ยังไม่ได้เป็นแฟนเลย

“มึงทำเหี้ยไรลงไปอะวา!”

ยิปโซถามกับเพื่อนสนิทน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะพวกเขาเป็นฝ่ายพาผู้ชายเมายาไปส่งสถานีตำรวจ พอกลับมากลับไม่คิดวาไอ้เพื่อนหน้าหมามันจะไปสร้างเรื่องให้โมโห

“ตอนนั้นมึงคิดเหี้ยอะไรอยู่ถึงไปว่าเจ้เขาแบบนั้น”

“ก็เมบอกว่าพี่เขาเป็นคนทำ กูก็เลย…” พูดพลางลูบหน้าตัวเอง

“เหี้ยไรก็เม อะไรก็เม ๆ มันว่าอะไรกรอกหูมึง มึงก็จะเชื่อมันไม่ลืมหูลืมตาไปหมดเลยหรือไง” เธอว่าเสียงเหนื่อย

“กูตอนนั้นยอมรับเลยว่าเป็นห่วงเมมากจนลืมดูอะไร เพราะเมดูขวัญเสีย” เขายอมรับอย่างคิดโต้แย้งด้วยทำผิดในเรื่องนี้ไปจริง ๆ

“พูดเลยนะว่าที่มึงทำวันนี้โคตรเหี้ยเลยอะวา”

กระทิงที่เงียบปล่อยให้เพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มด่านำก่อน พูดบ้าง

“ถ้ากูเป็นพี่เขาต่อให้ชอบมึงมากขนาดไหน ความชอบมันคงพังลงไปในวันนี้หมดเลยอะ”

“ทิงพูดถูกครับ” สิบหมื่นกล่าว

“ผมไม่ว่าหรอกนะ ถ้าวาจะไปอะไร ๆ กับคนเก่า เข้าใจว่าคนมันเคย ๆ กันมาก่อน แต่ที่วาไปปักปรำเจ้เขามันก็เกินไปมากจริงๆ นั่นละ”

พันวาพลันเงียบไปเนื่องจากครั้งนี้เพื่อนทั้งสี่คนดูไม่พอใจกับการกระทำในครั้งนี้ของเขามากจริง ๆ

“ไม่รู้ว่ามึงสังเกตหรือเปล่านะ สภาพเจ้เขาดูยิ่งกว่าคนโดนกระทืบอีก ส่วนคนของมึงคือไม่เจ็บตรงไหนเลย มีแค่ร้องไห้ แล้วร้องไห้มันอยู่นั่น” หมื่นแสงเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของวงสนทนา

“จริง กูก็เห็นเหมือนกัน เจ้เขามีแผลช้ำเต็มตัวไปหมด ไม่รู้ในร่มผ้าจะช้ำขนาดไหน”

ยิปโซพยักหน้าเห็นด้วย ครั้นถูกเพื่อนชายอีกคนในกลุ่มกระตุ้นความจำ เขาถึงเพิ่งมาคิดได้ว่าทั่วเนื้อตัวอดีตคนเก่าไม่มีจุดไหนช้ำเขียวด้วยซ้ำ นอกจากรอยถลอก ทว่าคนพี่กลับเต็มไปด้วยความม่วงเขียว ราวกับคนโดนรุมกระทืบมา

“เอาไงล่ะทีนี้ แล้วเพื่อนพวกมึงเพิ่งไปสร้างเรื่องมาอีก” กระทิงพูด

“ก็ฉิบหายสิครับทิง”

“เดี๋ยวกูมา” เขาบอกกับกลุ่มเพื่อ

“ไปไหนวะ” ยิปโซถามคนที่ลุกลี้ลุกลนเหมือนคนมีความผิดติดตัว

“ไปขอโทษแม่ป้า”

“เป็นกูคงให้อภัยอยู่หรอกเนาะ โดนว่าให้ใส่ขนาดนั้น”

หญิงสาวกรอกตามองบนจนแทบเป็นเลขแปด เห็นเพื่อนพูดจาจี้จุดกันจัง ๆ ใบหน้าหล่อคมก็คล้ายจะหมองหม่น ประหนึ่งลูกหมาถูกนำมาปล่อยทิ้ง

“วาคะ” เมษาร้องเรียกคนตัวสูงเสียงหวาน

“ครับเม” เขาขานรับอีกฝ่าย

“เมกลัวจังเลย วาช่วยอยู่เป็นเพื่อนเมได้มั้ย”

“คือว่า… ได้ครับ”

ท้ายที่สุดไม่ว่าจะยังไงเขาก็มักเป็นฝ่ายแพ้ทางให้กับคนคนนี้อยู่ร่ำไป

“ขอบคุณนะ วาดีที่สุดเลย”

ชมตาหวานเดินควงแขนกันจากไป ปล่อยให้กลุ่มเพื่อนสนิทมองตามหลังด้วยสายตาหมดคำจะพูด

“ควายกว่านี้ไม่มีอีกแล้วล่ะ” ยิปโซว่ากระแทกกระทั้นเสียง

“ทั้งโดนนอกใจ ทั้งโดนทำเหมือนเป็นของตาย ไหนจะเป็นตัวสำรอง แต่ก็ไม่เคยเข็ด ไม่รู้ว่ามันจะรักอะไรขนาดนั้น กูล่ะเหนื่อย” กระทิงบ่น

“ปล่อยมันแดกหญ้าสดไป” หมื่นแสงบอกสีหน้าปลดปลง

“ความรักนี่ยุ่งยากดีนะครับ ผมเห็นแล้วไม่อยากมีเลย” สิบหมื่นกล่าวอย่างขยาด ๆ เพราะเกิดเรื่องทำให้เจ็บตัว

ไซซีจึงถูกพากลับมาก่อนเพื่อส่งตัวไปรักษาว่ากระดูกไม่ได้แตกหักตรงไหน

ซึ่งกว่าจะทำเรื่องตรวจร่างกาย และยื่นเรื่องลาพักรักษาตัว และจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เวลาก็ผ่านไปแล้วหลายวัน จนอีกไม่ถึงสัปดาห์ฤดูกาลของการปิดเทอมก็จะวนกลับมาอีกรอบแล้ว

เพราะทำเรื่องพักรักษาตัว วัน ๆ ของคนเจ็บจึงมักจะหมกตัวอยู่ในห้อง เพื่อพักผ่อนสายตาไปวัน ๆ กระทั่งครบกำหนดวันที่คนไปค่ายต้องกลับมหา’ ลัย

เสียงประตูห้องพักพลันถูกเคาะหนัก ๆ แต่เช้า และเสียงเคาะนี้มันได้ปลุกให้คนที่หลับไปเพราะฤทธิ์ยาต้องตื่นมาอย่างสะลึมสะลือ

แต่ความเหนื่อยล้าระคนปวดตามเนื้อตัวจุดที่ถูกกระแทก มันทำให้เธอไม่แม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกไปเปิดประตูด้วยซ้ำ

“เคาะจนปวดมือไปหมด”

พันวาบ่นคล้ายไม่พอใจ หลังจากเคาะอยู่หลายนาทีอีกฝ่ายก็ไม่ยอมมาเปิดประตูให้สักที จนต้องใช้กุญแจสำรองที่แอบจิ๊กมาสะเดาะเปิด

“มาได้ไงเนี่ย” ถามกับคนตัวสูง

“ขับรถมา”

ได้ยินคำตอบแล้วไซซีพลันรู้ซึ้งว่าไม่น่าถามออกไปเล๊ยยย พันวาจรดจ้องมองสำรวจทั่วเนื้อตัวคนพี่แทบทุกจุด จนกระทั่งเห็นว่าไม่มีจุดไหนนอกร่มผ้าเลยที่คนพี่จะไม่ช้ำเขียว

เรียกได้ว่าเนื้อตัวเจ้าของห้องตอนนี้มันช้ำเป็นจ้ำ ๆ จนดูลายพร้อยเป็นตุ๊กแก

“ตกใจอะดิ๊” เย้าคนที่มองทั่วตัวเธอน้ำเสียงติดตลก

“ตอนนี้พี่ขี้เหร่อย่างที่น้องวาชอบแล้ว ทีนี้จะยอมเป็นแฟนกันได้หรือยัง”

ถามอย่างไม่คาดหวัง (คาด) กระนั้นคนถูกเงียบ ก่อนจะแทรกพาตัวเองเข้าห้องมา แล้วเดินเข้ามาใกล้คนบนเตียง

“ขอโทษ” กล่าวขอโทษอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“หือ? ขอโทษเรื่องอะไร” ไซซีงงกับความอยู่ดี ๆ ก็โทษกัน

“ขอโทษที่วันนั้นว่าแม่ป้าไปซะเยอะเลย”

“แล้วก็อย่าโกรธเมเลยนะ เรื่องวันนั้นผมเองที่เป็นห่วงเมมากเกินไป เลยเอาไปว่าแม่ป้าแบบนั้น”

ยิ่งได้ยินคำพูดจากปากอีกฝ่ายชำแรกผ่านหูมากเท่าไร เธอยิ่งเจ็บหน่วงใจจนจุกช้ำไปหมด

คราวแรกก็คิดว่าจะมาดูกันด้วยความเป็นห่วงเป็นใย แต่นี่กลับกลายเป็นว่ามาแก้ต่างให้กับเมียเก่าแทนเสียนี่ โคตรตลกร้ายชะมัด…

“อ่า”

เธอไม่รู้จะตอบอะไรออกไปดีนอกจากครางรับในลำคอ เห็นคนที่คาดหวังให้โอบกอดปกป้องกันบ้างด่าว่าเหมือนหมูเหมือนหมา ราวกับทำผิดนักหนาใจมันก็เจ็บสาหัสมากพออยู่แล้ว

ยังต้องมาได้ยินการแก้ต่างให้กับเมียเก่าตัวเองถึงที่ คล้ายตั้งใจมาเหยียบทับถมใจกันให้แตกสลายซ้ำ ๆ เธอยิ่งจุกหน่วงในอกจนก้อนสะอื้นมันเริ่มตีตื้น

“แม่ป้า โอเคไหม” พันวาถามคนที่เงียบไป

“พี่ไม่โอเคได้ด้วยเหรอ” เธอตอบติดขำ

“พี่ถามหน่อยได้ไหม สถานะของเราตอนนี้คืออะไร”

เพราะนี่มันก็เกือบสามเดือนได้แล้ว เธออยากได้คำตอบเพื่อความมั่นใจ

“พี่เห็นวามาแก้ต่างให้เขาถึงที่แทนเจ้าตัว รู้ไหมว่าพี่โคตรเจ็บเลย เจ็บฉิบหายแล้ววา”

“ช่วยบอกพี่ให้ชื้นใจทีว่าสถานะของเราตอนนี้คืออะไร เป็นแค่คนคุย ๆ กัน หรือเป็นพี่น้องร่วมสถาบัน” ถ้ามันเจ็บหรือจะจบก็ให้มันจบ ๆ ไปในวันนี้เลย

“ทำไมอยู่ ๆ ถึงถาม” พันวามองคนบนเตียง

“ไม่รู้สิพอพี่เห็นวาปกป้องเขา พี่ก็กลัวขึ้นมาซะงั้น”

“แม่ป้ารอได้ไหม” เขาไม่ได้ตอบถึงสถานะความสัมพันธ์ แต่กลับขอให้รอแทน

“ให้พี่รออะไร”

เธอเลิกคิ้วถาม เห็นถึงความสับสนที่วาบผ่านแววตาคม เธอยิ่งเจ็บร้าวใจมากเท่านั้น จนเรี่ยวแรงจนจะเอื้อนเอ่ยสักครึ่งคำออกมายังยาก

“มันจะไปต่อไม่ได้จริง ๆ เลยใช่ไหม ความสัมพันธ์ของเราน่ะ”

และความเงียบเป็นคำตอบของทุกอย่าง ทำเอาคนรอมันเหนื่อยจนหลุดหัวเราะออกมาแผ่วเบาเสียงขื่นขม

“พอจะบอกพี่ได้ไหม ว่าทำไมถึงไม่ชอบคนสวย”

“ตั้งแต่เกิดผมก็เจอแม่ที่เป็นราชิจอเงินมาจนชิน เจอความสวยแม่มานานเข้าก็ไม่ตื่นเต้นอะไร พอโตขึ้นเลยอยากได้แฟนที่ไม่สวยเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป”

“แค่นี้เหรอ” เธอคาดหวังให้มันมีอะไรมากกว่านี้

“ใช่”

“เหตุผลโคตรไม่ได้เลยอะวา เพราะน้องคนนั้นสวยจะตาย”

“สุดท้ายแล้ว ต่อให้พี่สวยหรือไม่สวย คำตอบมันก็ไม่ใช่พี่มาตั้งแต่แรกอยู่ดี”

เธอกล่าวติดสะอื้น คงถึงเวลาต้องยอมความจริงสักทีแล้วละมั้ง หลังจากดื้อดึงรั้นทุรังมาตลอดสองปีเต็ม

ถ้ากลับไปแบบไม่มีลูกเขยติดมือตามไปเป็นของฝากด้วยตามที่ไปโม้เอาไว้ คงโดนบิดาล้อยับ

รู้งี้เชื่อคำพ่อแต่สามปีก่อนก็ดี ไม่น่าหนีจากอกมังกร หนีจากความสะดวกสบาย มาเผชิญกับความยากลำบาก เพื่อตามหารักแท้ (ที่ล็อกมงให้แค่คนเดียว)

ทว่า วันนี้มันได้มาถึงทางตันแล้ว คงต้องยอมแพ้ถอยทางกลับไปซบเลียแผลใจที่เก่า

“ขอให้วาคบกันคนนั้นนาน ๆ นะ”

เธอกล่าวอวยพรให้กับคนที่หลังจากนี้ต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยของกันและกัน

แม้มันจะเจ็บปวดที่ต้องจากลา แต่ความงดงามยามที่เคยมีกัน มันก็ดีมากเกินกว่าที่จะทำใจโกรธไหว

ดังนั้น เพื่อไม่ให้เราสองต้องเข้าหน้ากันไม่ติดในหลังจากนี้ เธอขอเป็นฝ่ายที่จะหายจากไปแทนแล้วกัน…