All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 171 - Chapter 180

"ชอบจริงๆ หมาดำเนี่ย ตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาว" เอรินเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดูในตัวหลานสาวที่กำลังอาบน้ำให้กับเจ้าลูกสุนัขขนฟูสีดำโดยมีคริสต์เป็นผู้ช่วย ส่วนคนอื่นๆ ก็ช่วยกันอาบน้ำหนมถ้วย เปียกปูน และสำลี เพลงเป็นเด็กที่ถูกชะตากับสุนัขสีดำ ถ้าเจอลูกสุนัขระหว่างสีขาวกับสีดำ เพลงจะอุ้มลูกสุนัขสีดำขึ้นมาเป็นตัวแรก"เพลงยังเด็กอยู่เลยครับคุณแม่" ภีมจ้องมองลูกสาวที่เล่นหยอกล้อกับหลานชายโดยมีเจ้าลูกสุนัขเป็นตัวกลางด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่ทว่าทุกคนรู้ว่าในแววตาคู่นั้นได้แฝงความหวงแหนเอาไว้ด้วย"สิบเจ็ดนี่ไม่เด็กแล้วนะพี่ภีม" ภิณว่า เมื่อเทียบกับลูกสาวของเธอที่รุ่นราวคราวเดียวกัน ลูกสาวของเธอมีรูปร่างที่สูงเพรียวและหน้าตาที่สะสวยเป็นสาวเต็มตัว ดูโตกว่าเพลงกับตังเมที่รุ่นราวคราวเดียวกันเสียอีก โดยเฉพาะเคทที่แต่งตัวเก่ง มีความเป็นแฟชั่นนิสต้า"ในสายตาพี่ เพลงยังเด็กอยู่""พี่ภีมจะเป็นคุณพ่อจอมหวงเหมือนลุงเดลเหรอ ยิ่งนับวันยิ่งเหมือน เมื่อก่อนภิณก็ยังไม่แน่ใจ แต่ยิ่งเพลงโตยิ่งชัด ลุงเดลชัดๆ""ภิณคิดไปเองน่ะสิ""ภิณคิด แล้วภิณก็คิดว่าไม่ใช่ภิณคนเดียวที่คิด คุณพ่อ คุณแม่ ยี่หวาก็คิด พี่รัณย์ก็คิดเหมือนภิณ

"พี่ซื้อจิ๊กซอว์มาฝากตังเมด้วยนะ หลายกล่องเลยละ แบบพันชิ้น สองพันชิ้น สามพันชิ้นก็มี ไว้กลับจากเขาใหญ่พี่เอาเข้าไปให้ที่บ้าน" มาวินนั่งคุยกับตังเมบนเนินดินที่มีต้นหญ้าปกคลุม ในขณะที่คนอื่นๆ เล่นหยอกล้อกับบรรดาเด็กน้อย"ขอบคุณนะคะคุณมาวิน ชักอยากเห็นแล้วสิ" ดวงตาคู่สวยเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นอยากเห็นจิ๊กซอว์ที่มาวินซื้อมาฝากจากประเทศจีน"ตังเมอยากละ....." มาวินชะงักเมื่อจู่ๆ เด็กหนุ่มวัยสิบสองวิ่งมาล้มตัวลงนอนโดยใช้ตักของตังเมต่างหมอน"คุณไฟ มานอนอะไรตรงนี้คะ""เหนื่อย ขอนอนพักหน่อย นะเมจัง นะๆ" ไฟสบตาตังเม ออดอ้อนเหมือนอย่างเคย"อยากนอนก็นอนค่ะ เมื่อกี้คุณมาวินจะพูดอะไรนะคะ" ตังเมยอมใจอ่อน ตามใจไฟเหมือนอย่างเคย"พี่จะถามตังเม.....""พี่มาวินจะกลับจีนเมื่อไหร่" ไฟเอ่ยถามแทรกขึ้นมา"อีกสองเดือน ตังเมอยาก.....""ทำไมคราวนี้พี่มาวินอยู่นาน ปกติเห็นกลับมาแค่อาทิตย์เดียว อย่างมากก็สองอาทิตย์""เทอมนี้พี่ไม่มีลงคอร์สเรียนเพิ่ม ตังเม.....""แล้วทำไมพี่มาวินไม่ลงเรียนล่ะ""ไม่มีคอร์สที่พี่อยากเรียน แล้วอีกอย่างก็เป็นช่วงตรุษจีนหยุดยาว ไฟมีอะไรจะถามพี่อีกไหม""ไม่มีแล้วครับ เมจัง คันแขน เก่าใ

"หลบหน่อย" เพลงเดินเข้าไปนั่งแทรกระหว่างคริสต์กับหญิงสาวแปลกหน้า มินนี่ชักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็เพียงชั่วพริบตาเท่านั้น จำใจย้ายก้นของตนเองออกห่าง"พี่มาวิน ญาณินหิวแล้ว" คราวนี้ญาณินเข้าไปนั่งแทรกกลางระหว่างพี่ชายกับผู้หญิงที่แทบจะสิงร่างพี่ชายของเธอ"ญาณินเป็นน้องสาวหรือลูกพี่ลูกน้องกับมาวินเหรอ" อาโปพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ ปกปิดความขุ่นเคืองใจเอาไว้"แล้วพี่จะอยากรู้ไปทำไมคะ ญาณินจำเป็นต้องบอกพี่ด้วยเหรอ" อาโปหน้าม้าน ถึงแม้น้ำเสียงของญาณินจะเรียบนิ่งแต่ก็จิกกัดให้รู้สึกเจ็บใจยามได้ฟัง"ผมขอตัวก่อน ตังเม แคลร์ เคท ไปนั่งโต๊ะนู้นกันดีกว่า ญาณินอยากกินอะไร" มาวินชี้ไปที่โต๊ะอาหารของรีสอร์ทริมกระจก สามารถมองเห็นบรรยากาศด้านนอกที่มีไอหมอกยามเช้าปกคลุมดูสวยงามยิ่งนัก โอบไหล่น้องสาวพาไปยังส่วนจัดวางอาหารที่ทางรีสอร์ทจัดเตรียมไว้สำหรับแขกผู้เข้าพักในแบบบุฟเฟ่ต์"อะ...อ้าวมาวิน มาวินยังไม่ได้ให้ไอจีอาโปเลย" อาโปร้องเรียก แต่มาวินก็หาสนใจไม่ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง"โอ๊ยยยยย น้องเพลงเป็นอะไร พี่เจ็บนะน้องเพลง" นิ้วเรียวเล็กของเพลงหยิกเข้าที่เอวของคริสต์อย่างแรงจนเจ้าตัวต้องกัดฟันร้องโอดโอยด้

"พี่เคทอย่างกับซุปเปอร์โมเดลแหนะ" เคทเดินสับเท้าเป็นจังหวะบนสะพานไม้ไผ่ โดยมีดินเป็นตากล้องเดินถอยหลังเก็บภาพเคลื่อนไหวให้พี่สาว ก่อนจะฟูลเทิร์นหมุนตัว ยกมือซ้ายเท้าสะเอวจบด้วยท่วงท่าที่สวยสง่า"อนาคตเลยละ ตอนนี้พี่ได้รับคัดเลือกให้เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับคอลเลคชั่นเสื้อผ้า อีกไม่นานพี่ก็จะกลายเป็นนางแบบอาชีพ" เคทพูดด้วยความั่นอกมั่นใจในเส้นทางนางแบบของตน และเธอตั้งใจไว้ว่าจะเรียนต่อด้านแฟชั่นดีไซน์ มีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตนเองให้ได้ และสืบทอดธุรกิจกระเป๋าหนังจระเข้ที่คนเป็นปู่ก่อร่างสร้างขึ้นมาควบคู่กันไปด้วย"ปกติพี่เคทกับพี่แคลร์ก็เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับคอลเลคชั่นเครื่องประดับให้อารัณย์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" ลมเอ่ยขึ้น ไม่ใช่แค่แคลร์กับเคทที่เป็นนางแบบให้คอลเลคชั่นเครื่องประดับเพชร แม้แต่คริสต์ก็เคยเป็นนายแบบให้กับคอลเลคชั่นพิเศษ แต่ก็เพียงครั้งเดียวเท่านั้นด้วยชอบอยู่เบื้องหลังมากกว่า และลูกๆ ทั้งสามของรัณย์กับภิณก็มีพรสวรรค์ด้านการออกแบบกันทุกคนตั้งแต่อายุยังน้อย"มันไม่เหมือนกัน พี่ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ก็เพราะเป็นลูกของคุณพ่อ แต่พรีเซนเตอร์เสื้อผ้าเป็นเพราะความสามารถของพี่เอง""มันรู้สึก

"นี่ ทำอะไรกัน พระอาทิตย์จะตกดินแล้วนะ" เพลงตะโกนเรียกแฝดทั้งหลายที่อยู่ในทุ่งดอกหญ้าเป็นนานสองนาน จนพวกตนถ่ายรูปกันจนแทบจะทุกท่วงท่าแล้วแต่ก็ยังไม่กลับออกมากันสักที"เสร็จแล้วๆ" เจ้าแฝดทั้งหลายออกมาจากทุ่งดอกหญ้า ในมือมีดอกหญ้าที่ถูกดัดถูกถักให้เป็นวงกลม นำมาให้เพลง แคลร์ เคท และญาณิน"แอบไปทำมงกุฎดอกหญ้ากันมา?" แคลร์มีสีหน้าแบบไม่อยากจะเชื่อว่าน้องชายทั้งหลายจะมีมุมแบบนี้ และไม่คิดว่าจะทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย"ทำมงกุฎให้เจ้าหญิงของพวกเราไง" ดิน น้ำ ภาคิน คามิน สวมมงกุฎดอกหญ้าให้กับทุกคน"มีของคุณแม่ คุณย่า ทวดโรสด้วย" ในมือของลมยังมีมงกุฎดอกหญ้าอีกสามอัน และในมือของไฟอีกอัน"สวยนะเนี่ย ไม่ยักรู้ว่ามีฝีมือด้านนี้กันด้วย" เคทชื่นชมสิ่งที่น้องๆ ตั้งใจทำมาให้ มงกุฎดอกหญ้าทุกอันสวยงาม แต่ที่ทุกคนชื่นชมมากกว่าความสวยงาม นั่นก็คือความประทับใจในความตั้งใจของน้องๆ มากกว่า"ไฟเป็นคนต้นคิดเลย แล้วก็สอนพวกลมทำ""ไฟเคยเห็นลุงประกอบทำบ่อยๆ ไฟก็เลยจำๆ มา แล้วก็ไม่ได้ยากอะไรเลย" ไฟเคยเห็นพ่อของตังเมนำดอกหญ้าหรือดอกไม้ที่ถูกตัดทิ้งมาทำเป็นมงกุฎดอกไม้ ประกอบมักทำให้ลูกสาวเป็นประจำตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาวอ