All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 181 - Chapter 190

"โอเลี้ยงไม่แย่งของพี่หนมถ้วย พี่เปียกปูน พี่สำลีนะ แล้วก็ค่อยๆ กินด้วย พี่ๆ เขาไม่แย่งโอเลี้ยงหรอก" ตังเมรับอาสามาให้อาหารเจ้าสี่ขาทั้งสี่ตัวที่หลังบ้านพักของดิษย์กับรสสุคนธ์ ด้วยตื่นก่อนคนอื่นๆ เพราะความเคยชินกับการตื่นนอนแต่เช้าตรู่ ซึ่งจะมีบ้านสำหรับสุนัขขนาดพอเหมาะกับสุนัขสี่ตัว ตอนนี้ออกจะดูกว้างไปด้วยซ้ำเพราะไม่มีเจ้ายักษ์ใหญ่อย่างจัสตินแล้ว และยังมีคอกกั้นเป็นสัดเป็นส่วน หลังจากกินอาหารเรียบร้อยถึงจะได้รับอนุญาตให้ออกไปวิ่งเล่นที่หน้าบ้าน หรือนอนข้างเก้าอี้โยกของทวดทั้งสอง ตังเมคอยปามโอเลี้ยงเจ้าลูกสุนัขตัวจิ๋วที่คอยจะเข้าไปแย่งอาหารของตัวอื่น แต่กลับคอยหวงของตัวเอง แยกเขี้ยวขู่ใส่ตัวอื่น มิหนำซ้ำยังกินอาหารด้วยความมูมมาม กลัวว่าจะถูกแย่งแล้วตัวเองจะกินไม่อิ่ม ด้วยยังไม่เคยชินกับการอยู่รวมฝูง และยังไม่ได้ถูกฝึก"พี่เมจังฮับ" เรียวลูกชายคนเล็กของช้างกับมิกิวัยสามขวบวิ่งเข้ามาหาตังเมด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง"คุณเรียวมากับใครคะ""คงเดียวฮับ ป้อฉง หาทวก พี่เมจังทำไย" เรียวเด็กชายตัวน้อยช่างพูดบอกว่าพ่อมาส่งก่อนไปหาทวดทั้งสอง ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้ตามประสา"ให้อาหารเจ้าพวกนี้ค่ะ""

"พี่มาวิน" เด็กสาวรูปร่างสูงเพรียวเข้ามาสวมกอดร่างสูงของมาวินจากทางด้านหลังขณะเลือกตักอาหารมื้อค่ำที่ห้องอาหารของรีสอร์ทกับคริสต์ เพลง และตังเม ซึ่งวันนี้ทางรีสอร์ทได้จัดบุฟเฟ่ต์อาหารนานาชาติ"เฟรย่า มาได้ไง" มาวินวางจานอาหารบนโต๊ะ หันมามองว่าเจ้าของแขนเล็กที่โอบกอดเขาอยู่ว่าเป็นใคร ความจริงก็เดาได้ไม่ยาก เพราะมีเฟรย่าเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำแบบนี้"พี่มาวินใจร้าย กลับจากจีนก่อนกำหนดก็ไม่ยอมไปหาเฟร มาเที่ยวก็ไม่ชวน ใจร้ายที่สุด" เฟรย่าไม่ตอบคำถามมาวิน เธอต่อว่าอีกฝ่ายด้วยความน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างมาก"ก็ญาณินบอกว่าเฟรย่าไปบ้านคุณยาย""ถ้าเฟรรู้ว่าพี่มาวินกลับ เฟรก็ไม่ไปบ้านคุณยายหรอก ตังเมกับเพลงก็เหมือนกันไม่เห็นบอกกันมั่งเลยว่ามาเขาใหญ่ ญาณินก็ด้วย อัพไอจีว่ามาเขาใหญ่ พี่เห็นอัพแต่รูปคามิน ภาคิน ไม่เห็นมีรูปพี่มาวินบ้างเลย พี่ก็นึกว่าพี่มาวินยังไม่กลับ" เฟรย่ายังคงกระเง้ากระงอดใส่มาวิน มิหนำซ้ำยังพาลเพลง ตังเม และญาณินไปด้วย"ไม่เอาไม่งอนนะคะ พี่ไม่ค่อยได้ถ่ายรูป เลยไม่มีรูปก็แค่นั้น เฟรย่าก็รู้ว่าพี่ไม่ค่อยชอบถ่ายรูป ชอบถ่ายรูปให้คนอื่นมากกว่า แล้วจะบอกพี่ได้ยังคะว่ามากับใคร" เพียง

"ความจริงทวดก็คิดเหมือนลุงภีม ตามกฏหมายเพลงคือลูกลุงภีมเลยนะ มีศักดิ์เป็นพี่ของคริสต์อีกต่างหาก แต่ก็อย่างที่รู้ๆ กัน ว่าทั้งสองคนไม่ใช่พี่น้องตามสายเลือด เมื่อทุกคนเห็นด้วยกับความรักของคริสต์กับเพลง ทวดเลยไม่อยากขัด ถ้าทั้งสองคนรักกันจริงๆ ทวดก็ยินดี แต่ก็ต้องเข้าใจลุงภีมด้วยนะคริสต์""ครับทวดดิษย์""ภีม" เอรินเอ่ยเสียงเบา รู้สึกใจชื้นเมื่อเห็นภีม ยี่หวา เพลง กลับมาหาทุกคน ใบหน้าของทั้งสามคนยังคงปรากฎร่องรอยน้ำตา"น้องเพลง" แววตาของคริสต์ที่มองเพลงเต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรเมื่อเห็นว่าเธอเพิ่งผ่านการร้องไห้มา แต่เมื่อเธอส่งยิ้มบางๆ กลับมาก็ทำให้หัวใจเขาอุ่นซ่านขึ้นมาได้บ้าง"พี่ภีมกลับมา แสดงว่าพี่ภีมเปลี่ยนใจแล้วใช่ไหม" ภิณถามพี่ชายด้วยใจลุ้นระทึก ความหวังเริ่มผุดพราย"ในเมื่อเพลงมีความรู้สึกเช่นเดียวกันกับคริสต์ คนเป็นพ่อก็ต้องยอมรับการตัดสินใจนั้น เพื่อความสุขของลูกก็ต้องยอมให้ทั้งคู่รักกัน" ถ้อยคำของภีมทำให้รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของทุกคน โดยเฉพาะคริสต์ที่จะกระโจนเข้าไปกอดเพลงด้วยความดีใจ แต่รัณย์ยับยั้งลูกชายไว้เสียก่อน แม้ว่าภีมจะเปิดใจยอมรับแต่ก็ไม่อยากให้ลูกชายบุ่มบ่าม ยังไงความเป

"คริสต์มาแต่เช้าเลยนะ" เฟรย่าทักทายคนที่มาเคาะประตูห้องพักตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า"เพลงตื่นยัง" สายตาคมสอดส่ายเข้าไปในห้องพัก เห็นร่างเล็กนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง ไม่แน่ใจว่าจะเป็นเพลงหรือตังเม เพราะเห็นแต่ช่วงขาที่มีผ้านวมคลุมไว้เท่านั้น ส่วนช่วงตัวมีฉากกั้นบังอยู่ แต่ก็เดาว่าเป็นเพลงเพราะตังเมเป็นคนตื่นแต่เช้าตรู่"ยังเลย เมื่อคืนกลับมาตอนไหนก็ไม่รู้ เฟรกับตังเมหลับก่อน""เกือบเที่ยงคืนน่ะ เราเข้าไปได้ไหม""แป๊บนะ ...ตังเมแต่งตัวเสร็จยัง" เฟรย่าตะโกนถามคนที่กำลังแต่งตัวในตอนที่เธอเดินมาเปิดประตู"เสร็จแล้ว" ตังเมตอบกลับมา"งั้นคริสต์ก็เข้ามาได้" เฟรย่าหลบทางให้คริสต์เข้ามาในห้อง ร่างสูงเดินตรงไปยังเตียง Single Size ที่เพลงนอนอยู่ ส่วนเตียง King Size เฟรย่ากับตังเมนอน"ถ้าเฟรย่ากับตังเมหิวลงไปก่อนก็ได้นะ เรารอเพลงเอง" คริสต์มองคนตัวเล็กที่ยังคงหลับสนิท รับอาสารอเจ้าหญิงนิทราของเขา"มันจะดีเหรอ ถ้าคุณภีม....." ตังเมเป็นกังวล กลัวว่าภีมจะไม่พอใจหากให้เพลงกับคริสต์อยู่กันตามลำพัง"ลุงภีมไม่ว่าหรอก เรากับเพลงเป็นแฟนกันแล้ว""จริงดิ?" เฟรย่า ตังเม ต่างต้องประหลาดใจไปตามๆ กัน"ทำหน้าเหมือนดิน

"ถอดเสื้อพี่ตรงนี้ไม่คิดว่าพี่จะอายบ้างหรือไง" มาวินกับเฟรย่ายืนรอคนอื่นๆ เล่นเครื่องเล่น จู่ๆ เธอก็ยื่นมือมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด ทีละเม็ด จนเผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่ง แล้วเปิดกระเป๋าสะพายข้างของตนเองหยิบปากกาเมจิกขึ้นมา คนตัวสูงรู้ดีว่าเธอกำลังจะทำอะไร เพราะเธอทำแบบนี้มาตั้งแต่ครั้งยังเป็นเด็กน้อย ตอนนั้นหน้าอกของเขาเต็มไปด้วยรูปหัวใจ และเป็นแบบนั้นทุกครั้ง แต่ในวันที่เขาต้องไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยที่ประเทศจีน หัวใจก็เหลือเพียงดวงเดียว และทุกครั้งที่กลับมาเธอก็จะวาดหัวใจดวงเดียวไว้ที่อกข้างซ้ายของเขาอย่างวันนี้"เฟรกลัวพี่มาวินลืมว่าหัวใจของเฟรอยู่ที่พี่มาวินนี่น่า" เฟรย่าใช้ปากกาวาดรูปหัวใจลงบนอกข้างซ้ายของมาวิน รอยยิ้มเอ็นดูปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลา"เล่นตั้งแต่เด็กจนโตไม่เบื่อบ้างหรือไง หืม?" มือใหญ่วางบนศีรษะทุยพร้อมทั้งโยกคลอนเบาๆ หลังจากที่เฟรย่าวาดรูปหัวใจเสร็จ และติดกระดุมเสื้อให้เขาตามเดิม"เฟรไม่ได้เล่นนะ เฟรอยากให้พี่มาวินจำให้ขึ้นใจต่างหาก ฝากหัวใจไว้ก่อน รอวันที่พี่มาวินเลิกมองเฟรเป็นเด็ก แล้วจะได้เป็นแฟนกัน" เฟรย่ายิ้มหวานให้ผู้ชายตรงหน้า เมื่อทุกคนมากันครบ