All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 151 - Chapter 160

"ป้อ" ไฟส่งเสียงเรียกขณะที่คนเป็นพ่อกำลังขับรถกลับบ้าน ส่วนตนเองนั่งอยู่เบาะเดียวกับตังเม ทำตัวติดตังเมยิ่งกว่าเงา"ครับ" ภีมขานรับลูกชาย"ป้อ กิงข้าว ข้าวๆ" เด็กน้อยใช้สองมือลูบท้องตนเองไปมาแสดงให้เห็นว่าตนหิวมากมาย"หิวแล้วเหรอครับ" หลังจากออกจากฟาร์มโคนม เด็กๆ กินขนมไปพอสมควร จึงตกลงกันว่าจะกลับไปกินอาหารเย็นที่บ้าน แต่ไฟก็ร้องหิวขึ้นมากลางทางเสียก่อน"หิว ข้าวๆ""คุณไฟกินนมก่อนไหม พี่หยิบให้" ตังเมถาม"ไม่เอา ไม่หย่อย กิงนมแมะ นมแมะหย่อยฟ่า ป้อ ข้าว ข้าวๆ" วันนี้ทั้งวันไฟดื่มนมไปเพียงครึ่งกล่องในตอนเช้า เมื่อถึงเขาใหญ่จนตอนนี้ไฟก็ไม่ยอมดื่มนมอีกเลย แม้จะรู้สึกโหยนมมากก็ตาม ทำให้หิวบ่อย ขอกินข้าวบ้าง ขนมบ้าง"โอเคครับ พ่อพาไปกินข้าว อดใจรอแป๊บเดียว เพลงเสิร์ชหาร้านอาหารให้พ่อหน่อยครับ""ได้ค่ะ ...อีกหนึ่งกิโลเมตรมีคาเฟ่ค่ะคุณพ่อ" เพลงเข้าแอปพลิเคชั่น Google พิมพ์ว่าร้านอาหาร เพียงเท่านี้ก็ปรากฏชื่อร้านอาหารที่อยู่ใกล้เคียงกับตำแหน่งที่ทุกคนอยู่ตอนนี้"โอเคครับ""รอแป๊บหนึ่งนะเจ้าดื้อ" เพลงหันมาบอกน้องชายที่จับมือตังเมให้มาลูบท้องตนเอง ราวกับจะบรรเทาความหิวโหย"ไม่ดื้อ เมจัง เปงว่า

"อาแอล" เสียงใสแสดงความดีใจเมื่อหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่เห็นรถที่คุ้นตาขับแล่นเข้ามาภายในเขตรั้วบ้าน เพลงวิ่งออกไปด้วยความคิดถึงด้วยไม่ได้เจอกันมาร่วมเดือน"น้องเพลงอย่าวิ่ง" เพลงวิ่งไปได้เพียงสามก้าวก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเสียงดุขึงของคริสต์ที่ถือจานองุ่นปอกเปลือกเข้ามาเอ่ยยับยั้ง"พี่คริสต์อย่าดุสิ เพลงแค่ลืม" เพลงว่า มองคริสต์ตาคว่ำ"น้องเพลงก็อย่าลืมสิ เดี๋ยวหัวใจน้องเพลงทำงานหนัก หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ มาตรวจชีพจรเลยมา" คริสต์วางจานองุ่นลงบนโต๊ะ จะทำการตรวจวัดอัตราการเต้นของชีพจรให้เพลง"ไม่ตรวจ พี่คริสต์ก็พูดแต่แบบเนี่ย เพลงเบื่อจะฟังแล้ว" ว่าแล้วก็เดินกระทืบเท้าตะบึงตะบอนออกไปหาแอล"ถึงน้องเพลงจะเบื่อ พี่คริสต์ก็ต้องพูด น้องเพลงดื้ออีกแล้วนะ พอจะหายก็ดื้อ" คริสต์ว่าตามหลัง เพลงหยุดเดินหันหน้ากลับมามองคริสต์ตาขวางอย่างคนเจ้าแง่แสนงอน และสะบัดหน้าเชิดเดินออกไปหาแอล"อาแอล" รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นพร้อมใบหน้าหล่อเหลาของบอดี้การ์ดหนุ่มรูปหล่อที่ก้าวเท้าลงมาจากรถหรู โผกอดทันทีที่เขามาถึงตัว"คุณหนูหายยังครับ" แอลถามเจ้านายตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ก่อนจะถูกอุ้มตัวลอยขึ้นมา"เพลงว่าเพลงหายแล้ว

"เมจังนั่งไฟ""แต่พี่อยากนั่งกับคุณเพลง""แมะ เมจังไม่นั่งไฟ ...ป้อ เมจังไม่นั่งไฟ ...ปู่ เมจังไม่นั่งไฟ ...ย่า เมจังไม่นั่งไฟ ...ภิง อาภิง เมจังไม่นั่งไฟ ...ยัง อายัง เมจังไม่นั่งไฟ ...เปง เปงไม่นั่งเมจังนะ เมจังนั่งไฟนะ เปงไม่นั่งเมจัง ...อายัง เมจังไม่นั่งไฟ ...อาภิง เมจัง..." ไฟกระพริบตาปริบๆ บีบน้ำตาให้คลอเบ้า ฟ้องทุกคนว่าตังเมไม่ยอมนั่งกับตนเอง บอกเพลงว่าไม่ให้นั่งกับตังเม ก่อนจะวนกลับไปฟ้องทุกคนอีกครั้ง จนในที่สุดตังเมก็ต้องยอมนั่งกับไฟด้วยความอ่อนใจ"พี่นั่งกับคุณไฟก็ได้" ตังเมหน้าง้ำงอทำแก้มพองลม"ยักเมจัง มาๆ มานั่งไฟ ...มาๆ จุ๊บๆ จุ๊บกังนะ จุ๊บๆ ไฟทำ ไฟโต๊ด เป่าปู้ๆ จุ๊บๆ" ไฟยิ้มกริ่มเดินมาจับมือตังเมให้ไปนั่งด้วยกัน ตังเมอุ้มไฟขึ้นไปนั่งบนที่นั่งริมหน้าต่าง พอตังเมนั่งไฟก็ลุกขึ้นยืนบนเบาะแล้วจูบตังเมไปทั่วทั้งใบหน้า แก้มทั้งสองข้าง หน้าผาก ปลายจมูก ริมฝีปาก จนมาถึงคางที่มีรอยแผลเป็น ไฟบอกตนเองเป็นคนทำ เป่าลมใส่ และจูบที่รอยแผลเป็นนั้น ซึ่งไฟจะจูบที่รอยแผลเป็นบริเวณคางของตังเมทุกวัน วันละหลายครั้งหรือทุกครั้งที่มีโอกาส"คุณไฟพอแล้ว จุ๊บเยอะเกินไปแล้ว""ยักเยอะไง จุ๊บเยอะๆ ม

ศิราใส่สนับปกป้องเอ็นขาม้า ผ้าลองอาน อานม้า และสายบังเหียน ให้เจ้าชาโคลเสร็จสรรพเพื่อให้เพลงได้ลองขี่ม้าของตนเอง เพลงเองก็ต้องใส่ถุงมือและหมวกกันน็อคเพื่อความปลอดภัยเช่นกัน"ชาโคลให้พี่เพลงขี่หน่อยนะ ชาโคลคนเก่งของพี่เพลง" เพลงใช้น้ำเสียงนุ่มนวลพลางลูบสัมผัสเจ้าม้าสีดำด้วยความอ่อนโยน"พร้อมนะครับ" ศิราถามความพร้อมของเพลง"พร้อมค่ะ" เมื่อเพลงพร้อม ศิราก็อุ้มหลานสาวขึ้นไปนั่งบนอาน"ลุงจูงเดินในคอกให้ก่อนนะครับ ให้เพลงทำความคุ้นเคยกับชาโคลก่อน""ค่ะลุงศิรา" เพลงจับบังเหียน เริ่มบังคับม้าตามที่เคยเรียนมา โดยยังคล้องเชือกจูง และศิราคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ภีมมองลูกสาวที่ใบหน้าพริ้มพราว รอยยิ้มไม่เคยจางหายตั้งแต่ที่รู้ว่าม้าตัวนี้คือเจ้าชาโคลของตนเอง คนเป็นพ่อก็พลอยยิ้มตามด้วยความสุขใจ และดูเหมือนว่าเพลงกับเจ้าชาโคลจะเข้าขากันเป็นอย่างดี"ดิน น้ำ ลม ไฟ เป็นอะไรครับ" ภีมละสายตาจากเพลงมามองลูกชายกับหลานที่นั่งรอ และก็ต้องแปลกใจกับลูกชายแฝดน้อยทั้งสี่ที่นั่งกอดอกด้วยใบหน้างอง้ำบูดบึ้ง"โป้งป้อ" แฝดน้อยชูนิ้วโป้งให้คนเป็นพ่อแล้วกอดอกต่อทำเอาภีมเป็นงง"โป้งพ่อเรื่องอะไรกันครับ ว่าไงครับดิน น้ำ ลม ไฟ

"ค่อยๆ เดินนะคะ" เอวาจับมือดินกับไฟ เดลจับมือน้ำกับลม จูงมือพากันลงบันไดมา"ตกกระป๋องแป้งกันมาหรือไงคะ" เอรินกระเซ้าหลานชายตัวน้อยทั้งสี่ที่ใบหน้าขาววอก"ย่าวาบอกหย่อ" ดินบอกว่าย่าเอวาชมตนเองว่าหล่อ"ปู่บอกทาเยอะๆ" น้ำบอกปู่เดลให้ทาแป้งเยอะๆ"ยมหย่อเยอะ" ลมบอกตนเองหล่อมาก"ไฟหย่อฉุด ปู่บอก แป้งขาว เดลบอกหมกชื้อใหม่ ปู่ยวย" ไฟบอกตนเองหล่อที่สุด ปู่เดลบอกแป้งหมดก็ซื้อใหม่ เพราะปู่เดลรวย"เตรียมตั้งกระทะ พอน้ำมันเดือดก็เอาดิน น้ำ ลม ไฟลงทอดได้เลยนะเนี่ย" นาราว่า"ปู่ๆ นายาย้าย ทอดไฟ ทอดดิง ทอดน้ำ ทอดยม ได้ไง ย้ายฉุดๆ" ไฟใช้มือเล็กๆ จับแขนของปู่เดลแล้วเขย่าเบาๆ ฟ้องปากยู่ว่านาราใจร้าย จะมาทอดไฟ ทอดดิน ทอดน้ำ ทอดลมได้อย่างไร ใจร้ายที่สุด"ปู่จัดการให้ครับ นารานี่ยังไง จู่ๆ จะมาเอาหลานทอด หลานไม่ใช่ปลาใช่ไก่นะจะได้เอาลงไปทอดในกระทะ ปู่ดุอานาราให้แล้วนะครับ" เดลดุลูกสาวเอาใจหลานชาย"ปู่ยอด เดลยอดฉุดๆ ยักปู่ เดลยักไฟไหม ยักไหมๆ" ไฟยกมือขึ้นมาทั้งสองข้างชูนิ้วโป้งให้ปู่เดล บอกรักและเอียงคอถามด้วยท่าทางน่ารักว่ารักตนเองไหม"เด็กคนนี้ร้ายไม่เบานะเนี่ย" นาราว่า แต่น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความเอ็น