All Chapters of สุภาพสตรีหอมหมื่นลี้: Chapter 11 - Chapter 20

หลิวฟางเซียนมอบชาให้กับคุณชายรองโม่และส่งยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างจริงใจ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองจึงดูผ่อนคลายลงหลายส่วน"ไหนๆ เราทั้งสองก็นับว่าเป็นสหายกันแล้ว เช่นนั้นข้าขอเรียกเจ้าว่าเซียนเอ๋อร์ ได้หรือไม่" รอยยิ้มแห่งมิตรภาพกระจายอยู่เต็มกรอบหน้าของโม่เสวี่ยเหยียน เขากำลังรอลุ้นคำตอบจากโฉมสะคราญผู้มีกายกรุ่นไปด้วยกลิ่นของมวลบุปผาด้วยใจจดจ่อเดิมทีหลิวฟางเซียนคิดที่จะปฏิเสธ หากแต่หางตากลับเห็นคนผู้หนึ่งกำลังมองมาจึงตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ได้สิเจ้าคะ""เช่นนั้นเจ้าเรียกข้าว่าอาเหยียนเหมือนท่านพี่ของข้าก็แล้วกัน ต่อไปก็เวลาพูดคุยกับข้าก็ปฏิบัติเช่นสหาย ตกลงไหมเซียนเอ๋อร์""ได้สิ ข้าตกลง อาเหยียน" คำตอบรับของหลิวฟางเซียนทำให้โม่เสวี่ยเหยียนพึงใจมากทีเดียว ได้เป็นสหายผูกมิตรกับสตรีที่เฉลียวฉลาดเชี่ยวชาญการแพทย์นับว่าโชคดียิ่งนัก หากแต่สำหรับบุรุษอีกผู้กลับตรงกันข้าม เมื่อวานโฉมสะคราญผู้นี้ตอบปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย คงมิใช่โกรธเขาจนใช้บุรุษผู้นั้นเพื่อกล่าวคำที่จงใจตัดสัมพันธ์กระมัง แม้จะรู้สึกเจ็บแปลบในใจทว่าชินอ๋องก็มิอาจทำใจเดินจากไปได้ ตรงกันข้ามเขากลับพุ่งตรงไปยังกลางวงสนทนาของสตรี

"หึๆ เห็นทีข่าวลือที่ว่าคุณหนูรองตระกูลหลิวอาสาไปรักษาประมุขพรรคมาร แถมยังมีคนจากพรรคมารไปเยี่ยมเยือนถึงจวนจะเป็นเรื่องจริง มิคิดเลยว่าเจ้าจะตกต่ำไปคบค้าสมาคมกับพวกคนชั่วพรรคมารชั้นต่ำ" ซูเฟยหรงเย้ยหยันหลิวฟางเซียนยิ้มน้อยๆ เมื่อได้เห็นคุณหนูตระกูลซูเผยนิสัยที่แท้จริงออกมา "ช่วยคนเจ็บไข้คือคุณธรรมของคนเป็นแพทย์ ข้ามิเคยเลือกช่วยคน ส่วนข้าจะคบหาสมาคมกับผู้ใดนั้นไม่จำเป็นให้คนตื้นเขินเช่นท่านมาตัดสิน""เสแสร้ง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าที่เจ้าคบหาคนพรรคมารก็เพื่อยั่วยวนเรียกร้องความสนใจจากพี่หย่งฉี"หลิวฟางเซียนมองคุณหนูใหญ่ตระกูลซูด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ที่แท้คุณหนูผู้นี้ช่างมีความคิดที่ตื้นเขินกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก ช่างดีเหลือเกินที่นางรู้สึกตัวได้เร็วไม่ลุ่มหลงในความรักอย่างโง่งมจนเอาตัวเองไปอยู่ในวังวนของการแก่งแย่ง ดีเหลือเกินที่นางมิได้ตอบตกลงเป็นชายารองให้ชินอ๋อง มิเช่นนั้นเรื่องคงยุ่งยากกว่านี้นัก นอกจากจะสร้างปัญหาให้คนในครอบครัวแล้วยังมิอาจอยู่อย่างมีความสุขในจวนอ๋องได้แน่"องครักษ์เหวินได้เจอท่านที่นี่ช่างบังเอิญนัก" หลิวฟางเซียนหันไปคุยกับองครั

ที่จริงระหว่างทางเข้าหมู่บ้านไป๋มีค่ายกลเขาวงกตอยู่ ในตอนกลางวันทางเดินจะปกติ ทว่าในยามค่ำคืนค่ายกลนี้จะทำงานหากมิใช่คนคุ้นเคยก็อาจจะหลงวนอยู่จนเช้ามิอาจเข้ามาหรือออกไปได้ ต้องรอจนกว่าจะมีแสงอาทิตย์ในยามเช้าเท่านั้นตอนเข้ามาเป็นเพราะหลิวฟางเซียนคอยบอกทาง ทุกคนจึงสามารถเข้ามาถึงหมู่บ้านได้แม้ว่าแสงอาทิตย์จะหมดลงสำนักแพทย์ตระกูลไป๋มีชื่อเสียงไม่น้อยเลยในเมืองหลวง ถ้าพูดถึงความสามารถในการถอนพิษ หากสำนักแพทย์ตระกูลไป๋ได้ชื่อว่าเก่งกาจเป็นอันดับที่สอง ก็มิมีสำนักใดกล้าประกาศตนว่าเป็นที่หนึ่ง คงเป็นเพราะความเก่งกาจนี้ หลายปีที่ผ่านมาท่านตาจึงได้สร้างค่ายกลเขาวงกตเอาไว้ เพราะว่าในเวลาค่ำคืนมักจะมีแขกที่มิได้รับเชิญเข้ามาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อยครั้งเหล่าคนในยุทธภพและในราชสำนักทั้งหลายล้วนอยากเชิญหมอเทวดาจากที่นี่ไปรักษาโรคที่เกิดจากพิษร้ายแรงหรือเรื้อรังเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนบิดาของนางก็เคยติดอยู่ในค่ายกลเขาวงกตนี้ทั้งคืนจนได้พบกับบุตรสาวเจ้าสำนักที่ไปเก็บสมุนไพร บิดาของนางตั้งใจเดินทางมาหุบเขาไป๋ซานเพื่อเชิญเจ้าสำนักไปรักษาอาการป่วยจากพิษความเย็นเรื้อรังของมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา พยายามอยู่นา

หลังผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว หลิวฟางเซียนจึงหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาเปิดออก ก่อนจะหยิบชุดปิ่นมุกพร้อมต่างหูมุกด้านในออกมาส่งให้อาจิ้นที่กำลังใช้หวีไม้จันทน์หอมสางผมของนางอยู่ชุดเครื่องประดับมุกนี้ช่างเข้ากับอาภรณ์ชุดนี้นัก ผ้าไหมสีขาวปักลวดลายดอกสาลี่ด้วยดิ้นเงินนั้นขับให้ผิวพรรณขาวกระจ่างของดรุณีน้อยดูเปล่งประกายราวเทพเซียน"บะหมี่อายุยืนทำเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ" หลิวฟางเซียนถามสาวใช้เสียงนุ่ม"เสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้ทั้งสองตอบอย่างพร้อมเพรียง"อาจู เจ้าไปเตรียมจัดโต๊ะอาหาร ส่วนอาจิ้น เจ้าไปตามพี่สะ...เอ่อ...ไปตามท่านประมุขโม่มาร่วมรับมื้อเช้ากับข้า" "เจ้าค่ะ" อาจูและอาจิ้นรับคำพร้อมกันก่อนออกจากห้องไปหลิวฟางเซียนหยิบถุงหอมที่ปักอยู่ทั้งคืนออกมาใส่ไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะออกมาจากห้องและตรงมายังโต๊ะสำรับอาหารไม่นานนักโม่เสวี่ยหยางก็เดินยกยิ้มมุมปากตามอาจิ้นมา วันนี้เขาสวมอาภรณ์สีขาวปักดิ้นเงินลวดลายพยัคฆ์ ที่ดูเข้ากันกับชุดของหลิวฟางเซียน ช่างดูแปลกตาสำหรับหลายๆ คนนัก ปกติท่านประมุขโม่ผู้นี้มักจะชมชอบสวมอาภรณ์สีเข้มดูดุดัน ทว่าพอเขาชุดสีขาวสะอาดนี้กลับหล่อเหลาไปอีกแบบ

"สวยมากเลยเจ้าค่ะ" หลิวฟางเซียนกล่าวน้ำเสียงอ่อนหวาน ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อยกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขจนนัยน์ตาเมล็ดซิ่งโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวประมุขหนุ่มที่มิอาจละสายตาจากใบหน้างดงามเผลอยิ้มตามนางอย่างคนโง่งม "หากเจ้าชอบ พี่จะพามาบ่อยๆ ดีหรือไม่" เขาบอกแม่นางน้อยอย่างเอาใจ"เช่นนี้ พี่เสือน้อยจะไม่เหนื่อยเกินไปหรอกหรือเจ้าคะ" หญิงสาวหันมาถามเสียงซื่อ"เหนื่อยเพียงนิดแลกกับการทำให้เจ้าปีศาจน้อยของพี่ยิ้มได้ ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว" โม่เสวี่ยหยางกล่าวอย่างอ่อนโยน"พี่เสือน้อยของข้าใจดียิ่งนัก" หลิวฟางเซียนยิ้มตาหยี ก่อนจะล้วงเข้าไปในแขนเสื้อหยิบบางสิ่งออกมา "ข้าก็มีของขวัญให้ท่านเช่นกัน""นี่มัน?" ประมุขหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างดีใจ เมื่อเห็นว่าของที่แม่นางน้อยตรงหน้าหยิบออกมาคือถุงหอมที่นางรับปากเมื่อคืนว่าจะทำให้ "เจ้าเพิ่งปักเมื่อคืนหรือ?""เจ้าค่ะ พี่เสือน้อยลองดมดูเถิด เป็นกลิ่นเดิมใช่หรือไม่เจ้าคะ" หญิงสาวส่งถุงหอมให้ชายหนุ่มพลางกล่าวด้วยเสียงหวานละมุน "ชอบหรือไม่เจ้าคะ?""ชอบสิ...ชอบมาก" เป็นอีกครั้งที่โม่เสวี่ยหยางตอบคำถามพร้อมกับยกยิ้มออกมาอย่างโง่งม หา