All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 191 - Chapter 200

"ตังเมเป็นอะไรลูก" เอรินถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยเมื่อสังเกตเห็นตังเมทำสีหน้าเหยเกขณะตักข้าวต้มเข้าปาก ทุกสายตาจับจ้องที่เธอเพียงคนเดียว แม้แต่ไฟที่ยังขุ่นเคืองก็อดชำเลืองมองด้วยความเป็นห่วงไม่ได้"เออ....." ตังเมอ้ำอึ้งไม่ยอมบอกว่าตนเป็นอะไร"เจ็บปากเหรอ ขอน้าดูหน่อย" ยี่หวาสำรวจริมฝีปากของตังเมด้วยความห่วงใยไม่ต่างจากเอรินหรือทุกๆ คน"หนูไม่เป็นไรค่ะ""ปากแตกขนาดนี้ยังจะบอกไม่เป็นอะไรอีก ไปโดนอะไรมา" ริมฝีปากล่างของตังเมปริแตก มีรอยช้ำเหมือนเลือดคลั่ง"หนูเผลอกัดปากตัวเองค่ะ""วันหลังก็ระวังหน่อยนะตังเม""ค่ะคุณภู""ไฟไปบ้านคุณทวดบอกพี่พยาบาลให้หยิบยามาให้พี่ตังเม""ไม่เป็นไรค่ะคุณภีม แค่นิดเดียวเอง""ไม่นิดนะตังเม ต้องเผลอขนาดไหนถึงกัดแรงจนเป็นแผลเกือบทั้งริมฝีปากล่าง ฉันว่าไปให้หมอดูหน่อยดีกว่า เกิดติดเชื้อขึ้นมาจะไปกันใหญ่""ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณยี่หวา เดี๋ยวหนูไปเอายามาทาก็พอ....." ยังไม่ทันสิ้นเสียง ไฟก็ลุกออกจากโต๊ะอาหารไป"ให้ไฟไปเอาน่ะดีแล้ว" รสสุคนธ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่นนวลแฝงไปด้วยความใจดี"ตังเมดื้อ เราบอกแล้วว่าให้ไปหาหมอ แค่กินข้าวต้มยังแสบเลย" เพลงว่า เธอกับแคลร์

ขณะที่ประกอบกำลังตัดแต่งกิ่งต้นไม้ที่ยาวยื่นออกมาให้เป็นรูปทรงสวยงามที่สวนหย่อมหน้าบ้าน เขาใส่ใจต้นไม้ทุกต้น ดูแลสวนของผู้มีพระคุณอย่างเต็มกำลังและดีที่สุด เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ เด็กหนุ่มวัยสิบสามที่มีสถานะเป็นลูกชายคนเล็กของเจ้าของบ้านก็เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า เขาละมือจากงานที่ทำทันที"คุณไฟมีอะไรหรือเปล่าครับ" ประกอบถามด้วยความนอบน้อม แม้จะเป็นเด็กแต่ก็เป็นเจ้านายของเขาคนหนึ่ง เขาให้ความเคารพไม่ต่างจากเจ้านายคนอื่นๆ"ไฟมีเรื่องจะสารภาพครับลุงประกอบ""สารภาพ? คุณไฟมีเรื่องจะสารภาพกับผม? เรื่องอะไรเหรอครับ" ใบหน้าของประกอบฉายแววฉงน รู้สึกประหลาดใจ"ไฟรักเมจังครับ""คุณไฟว่าอะไรนะครับ" ประกอบคิดว่าตนเองได้ยินผิดเพี้ยน ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ชัด"ไฟรักเมจังครับ" คราวนี้ไฟพูดเสียงดังให้อีกฝ่ายได้ยินเต็มสองหู"คุณไฟรักตังเม!!" ประกอบมีสีหน้าตะลึงงันเมื่อได้ยินคำสารภาพแบบชัดถ้อยชัดคำ"ครับ ไฟรักเมจัง ถ้าไฟเรียนจบไฟจะแต่งงานกับเมจัง" เด็กหนุ่มบอกด้วยความมั่นใจ แน่วแน่ที่จะทำอย่างที่พูด"คุณไฟรักตังเม คุณไฟรักตังเม คุณไฟรักตังเม....." ประกอบพึมพำ

"ตังเม ตังเมไปไหนมาแต่เช้า เราเดินหารอบบ้านเลย" เพลงเดินหาตังเมรอบบ้านก็ไม่พบ ถามแม่บ้านจึงรู้ว่าออกไปซื้อของข้างนอก ยืนชะเง้อคอมอง เมื่อเห็นตังเมปั่นจักรยานเข้ามาจึงปรี่เข้าไปหาทันที"พ่ออยากกินข้าวต้มมัด เราเลยออกไปซื้อมาให้ คุณเพลงหาเรามีอะไรเหรอ" เพียงได้ยินคนเป็นพ่อพูดว่าอยากกินข้าวต้มมัด ตังเมก็คว้าจักรยานปั่นออกไปซื้อให้ทันที ถึงแม้ร้านที่รสชาติอร่อยถูกปากจะอยู่ไกลออกไปเกือบสองกิโลเมตร เธอก็ยอมเหนื่อยเพื่อไปซื้อให้พ่อ มิหนำซ้ำวันนี้ร้านขายดีด้วยเป็นวันพระทำให้นึ่งขนมไม่ทัน จึงต้องนั่งรออีกเกือบชั่วโมงกว่าข้าวต้มมัดจะสุกได้ที่"ตังเมรู้ยังว่าจะมีสตูดิโอเป็นของตัวเองแล้วนะ""สตูดิโออะไร?" ตังเมมีสีหน้างุนงง"นึกแล้วเชียวว่ายังไม่รู้ ปกติเห็นแต่ป่วนคนอื่นไปทั่ว น้องชายเราก็รู้จักทำเซอร์ไพรส์สาวเหมือนกันนะเนี่ย แล้วยังสายเปย์อีกต่างหาก" เพลงยกยอน้องชายตนเองที่ทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่ม ปกติคอยแต่สร้างความปั่นป่วนให้คนอื่น"อะไรของคุณเพลง เรางงไปหมดแล้ว แล้วนั่นเสียงอะไร ใครทำอะไรเหรอ" ตังเมได้ยินเสียงเครื่องจักรกำลังทำงานมาจากหลังบ้าน"ก็สตูดิโอของตังเมไง ทำหน้างงอีกละ อยากรู้ว่าสตูดิโออะ

"เมจังเอากระจกมาทำไม" ตังเมยื่นกระจกไปตรงหน้าหนุ่มน้อยแสนงอนที่นั่งอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งก็จับมือเล็กๆ ของเด็กน้อยที่เปรียบเสมือนเงาสะท้อนของไฟในวัยเดียวกัน"พี่อยากจะบอกคุณไฟว่าคุณเรียวน่ะเหมือนคุณไฟตอนตัวเท่านี้เลย แล้วคุณไฟเองไม่ใช่เหรอที่สอนให้คุณเรียวพูดแบบนี้ สอนให้อ้อนทุกคนแบบนี้ แล้วจะงอนทำไมคะ""ทำไมพี่ไฟต้องงอนเยียวด้วย ปู้ชายเค้าไม่งอนกังหยอก พี่ไฟเคยบอก เยียวจำได้ ต้องแมงๆ ฉิ ถึงจะยอด" ไฟรู้สึกเหมือนถูกเด็กน้อยตอกหน้าหงายด้วยถ้อยคำที่ตนเป็นคนพร่ำสอน จริงอย่างที่ตังเมพูด เรียวเหมือนเขา เพราะเขาเป็นคนสอน และเล่นคลุกคลีกันมาตลอด ตอนที่เรียวยังพูดไม่ได้ เขาก็ไม่เคยแสดงความหวงแหนตังเม ไม่เคยแย่งชิงความสนใจจากตังเม ไม่เคยอยากเป็นที่หนึ่งในสายตาเธอ แต่พอเรียวพูดได้ เขาก็เริ่มออกอาการหวงตังเม ทั้งที่เรียวยังไม่ประสีประสา และอายุเพียงสามขวบเท่านั้น"พี่ไม่ได้งอนซะหน่อย พี่แค่อยากหล่อที่สุดในสายตาของเมจัง""อึบๆ ...โอ๋ๆ นะพี่ไฟ เยียวเฉียหละให้พี่ไฟหย่อที่ฉุดก็ได้ แต่เยียวยอดฉุดนะ เพราะเยียวมีเหงผงฟ่า ไม่งอน แบ่งกังเนอะ แบ่งไหม แบ่งไม่แบ่ง" เรียวป่ายปีนขึ้นไปบนเตียงนอน แขนเล็กๆ โอบ

ภีมเดินซับผมออกมาจากห้องน้ำ ร่างแกร่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบ แม้จะอยู่ในวัยเลขสี่ แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ แผงอกกำยำ กล้ามเนื้อหน้าท้องหนั่นแน่นเป็นลอนงดงาม เซ็กซี่ยิ่งนักยามที่มีหยดน้ำเกาะพราว"ช่วยดินจัดกระเป๋าเสร็จแล้วเหรอหวา" ภีมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นยี่หวานั่งอยู่บนเตียงนอน โดยหันหลังให้กับเขา เธอไปช่วยลูกชายทั้งสี่คนจัดเตรียมกระเป๋าเดินทาง โดยเริ่มที่ดินเป็นแรก วันต่อไปก็จะเป็นน้ำ ลม และไฟ ตามลำดับ"ฮึก..." เสียงสะอื้นพร้อมร่างกายที่สะท้านไหว ภีมถลาเข้าไปหาคนเป็นภรรยาด้วยความเป็นห่วงทันที"หวาเป็นอะไร""เฮีย หวาจะไม่ได้กอดลูกทุกวันแล้ว ฮืออออ" ยิ่งเห็นหน้าคนเป็นสามี ยี่หวาก็ยิ่งสะอื้นไห้ น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ไหล่บางสั่นไหวหนักขึ้น"เด็กน้อยของเฮีย เฮียก็นึกว่าเป็นอะไร โอ๋ๆ ไม่ร้องนะเด็กดื้อของเฮีย" ภีมอุ้มร่างเล็กบอบบางขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง จับศีรษะทุยให้อิงซบไหล่ แล้วลูบผมเบาๆ อย่างปลอบประโลม ก้มลงจูบปากอิ่มแล้วผละออกพูดกับคนบนตักยิ้มๆ"อะไรของเฮีย เดี๋ยวเด็กน้อย เดี๋ยวเด็กดื้อ ลูกโตเป็นหนุ่มเป็นสาวหมดแล้วยังจะเรียกแบบนี้อยู่อีก" ใบหน้าสวยเงยขึ้นพร้อมช้อนต