สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้ のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

เมื่อมาถึงเขาก็พบว่าแม่ทัพแต่ละฝ่ายเดินทางมารออยู่ในกระโจมใหญ่แล้ว ทุกคนดูตื่นตัวไม่น้อยหลังจากทราบข่าวความเคลื่อนไหวของทัพชนเผ่านอกด่าน"ท่านอ๋อง" แม่ทัพแต่ละฝ่ายคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อทำความเคารพรุ่ยอ๋องแบบเต็มพิธีการ "ลุกขึ้นเถิด""ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" ทั้งหมดกล่าวประสานเสียง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปนั่งลงยังที่ของตน"พวกท่านคงได้รับรายงานแล้วว่า ไม่กี่วันมานี้หลังจากแม่ทัพเผ่าซยงหนูได้นัดหมายกับประมุขพรรควิหคอัคคี ก็มีกองกำลังขนาดย่อมขนวัสดุผลิตดินปืนมาตั้งค่ายอยู่ไม่ไกลจากกองทัพของเรา"เหล่าแม่ทัพต่างพยักหน้า ที่พวกเขาเดินทางมารวมตัวกันอย่างลับๆ ในวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้"ได้ยินว่าประมุขพรรควิหคอัคคีผู้นั้นมิใช่คนธรรมดา หากแต่เป็นผู้สืบทอดเคล็ดวิชาฝ่ามืออัคคีและเคล็ดวิชาลับที่ได้เปรียบพวกเราอยู่มาก" แม่ทัพกู้บอกสิ่งที่ได้ยินได้ฟังออกมา"เพราะเช่นนั้นหากคนพวกนั้นจะโจมตีเราย่อมต้องใช้ไฟเป็นแน่""แม่ทัพนิ่งกล่าวไม่ผิด ที่เปิ่นหวางเดินทางมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้ ประมุขพรรควิหคอัคคีผู้นี้เป็นคนมากเล่ห์”“แน่นอนว่าครานี้แผนการของพวกเขาจะเต็มไปด้วยกับดัก พวกเราต้องพึงระวังตัวให้มาก""ท่านอ

การอพยพชาวบ้านออกจากพื้นที่เสี่ยงเป็นไปอย่างเรียบร้อย ส่วนพวกทหารซยงหนูที่มาตั้งค่ายอยู่ใกล้ด่านชายแดนก็ถูกจัดการสับเปลี่ยนทั้งหมด พอได้รับสัญญาณจากฝ่ายต่างๆ โม่เสวี่ยหยางก็สั่งเดินทัพทันที พอพ้นรัศมีสามสิบลี้ก็มองเห็นทัพศัตรูกำลังเคลื่อนพลใกล้เข้ามาอ๋องหนุ่มรอจังหวะที่ฝั่งตรงข้ามเคลื่อนพลมาใกล้รัศมีที่คำนวณจึงสั่งทหารที่สุ่มอยู่ตามแนวสันเขาให้ยิงธนู ข้าศึกเห็นเช่นนั้นจึงถอยร่นกลับไปแทบจะทันที โดยไม่มีทีท่าจะรุกต่อแต่อย่างใดคิ้วเข้มที่อยู่ภายใต้หน้ากากของเหวินเต๋อขมวดเป็นปม ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยกล่าวในสิ่งที่กำลังคิดออกมา "น่าแปลก เหตุใดถึงถอยกลับไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ ราวกับที่ทำมานั้นเป็นการ...""ล่อเสือออกจากถ้ำ!" โม่เสวี่ยหยางแทรกขึ้นมา ก่อนจะบังคับม้าให้หันหัวกลับและเรียกกำลังพลกลับค่ายทันทีเมื่อมาถึงค่ายที่ด่านชายแดน แม่ทัพกู้ก็ให้ทหารลากชายผู้หนึ่งมาหาอ๋องหนุ่มและกล่าวรายงาน "จับตัวประมุขพรรควิหคอัคคีได้แล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง" กล่าวจบคำแม่ทัพกู้ก็ใช้เท้ายันเข้าที่กลางหลังชายผู้นั้นให้คุกเข่าลงเบื้องหน้ารุ่ยอ๋อง ก่อนจะใช้มือหนาจิกศีรษะของเขาให้เงยขึ้นเพื่อให้อ๋องหนุ่มมองใบหน้าคนผ

สองตาจ้องมองไปที่อู๋เฟยเทียนด้วยแววตาสมเพช สำหรับนางแล้วบุรุษผู้นี้มิต่างอันใดกับคนป่วยที่มีสติไม่สมประกอบ เรียกให้ง่ายก็คือเขามิได้ต่างอันใดจากคนบ้าผู้หนึ่งทั้งวาจา ท่าทาง ล้วนแล้วแต่คล้ายกับคนวิปลาส ไม่เข้าใจว่าคนในพรรควิหคอัคคีถือเอาคนเช่นนี้มาเป็นประมุขได้อย่างไร"เจ้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!" อู๋เฟยเทียนตะคอกถามออกมาเสียงดัง สายตาที่สตรีนางนี้มองเขา มิได้ต่างอันใดจากที่อดีตประมุขพรรคเคยมองเขา คนผู้นั้นไม่เคยเห็นเขาเป็นน้องชาย ตรงกันข้ามคนผู้นั้นกลับมองเขาเป็นแค่ตัวประหลาดตัวหนึ่งเท่านั้น พี่ชายของเขาเป็นสหายสนิทของโม่เสวี่ยหยาง ในวันที่อู๋เฟยหลงสิ้นลมหายใจจากยาพิษที่เขาค่อยๆ ลงแรงวางกับดักเอาไว้มาเนิ่นนานหลายปี เจ้าคนแซ่โม่นั่นสงสัยเขา หากแต่หาหลักฐานมาจัดการเขาไม่ได้ จึงทำได้เพียงตัดขาดสัมพันธ์ระหว่างพรรคไปเท่านั้น ต่อมาไม่นานเขาก็ได้ข่าวว่าเจ้าคนแซ่โม่น่าตายนั่นแส่หาเรื่อง พวกมันกำลังตามสืบเรื่องของเขาที่ฆ่าอดีตประมุขเพื่อโค่นล้มเขาลงจากตำแหน่งประมุขพรรควิหคอัคคี"เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามีของเจ้าสร้างความลำบากเอาไว้ให้ข้ามากเพียงใด!" จบคำอู๋เฟยเทียนก็ยกเท้าถีบเข้า

พอได้เห็นรอยแดงที่คอ และรอยฟกช้ำตามตัวเขาก็มีสีหน้ามืดครึ้มอีกรอบ"เจ็บมากใช่หรือไม่" เขาถามนาง ดวงตาคมสีดำครามฉายแววกังวลและรู้สึกผิด "ถ้ามิใช่เพราะพี่โง่งม หลงกลกับดักของพวกมันเจ้าคงไม่ต้องเจ็บตัวเช่นนี้ พี่ขอโทษ..."หลิวฟางเซียนส่ายหน้าไปมา ปากก็พึมพำคำว่าไม่เป็นไรไปหลายรอบ ก่อนที่สุดท้ายนางจะปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้น พร้อมกับโถมเรือนร่างบอบบางของตนโอบกอดชายหนุ่มโม่เสวี่ยหยางเห็นนางสะอื้นไห้ก็ลูบหลังปลอบประโลม สิ่งที่นางได้พบได้เจอมานั้นหนักหนายิ่งหนัก"ท่านพี่รู้หรือไม่ ว่าข้าเกือบถอดใจแล้วว่าท่านจะมาช่วยข้าไม่ทัน แต่อีกใจหนึ่งข้าก็แอบภาวนาไม่ให้ท่านมาช่วย เพราะรู้ดีว่าอู๋เฟยเทียนจะต้องใช้ข้าเป็นตัวประกันเพื่อทำร้ายท่านแน่""เด็กโง่ พี่จะไม่ไปช่วยเจ้าได้อย่างไรกัน รู้หรือไม่ ต่อให้พี่ต้องแลกชีวิตพี่ก็จะทำหากว่าช่วยเจ้าได้ "หลิวฟางเซียนยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ นางเลือกรักคนไม่ผิดจริงๆ หลังนางกำนัลเตรียมน้ำอาบเรียบร้อยแล้ว โม่เสวี่ยหยางก็อยู่ช่วยปรนนิบัติอาบน้ำให้หญิงสาว ตามด้วยป้อนยา และส่งนางเข้านอน รอจนนางหลับสนิทลมหายใจสม่ำเสมอ เขาถึงค่อยๆ ย่องออกมาหน้าเรือน ก่อนจะส่งส

"เซียนเอ๋อร์รู้ว่าท่านจะต้องเอาตัวรอดได้แน่ เพียงแต่ข้าอดกังวลไม่ได้"โม่เสวี่ยหยางโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มชายารักฟอดใหญ่ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี "อย่ากังวลไปเลย สามีเจ้ากระดูกแข็งนัก คนกระจอกพวกนั้นทำอันใดมิได้หรอก""คนขี้อวด" หลิวฟางเซียนกลั้วหัวเราะ "จริงสิ หลังจากงานล่าสัตว์ในครานี้ เซียนเอ๋อร์มีของขวัญของกำนัลให้ท่านด้วยเจ้าค่ะ""จริงหรือ สิ่งใดกัน?" ชายหนุ่มถามอย่างแปลกใจ"ถ้าบอกท่านก็ไม่สนุกสิเจ้าคะ รอจบเรื่องหลังจากงานล่าสัตว์ก่อนเถิด แล้วเซียนเอ๋อร์ถึงจะบอก""ก็ได้ๆ ร้ายกาจจริงๆ นะเจ้า แค่ให้ของขวัญพี่ก็ต้องทำให้พี่ทรมานจากความอยากรู้อยากเห็นอีก" โม่เสวี่ยหยางบ่นอุบ ท่าทางของเขาในยามนี้ไม่เหลือเค้าของแม่ทัพมัจจุราชหรือประมุขพรรคมารผู้เย็นชาที่ผู้คนหวาดหวั่นสักนิดในที่สุดก็มาถึงรุ่งอรุณวันแรกของงานเทศกาลล่าสัตว์ ขบวนเสด็จและขบวนตามเสด็จเคลื่อนตัวออกมายังนอกเมืองและมุ่งหน้าไปทางป่าตะวันออก ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลในปีนี้ เมื่อมาถึงสถานที่จัดงานทุกคนก็แยกย้ายกันไปจัดการธุระของตนในกระโจม ก่อนจะถูกเรียกรวมตัวที่ลานพิธีเปิดงาน เมื่อพิธีเปิดงานเริ่มต้นขึ้น กลุ่มบุรุษก็ควบม้า