียบให้ฟังว่าดอกกล้วยไม้งามแต่อันตรายนี้มีกลิ่นฉุนรัญจวนคล้ายกล้วยไม้ป่าจากทางใต้ที่ส่งคนไปหามาคราก่อน อย่างน้อยๆ ก็ตามกลิ่นเอาก็แล้วกันหาอยู่นานนับชั่วยามก็ยังไม่พบเบาะแสอันใด องครักษ์หนุ่มแง้มเปิดดูทุกห้องที่เขาเดินผ่าน ทว่ากลับพบเพียงความว่าเปล่าหอแห่งนี้เงียบเสียจนผิดปกติ เหวินเต๋อจึงเพิ่มความระวังมากขึ้น ในที่สุดเขาก็พอจะนึกบางอย่างได้ พระชายาบอกว่าดอกกล้วยไม้ราตรีนี้จะเติบโตได้ดีในที่ที่อากาศเย็น เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายจากที่ค่อยๆ สำรวจห้องด้านล่างขึ้นไปด้านบน เป็นหาห้องใต้ดินแทนจนในที่สุดเขาก็พบห้องหนึ่งที่เริ่มจะพอเข้าเค้า เมื่อเปิดประตูห้องนั้นเข้าไปเขาพบว่าอากาศภายในนั้นเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในฤดูเหมันต์ เหวินเต๋อที่นับตัวเองเป็นสหายของความเย็นหาได้รู้สึกอื่นใดนอกจากชินชาไม่ หากเป็นคนธรรมดาอยู่ในห้องนี้ไม่เกินสองเค่อคงแข็งตายอย