All Chapters of สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Chapter 111 - Chapter 120

"คนพวกนั้นอยากจะพูดอันใดก็ปล่อยให้พูดไปเถิด ทุกสิ่งที่พี่ทำไปนั้นล้วนทำไปเพื่อเจ้าทั้งสิ้น ดูเจ้าตอนนี้สิผอมลงยิ่งนัก จริงสิ พี่ให้วังกงกงหาแม่นมมาแล้ว ประเดี๋ยวยามโหย่วพวกนางก็คงจะมาถึง""พวกนางหรือ?""ใช่ พวกนางสี่คนน่าจะเพียงพอให้น้ำนมเจ้าก้อนแป้งได้ดื่มกินจนอ้วนท้วน""สี่คน!" หลิวฟางเซียนเผลออุทานออกมา ก่อนจะนึกขึ้นได้เมื่อเจ้าก้อนแป้งที่กำลังนอนกลางวันอยู่ ส่งเสียงอ้อแอ้ขึ้นมาราวกับรู้สึกรำคาญ นางโบกมือเรียกพี่เลี้ยงจำเป็นอย่างอาจูอาจิ้นเข้ามาช่วยดูลูกน้อย ก่อนจะดึงมือสามีออกไปคุยที่หน้าเรือน"ท่านพี่ แม่นมสี่คน นี่ไม่มากไปหรือเจ้าคะ""เซียนเอ๋อร์ใจเย็นๆ ก่อน ฟังพี่อธิบายก่อนสักนิด" พอเห็นว่าชายรักสงบลง โม่เสวี่ยหยางจึงเริ่มอธิบาย "เซียนเอ๋อร์เจ้าก็รู้ว่าเจ้าก้อนแป้งทั้งสองนั่นกินจุเพียงใด มีมากก็ยังดีกว่ามีไม่พอจริงหรือไม่""ก็จริงของท่าน" หลิวฟางเซียนพยักหน้าหงึกอย่างเข้าใจ"เจ้าน่ะควรพักผ่อนให้มากรู้หรือไม่ ตอนนี้ทั้งจวนล้วนมีแต่คนของเราเองทั้งนั้น อย่าได้กังวลให้มากนัก ประเดี๋ยวจะล้มป่วยลงได้""เซียนเอ๋อร์รู้แล้วเจ้าค่ะ"คนหลงชายายิ้มออกมาอย่างพึงใจ ก่อนจะเอ่ยคำหวานออกมายกยอเ

ซูฮองเฮานั้นนับว่าเป็นโฉมสะคราญนางหนึ่ง ในอดีตนางคือยอดหญิงงามแห่งแคว้น เพียบพร้อมไปด้วยลาภยศและเงินทอง ฉลาดเฉลียวเชี่ยวชาญทุกศาสตร์ พิณ หมาก กาพย์ กลอน เป็นสตรีที่บุรุษน้อยใหญ่ต่างหมายปองทว่าผู้ที่นางมีใจปฏิพัทธ์ด้วยนั้นคือองค์ชายห้าในขณะนั้นหรือก็คือบุรุษที่อยู่ตรงหน้าของนางในยามนี้ จวิ้นอ๋อง อวี่เหวินหานลู่ หากแต่คู่ชีวิตเป็นสิ่งที่สตรีเลือกไม่ได้ นางถูกบิดาบีบบังคับให้แต่งกับองค์รัชทายาท ต้องตัดขาดจากคนรักอย่างไร้หนทางให้หวนกลับอวี่เหวินหย่งตี้เลือกที่จะแต่งงานกับนาง เพียงเพราะต้องการอำนาจและรากฐานของตระกูลซูเพื่อให้ตำแหน่งของตนมั่นคงเท่านั้น นางเกลียดเขา!ทุกคราที่ต้องร่วมหลับนอนกับทรราชผู้นี้ สิ่งที่นางไม่เคยลืมที่จะทำเลยก็คือการดื่มน้ำแกงคุมกำเนิด"เป็นอันใดไป คิดเรื่องเก่าอีกแล้วหรือ"มือหนาเลื่อนมากอบกุมมือเรียวอ่อนกว่าวัยที่กำแน่น ปลุกให้ซูฮองเฮาตื่นจากภวังค์ความคิด"แค่เพียงนึกถึง ข้าก็อยากสับเขาให้เป็นหมื่นชิ้น!"น้ำเสียงกราดเกรี้ยวกับสีหน้าเย็นเหยียบของนางบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าความแค้นชิงชังฝังลึกนี้มีมากล้นเพียงใด"รอจนถึงเวลานั้น...ข้าจะให้เจ้าเป็นคนตวัดดาบปลิดชี

"ฮวาฮวา?" เขาขานชื่ออีกฝ่ายอย่างแปลกใจ "เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร หรือว่า..""หรือว่าอันใดหรือ" เสียงหวานเอื้อนเอ่ยอย่างมากจริต "เจ้ากลัวว่าข้าจะมาเอาคืนที่เจ้าทิ้งข้าไปถึงสองครั้งสองครานะหรือ หึ! น่าขันนัก""เจ้าจะเข้าใจอย่างไรก็เรื่องของเจ้า" เหวินเต๋อตอบอย่างเย็นชา เดิมในอดีตเขากับนางเคยฝึกยุทธ์ในสำนักเดียวกันจึงสนิทสนมกัน ต่อมาเขาได้พบกับท่านประมุขจึงติดตามเป็นองครักษ์เงามานับแต่นั้น ฮวาฮวาโกรธมากที่เขาจากมาโดยไม่ลา อีกทั้งคราก่อนก็เป็นเขาที่ตีนางจนสลบและขโมยกล้วยไม้ราตรีมาที่จริงเขาเองก็รับรู้มาตลอดว่านางรู้สึกกับเขามากว่าแค่สหายร่วมสำนัก หากแต่เขามิได้คิดเช่นเดียวกันกับนาง จึงเลือกที่จะหนีห่างให้ไกลที่สุด"เรื่องของข้าหรือ เหตุใดเรื่องของข้าจึงมักมีเจ้าเข้ามาข้องเกี่ยวเสมอ""ฮวาฮวา สิ่งที่เจ้าทำมันสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวบ้านแสนสาหัส เจ้าคิดหรือว่ามิมีผู้ใดรู้ว่านี่มิใช่โรคระบาด หากแต่เป็นพิษที่เจ้าผสมลงไปในแหล่งน้ำของชาวบ้าน""รู้แล้วอย่างไร...ไม่รู้แล้วอย่างไร" หญิงสาวแค่นหัวเราะ "อาเต๋อเอ๋ยอาเต๋อ เจ้ากับข้าล้วนทำงานให้นายของตน ถูกผิดมีเพียงนายท่านเท่านั้นที่เป็นผู้ตัดสิน"เห

ฟังรายงานของทหารนายนั้นจบริมฝีปากสีแดงสดก็เหยียดยิ้มหยันออกมา "ดี พวกมันอยู่ด้วยกันก็ดี ข้าจะได้จัดการเสียทีเดียว" จบคำก็หมุนกายออกมาก่อนตรัสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วนังงูพิษแซ่หยางกับบุตรของมันเล่า จัดการเรียบร้อยดีหรือไม่""ทูลฮองเฮา หยางเต๋อเฟยถูกคุมตัวไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ส่วนองค์ชายแปดขัดขืน... ""ตายแล้วงั้นหรือ" คำถามราวกับรู้คำตอบดีอยู่แล้วเอื้อนเอ่ยออกมาคล้ายรอคำตอบที่พึงใจ"พ่ะย่ะค่ะ"เสียงหัวเราะอย่างพอใจดังออกมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะสะบัดฉลองพระองค์ปักลายหงส์สีแดงสดหมุนกายเดินออกมา มุ่งหน้าไปยังตำหนักเฉียนชิงจวนรุ่ยอ๋องยามนี้ก็ถูกล้อมเอาไว้เช่นเดียวกันกับจวนขุนนางจวนอื่นๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับจวิ้นอ๋อง พวกเขาตะโกนให้คนในจวนเปิดประตูให้อยู่สองสามครั้ง โดยให้เหตุผลว่าบัดนี้เกิดการก่อกบฏ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้มาคุ้มครองพระชายาสกุลหลิวกับบุตรสาวบุตรชายไปหลบยังที่ที่ปลอดภัย ทว่าใครเล่าจะโง่งมไปเปิดประตูให้ ในเมื่อแม้แต่พระชายาเองยังไม่ใส่ใจ ทำราวกับเสียงด้านนอกนั้นเป็นเสียงนกเสียงกาน่ารำคาญ ต่อให้คนพวกนั้นแอบอ้างฝ่าบาทก็มิอาจเปิดประตูให้เข้ามาได้โดยง่ายครั้นเห็นว่าไร้การตอบรับจ

นางรู้ว่ามือสังหารต้องอาศัยจวนคหบดีฉินหรือไม่ก็ใช้หนอนบ่อนไส้อย่างคนสวนที่เพิ่งถูกฆ่าผู้นั้น เพื่อเปิดประตูเล็กท้ายจวนเป็นแน่ จึงวางกำลังเอาไว้ ทว่าเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้น เมื่ออาจูที่ยังห่วงพะวงกลับมาตรวจดูกลอนประตูอีกรอบแล้วเจอกับซูเฟยหรงที่กำลังเข้ามาพอดีหลิวฟางเซียนรู้ว่าซูเฟยหรงมีนิสัยชอบเอาชนะ จึงใช้คำพูดยั่วยุล่อหลอกให้นางเกิดโทสะและปล่อยอาจูออกมาจากนั้นนางถึงจะให้องครักษ์เงาที่เร้นกายอยู่ในมุมมืดนับสิบกว่าชีวิต จัดการกับมือสังหารเสีย แน่นอนว่าการที่ซูเฟยหรงชักดาบออกมานั้น ก็นับเป็นสิ่งที่อยู่ในความคาดเดาของหญิงสาวอันที่จริงหากไม่มีชินอ๋องมารับดาบแทน หลิวฟางเซียนก็สามารถเบี่ยงหลบได้อยู่ดี แม้จะมองดูเก้ๆ กังๆ ก็ตาม "เซียนเอ๋อร์ เจ็บตรงไหนหรือไม่" ชินอ๋องไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาว แต่กลับถามนางพร้อมกวาดสายตาสำรวจร่างระหงแทน เมื่อเห็นว่าไร้ซึ่งบาดแผลใดๆ เขาจึงถอนใจโล่งอกออกมา"เหตุใดพระองค์จึงทำเช่นนี้" หลิวฟางเซียนต่อว่า "รู้หรือไม่ว่าถ้าหากคมดาบกดลึกลงไปอีกเพียงนิด ชีวิตของพระองค์จะรักษาเอาไว้ไม่ได้""รักษาได้หรือไม่ได้แล้วอย่างไรเล่า" คนเจ็บเอ่ยย้อน "ต่อให้ต้องเอาชี