All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 161 - Chapter 170

"เด็กๆ ไปไหนกันหมดครับ" ภีมออกจากห้องนอนก็พบกับเอวาจึงถามหาลูกกับหลานที่ชักชวนกันมาหาปู่เดล ย่าเอวา"ตามปู่เดลกับลุงศิราไปปลูกผักสลัดกันแล้ว ป้าก็จะตามไปอยู่ ภีมกับยี่หวาไปด้วยกันไหมลูก""ไปครับ" ทั้งสามคนตามเดลกับเด็กๆ ลงไปข้างล่าง แต่ก็ไม่ทันเพราะทั้งสิบเอ็ดคนพากันไปยังฟาร์มผักสลัดแล้ว ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านไปสามร้อยเมตรสามารถเดินเท้าไปได้ ภูกับเอรินก็เพิ่งตามไปก่อนที่ทั้งสามคนจะลงมาแค่ครู่เดียว ส่วนภิณกับรัณย์เกิดอาการ Jet Lag ด้วยไม่อาจฝืนร่างกายจึงขอพักผ่อนอยู่กับห้อง ด้วยช่วงนี้เดินทางด้วยเครื่องบินบ่อย ก่อนที่จะเดินทางมาไทยทั้งคู่ต้องเดินทางไปเบลเยี่ยมเพื่อติดต่อธุรกิจก่อน ทำให้นาฬิกาชีวิตของร่างกายถูกรบกวน ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับเขตเวลาใหม่ได้ทัน"ที่นี่จะปลูกผักสลัดด้วยวิธีไฮโดรโปนิกส์ หรือการปลูกพืชโดยไม่ใช้ดิน แต่ใช้วิธีการใส่สารอาหารที่จำเป็นสำหรับพืชไว้ในแหล่งน้ำที่สร้างขึ้น โดยการปลูกพืชไร้ดินนี้สามารถทำได้ง่าย สะดวก ประหยัดพื้นที่ และไม่ปนเปื้อนกับสารเคมีต่างๆ ในดิน ทำให้ได้พืชผักที่สะอาด เราไปเพาะต้นกล้ากันก่อนค่อยเก็บผักไปให้ป้านีรากับน้านาราทำสลัดผักแสนอร่อยกันนะครับ

เสียงดนตรีดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณชายหาดของเกาะอลินดา ด้วยฝีมือทางด้านดนตรีของหนุ่มน้อยวัยสี่ขวบ และสาวน้อยวัยแปดขวบ เคล้าไปกับนักร้องเสียงใสวัยแปดขวบขับร้องประสานเสียงกับฉลาม นักร้องและนักแสดงหนุ่มซุปเปอร์สตาร์วัยยี่สิบสี่ปีที่ดังไกลไปทั่วเอเชีย ท่ามกลางสายตาปลื้มปริ่มของผู้เป็นพ่อแม่ ปู่ย่า หรือแม้แต่ปู่อธิ ย่าไนท์ ทวดเดย์ ทวดยูมิ อลิน และปลาวาฬฉลามร่วมขับร้องเพลงไปกับวงดนตรีฟันน้ำนม ที่มีเพลงวัยแปดขวบเป็นหัวหน้าวงควบตำแหน่งมือคีย์บอร์ด ตังเมเป็นนักร้องนำ ไฟเป็นมือกลองประจำวง ดินเป็นมือเบส และน้ำกับลมเป็นมือกีต้าร์วันหนึ่งบนโต๊ะรับประทานอาหาร ไฟใช้ตะเกียบตีเป็นจังหวะ โดยจดจำท่าทางมาจากเจได เพื่อนสนิทของเพลง ยามที่ไปดูพี่ๆ ซ้อมดนตรี พอไฟเริ่ม ดิน น้ำ ลม ก็ทำตาม เมื่อแฝดสี่ฉายแววทางด้านดนตรี ผู้เป็นพ่อก็สนับสนุนในสิ่งที่ลูกชายชอบอย่างเต็มที่ ทั้งสี่คนเรียนตีกลองชุดตั้งแต่สองขวบ พออายุสามขวบก็เริ่มจับเครื่องดนตรีที่ตนชอบ โดยภีมจัดหาเครื่องดนตรีที่มีขนาดเหมาะสมกับลูกๆ หาครูผู้สอน จนทุกคนสามารถเล่นเครื่องดนตรีตามที่ตนถนัดได้"เก่งมาก" เสียงชื่นชมและเสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อการแสดงจบลง

มาวินกับตังเมเตรียมแผ่นรองภาพจิ๊กซอว์ ช่วยกันคัดแยกตัวต่อจิ๊กซอว์ใส่กล่องเปล่า โดยคัดแยกตัวต่อจิ๊กซอว์ที่เป็นด้านขอบออกมาใส่กล่อง แล้วจึงเริ่มต่อให้เป็นกรอบก่อน จากนั้นจึงคัดแยกตัวต่อจิ๊กซอว์ตามโทนสีหรือลวดลายที่คล้ายๆ กันให้อยู่ในกล่องเดียวกัน ตังเมสังเกตภาพที่หน้ากล่อง และเริ่มจากจุดที่มีลักษณะเด่นที่สุด"อันนี้ค่ะ อันนั้นน่าจะอยู่ตรงนี้" ตังเมยื่นตัวต่อจิ๊กซอว์ให้มาวินที่กำลังวางตัวต่อจิ๊กซอว์ลงไปในตำแหน่งที่ตนเองคิดว่าใช่ แต่ไม่สามารถวางได้พอดี"จริงด้วย พี่ก็ยังต่อจิ๊กซอว์สู้ตังเมไม่ได้อยู่ดี" มาวินรับตัวต่อจิ๊กซอว์จากตังเม แล้ววางลงตรงตำแหน่งเดิม และสามารถวางได้อย่างพอดี"ให้ตังเมเล่นเทควันโดแบบคุณมาวิน ตังเมก็เล่นไม่ได้เหมือนกันค่ะ""ไฟต่อมั่ง นะๆ เมจัง" ไฟกำลังเล่นโมเดลรถของเล่น พร้อมรางบนเครื่องบินโลหะ ของเล่นเพื่อการเรียนรู้เรื่องความเฉื่อยกับดิน น้ำ ลม จู่ๆ ก็ลุกขึ้นไปนั่งแทรกระหว่างมาวินกับตังเม ขอต่อจิ๊กซอว์บ้าง"ต่อได้ค่ะ แต่คุณไฟห้ามเอาจิ๊กซอว์ของพี่ไปซ่อนนะ" ไฟชอบหยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ของตังเมไปแอบซ่อน ให้ตังเมค้นหาจนวุ่นแล้วตัวเองก็นั่งหัวเราะก่อนจะเอามาคืน เมื่อชิ้นส่ว

"เคลิ้มเชียวนะ โตเป็นหนุ่มแล้วยังมาอ้อนแม่ทุกคืน" ภีมออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์เตรียมไปคลับ ก็พบน้ำนอนหนุนตักให้คนเป็นแม่ใช้คัตเติ้ลบัตปั่นหูให้ หลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม"น้ำเพิ่งสิบสามเองครับ ยังเป็นเด็กน้อยของคุณแม่อยู่เลย แต่จะเป็นพี่ ม.2 แล้ว คืนนี้คุณแม่ไปคลับกับคุณพ่ออีกแล้วเหรอครับ" พอลูกๆ เริ่มโต สามารถช่วยเหลือตนเองได้ เข้านอนเองได้ ภีมก็ให้ยี่หวาไปทำงานด้วย เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาแทบไม่ให้เธอทำอะไรเลย งานหลักของเธอคือคอยนั่งเป็นกำลังใจให้เขา ทั้งหมดเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อให้เธออยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาเสียมากกว่า"ก็คุณพ่อให้แม่ไปด้วย""คุณแม่ต้องไปช่วยงานพ่อไง""น้ำรู้หรอกครับว่าคุณพ่อแค่จะให้คุณแม่อยู่ใกล้ๆ ถ้าไม่มีคุณแม่อยู่ใกล้ๆ เดี๋ยวคุณพ่อไม่มีแรงทำงาน เพราะคุณแม่เป็นยาชูกำลังของคุณพ่อ" น้ำพูดอย่างรู้เท่าทันคนเป็นพ่อ"คุณพ่อขา" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เมื่อประตูเปิดออก เสียงหวานๆ ของเพลงก็ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวเดินเข้ามาสวมกอดคนเป็นพ่อ"เสียงหวานมาเชียว จะอ้อนขออะไรคุณพ่ออีกคะ" ยี่หวารู้ทันลูกสาว ถ้าเสียงอ่อนเสียงห

"พี่เพลงมาหาจัสตินแล้ว จัสตินดูสิใครมา" ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก จัสตินผงกหัวขึ้นมองและเมื่อเห็นว่าเป็นใครพวงหางก็กวัดแกว่งเบาๆ ด้วยความดีใจ จัสตินมีภาวะขาอ่อนแรงทำให้เดินไม่ได้อันเนื่องมาจากอายุที่มากขึ้น อยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต แต่ทุกคนในบ้านก็ผลัดกันมาดูแลคอยจับพลิกตัวเพื่อไม่ให้เป็นแผลกดทับ"จัสติน" แคลร์ เคท คริสต์ส่งเสียงเรียก เพลงนั่งลงกับพื้นข้างๆ เจ้าสุนัขชราตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนเบาะนุ่มค่อยๆ ยกหัวของมันขึ้นมาเกยบนตักของเจ้านายที่รักของมันทันที มือบางลูบสัมผัสมันด้วยความอ่อนโยนเปี่ยมไปด้วยรัก"พี่เพลงมีของโปรดมาให้จัสตินด้วยนะ" จัสตินทำจมูกฟุดฟิดดมกุ้งลวกที่อยู่ในถ้วย เพลงฉีกกุ้งเป็นชิ้นเล็กๆ บรรจงป้อนใส่ปาก แล้วก้มลงไปจูบที่หัวของมัน"จัสตินอยากออกไปข้างนอกไหม" ดวงตาของจัสตินเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งที่คริสต์เอ่ยกับมัน พร้อมสะบัดหางเบาๆ เป็นการตอบรับ"จัสตินอยากไปใช่ไหม" แคลร์ถามพลางลูบตัวของจัสติน มันก็ส่งเสียงเห่าอันเบาแผ่วออกมา"เราพาจัสตินไปหาทุกคนที่สนามหญ้าหน้าบ้านกันเถอะ" เคทเอ่ยบอก"ไปหน้าบ้านกันนะจัสติน" เพลงพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น"พี่อุ้มจัสตินเอง" คริสต์ค่อยๆ อุ้มจ