All Chapters of ENGINEERING. พ่ายรักวิศวะโคตรเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

“ตอนมันแข็งตัวไม่เต็มที่มัน 56 แต่พอแข็งตัวเต็มที่มันเทียบเท่ากับ 58” จำได้ว่าตอนยังคบหากับอดีตคนรัก เขาเคยใส่ 56 ตอนนั้นจำได้ว่ามันรัดจนเลือดแทบไม่เดิน หน้าเขียวคล้ำจนอารมณ์หดไปหมดไซซีอึ้งจนทำตัวไม่ถูก พอจะโดนของใหญ่ในรอบเดือนก็ประเดิมด้วยไซซ์ขนาด 56 เลย ไม่รู้งานนี้เธอจะแหกไหม ปกติไม่เคยเกิน 52 กับ 54“กลัวเหรอ” พันวาเงยหน้าขึ้นมามองคนพี่ที่อยู่ดี ๆ ก็เงียบไปหลังจากรู้ขนาดเขา “ใครกลัว!” ห้าแปดก็ห้าแปดเถอะ แม่จะควบให้ฉีดพิษจนเหี่ยวเลย พันวาส่ายหัวให้กับคนทำเป็นใจแข็งสู้เสือ ขณะใช้ฟันฉีกซองห่อฟอยล์ออก แล้วหยิบถุงยางบางเฉียบมาสวมรูดลงกับลำแข็ง“วา… น้องวา” ไซซีสูดปากอย่างไม่อาจกลั้นตอนก้านนิ้วยาวชำแรกแทรกผ่านกลีบเยิ้ม มันคับแน่นจนเธอเบ้หน้าอย่างไม่สบายตัว โพรงเนื้อตอดขมิบสิ่งแปลกปลอมถี่ ๆ จากเดิมมีหลั่งน้ำมามากจนเปียกไปทั่วซอกขาอยู่แล้ว พอถูกสอดลึกเข้ามาน้ำเมือกลื่นใสพลันรินอาบชโลมทั่วก้านนิ้ว“ไหวไหม” เงยหน้ามองคนที่กัดปากแน่น“อย่ากัดปาก” ว่าเสียงดุ พลางใช้นิ้วมือลูบกลีบปากที่ถูกขบกัดจนแดงช้ำ ทว่ากลับไม่คาดคิดว่าจะโดนลิ้นเล็ก ๆ ตวัดเลยปลายนิ้วทำเอาพันวาหน้ามืดครึ้มกับการกระท

ความอุ่นร้อนแกมอึดอัดที่แนบเบียดชิดใกล้แผ่นหลัง ปลุกให้คนที่เหนื่อยกับการควบขี่ม้ามาทั้งคืน ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือนัยน์ตาคมเฉี่ยวปรือปรอยมองเศษซากอารยธรรมจากเมื่อคืนวางระเกะระกะอยู่ครั้นเห็นถึงเศษซากเสื้อผ้าของสองเราที่ตกอยู่ไม่ไกลจากปลายเตียง ภาพความทรงจำแสนสุดเหวี่ยงพลันผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ไซซีหลุดยิ้มกว้างออกมาด้วยความสุขสมใจปนคาดไม่ถึง ไม่คิดเลยว่าหลังจากตามเทียวไล้เทียวขื่อจีบมาถึงสองปี เธอกับน้องจะได้ขยับเลื่อนขั้นความสัมพันธ์มาไกลถึงขั้นนี้มิหนำซ้ำตอนนี้เธอกับน้องก็ต่างไม่ได้ใส่เสื้อผ้ากันทั้งคู่ มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวที่คอยปิดซ่อนเนื้อตัวเปล่าเปลือยโล่งจ้อนของเราสองเอาไว้ดังนั้น มันจึงพาให้เนื้อตัวของเธอกับอีกฝ่ายบดเบียดแนบชิดกัน จนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนระอุของลมหายใจที่รินรดท้ายทอย และขาที่สามแสนใหญ่โตที่แบสีร่องกลีบยิ่งรู้สึกถึงอะไร ๆ ที่แนบชิดใกล้ประหนึ่งจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ร่างขาวผ่องยิ่งสยิวซ่านด้วยความลาภปากกระทั่งเห็นว่าพอเธอลองขยับตัวออกจากอ้อมแขนแน่น อีกคนยังหลับตาพริ้มอยู่เช่นเคย ความซุกซนพลันก่อตัวขึ้นมา“ไหนดูสิ มีกี่ห่อกัน” หลุบตามองก้อนขนมปัง

“ไม่จริง!” เมษาไม่เชื่อ“มันไม่ได้เป็นอะไรกันได้ยังไง ในเมื่อสายตาที่วาของพี่มัน…” “มันทำไม” เธอถามคนที่อยู่ดี ๆ ก็หยุดพูดไป ทว่า ยังไม่ทันให้คนทั้งสองได้ต่อปากต่อคำกันต่อ ตัวของเมษาพลันถูกมือปริศนาคว้าจับกอดเอาไว้แน่น“ว้าย! กรี๊ดดด” เมษากรี๊ดร้องลั่นยามเงยหน้าขึ้นไปเห็นว่าคนจับกอดตัวเองเป็นใครก็ไม่รู้“ช่วยด้วย!” ก่อนจะร้องขอความช่วยเหลือ เมื่อเห็นว่าตัวถูกอุ้มกระเตงพาเข้าป่าลึกขึ้นเรื่อย ๆไซซีที่เห็นมนุษย์ด้วยกันถูกคนผู้ปริศนาที่ดูจากการกระทำก็พอรู้ว่าไม่ปกติฉุดพาตัวไป รีบวิ่งตามไปช่วยอย่างไม่ยั้งคิดผลัวะ!ขาเรียวตวัดฟาดเข้าใบหน้าหยาบกร้านน่ากลัวนั่นเต็มแรง ทำให้ชายบ้าเจ็บจนต้องรีบปล่อยเมษาลง“กรี๊ด เจ็บ!” หญิงสาวแผดเสียงร้องกรี๊ดจากความเจ็บจุก“ถอยไปไกล ๆ” หันไปบอกกับคนที่เอาแต่นั่งร้องไห้กลางดงตีน ก่อนจะกระโดดเข้าไปโรมรันกับอีกฝ่าย เพื่อลดทอนแรงปะทะให้เหลือน้อยมากที่สุดแต่ฝ่ายคนเมายาบ้าก็ใช่ว่าจะกระจอกงอกง่อย มันสวนกลับคืนจนผิวใต้ร่มผ้าเธอช้ำเขียวไปหมดพลั่ก! ผลัวะเสียงผิวเนื้อถูกของแข็งฟาดกระทบดังอยู่หลายนาที ทำเอาคนนั่งร้องไห้จิตตกจนร้องไห้หนักกว่าเดิมไซซีรำคาญร้องไห้

สองวันต่อมาหลังจากวันนั้นทำเรื่องลาพักกับทางมหา’ ลัย ไซซีเลยมีเวลาแพ็กของเก็บใส่กระเป๋าจนห้องโล่งเตียน ตัวเธอที่เสียใจกับความรักที่พังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม เลยตัดสินใจกลับบ้านเก่าที่หนีจากมาถึงสามปี“คุณหนู!” เดินลงมาจากหอได้ไม่นาน เสียงตะโกนแสนคุ้นเคยก็ดังชำแรกผ่านหู“อาฉี?” เธอเรียกอีกฝ่ายคล้ายไม่แน่ใจ“คุณหนูของผม! ไม่น่าเลย คิดอะไรอยู่ครับถึงได้ทิ้งวิมาน มาหานรกแบบนี้” ‘มู่ฉี’ ว่าเหมือนคนรับไม่ได้“ความรักมันทำได้ทุกอย่างนั่นล่ะอาฉี” เธอบอกเสียงเบา “แล้วนี่คิดไงถึงยกโขยงกันมาเป็นสิบแบบนี้” พยักเพยินไปยังชายฉกรรจ์สวมชุดดำนับสิบ“ก็นายใหญ่น่ะสิครับกลัวคุณหนูจะเปลี่ยนใจไม่กลับแล้ว เลยสั่งให้พวกนั้นมาล้อมจับ” “อาป๊าก็ยังเป็นอาป๊าเหมือนเดิมสินะ” เธอเอ่ยสายตาคิดถึงนายใหญ่หวัง“ครับ นายท่านยังเหมือนเดิม” “ขึ้นไปเก็บของเถอะ” ไซซีบอกกับหัวหน้าบอดีการ์ด“ได้ครับ คุณหนูรอสักแป๊บนะครับ” ชายวัยกลางคนพูด ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้กับคนชุดดำอีกนับสิบให้ตามขึ้นไปไซซีเลยยืนดอกอกเอนหลังกำแพงแสนเก่ากึกของหอพังรอไปพลาง ๆ ความรู้สึกตอนมา และตอนกลับมันช่างแตกกันเหลือเกิน“แม่ป้า?” เส

“โห ไอ้โง่ มันชัดขนาดนี้แล้ว มึงรอห่าไรอยู่วะกูถามจริ๊ง” ยิปโซสบถ“กูรู้สึกว่ามันชัด แต่กูแค่ไม่รู้จะเอายังไงต่อ” บอกกำปั้นทุบดิน“นานแค่ไหนแล้วครับ” “ตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว” และมันก็เริ่มชัดมากขึ้นตั้งแต่หลังจากวันนั้นที่พูดคุยตกลงสถานะความสัมพันธ์ว่าจะลอง ๆ กันที่ร้านข้าว“แล้วอะไรดลใจให้มึงไปวนเวียนกับเม ทั้งที่ความรู้สึกมึงชัดมากขนาดนี้แล้ว” กระทิงถาม“ความเคยชินมั้ง”“ชินมากมั้ยล่ะ ชินจนตอนนี้ไม่รู้เจ้มันหายไปอยู่ไหนบนโลกนี้” หมื่นแสงพรูลมหายใจเหนื่อย ๆ“รู้สึกขนาดนี้แล้วก็ตามเหอะว่ะเพื่อน” กระทิงเอ่ย“กูจะไปตามได้จากที่ไหน” เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ขนาดมึงยังไม่รู้ แล้วพวกกูจะเอาสมองส่วนไหนไปรู้ล่ะวะ” “พาตัวคนที่น่าจะรู้มาได้แล้วครับ” สิบหมื่นที่หายไปจับตัวคนที่น่าจะรู้กล่าว“ปล่อยนะเว้ย!” วาวาแว้ดใส่เสียงแหลม“บอกมาก่อนสิครับว่าเพื่อนพี่อยู่ไหน ผมจะยอมปล่อยเลย” หมื่นแสงบอก“เรื่องอะไรต้องบอกวะ เพื่อนกูเสียใจตายห่าขนาดไหนมันเคยรู้บ้างไหม พอเพื่อนกูจะตัดใจได้ก็มาตามหานี่นะ?”“ไม่บอกก็ได้นะคะ แต่พรุ่งนี้พี่อาจจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกนี้” ยิปโซข่มขู่“แต่เรื่องนี้จะโทษเพื่อนหนูซะ