All Chapters of ENGINEERING. พ่ายรักวิศวะโคตรเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

คืนนี้ไซซีติดสอยห้อยตามบิดาไปร่วมงานราตรีใส่หน้ากาก เพราะไม่อยากอยู่เห็นหน้าคนตัวสูงนาน ๆ ด้วยกลัวอดใจไหวจนพาตัวเข้าชิดใกล้ดังเก่าหญิงสาวเดินแยกตัวออกมาจากบิดา เนื่องจากเธอไม่อยากฟังพวกตาแก่พูดคุยกันเรื่องธุรกิจให้เหนื่อยขายาวเลยสาวก้าวพาตัวเองไปยังจุดอาหารหลากหลายเชื้อชาติ อันเป็นจุดหมายปลายทางที่ทำให้เธออยากติดสอยห้อยตามมา“ขอโทษนะครับ”เสียงพูดจากด้านหลังเรียกให้คนที่ยืนตักขนมต้องหันมอง“คะ?” เธอมองผู้ชายที่สวมหน้ากากบดบังใบหน้าแบบงง ๆ“คุณสวยมาก ไม่รู้ว่ามีคู่เต้นรำในคืนนี้หรือยังครับ”“มีแล้วค่ะ” คนที่ตั้งใจหนีหน้าผู้ชายมาหาของกิน ตอบปฏิเสธไป “น่าเสียดาย” อีกฝ่ายพึมพำก่อนล่าถอยจากไป พอเห็นว่าอีกฝ่ายได้ผละตัวห่างไปหาคนอื่นแล้ว เธอจึงหันกลับมาสนใจขนมแบบบุพเฟ่ต์ตรงหน้าทว่า ยังไม่ทันให้ได้ตักขนมเข้าปากอย่างใจนึกคิด กลับมีคนแปลกหน้าเดินมาทัก“ไม่ทราบว่าคุณมีคู่เต้นรำในคืนนี้หรือยังครับ” พ่อหนุ่มผมทองถาม“มีแล้วค่ะ” ปฏิเสธออกไปอีกครั้ง และหลังจากนั้นแทนที่เธอจะได้กินขนมแบบสบายใจ กลับกลายต้องมาตอบปฏิเสธผู้ชายในงานจนคอแหบคอแห้ง“อะไรวะเนี่ย” สบถกับตัวเองในความเนื้อหอมจนทำให้มีผู้ชา

เช้าวันต่อมาไซซีที่เหนื่อยกับการต้องทนรับศึกหนักมาค่อนคืนนอนหลับอุตุอย่างเหนื่อยอ่อนอยู่บนเตียง โดยมีพันวานอนตะแคงมองด้วยสายตาลุ่มลึกดุจผืนน้ำนิ่ง เขาจรดจ้องมองใบหน้าอันปราศจากเครื่องประทินโฉมคอยประดับแต่งแต้มเนิ่นนาน ทั้งที่ใบหน้านี้เขาเห็นมันมาตลอดสองปีเต็มแล้วแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ความรู้สึกหลังจากได้มองถึงได้ดูแปลกแปร่งไปแต่ก่อนเขามักจะแสดงออกถึงความเฉยชากับอีกฝ่าย ต่อให้จะถูกเข้าหาวิ่งมาพันแข้งพันขาก็ตาม ไม่ใช่ว่าไม่เคยไล่ตะเพิดไป แต่อีกคนกลับจิตใจแข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าเขาจะไล่อีกกี่สิบครั้ง วันต่อมาก็มักจะเห็นอีกฝ่ายเข้าวุ่นวายอยู่เสมอ จากความนึกหงุดหงิดพลันกลายเป็นชินชาดังนั้น ตอนที่รับรู้ว่าอีกฝ่ายได้หายไปถึงหนึ่งเดือนเต็ม โดยไม่มีแม้แต่จะเห็นหน้ากัน เขาถึงได้คลั่งเป็นหมาบ้า สำหรับคนเคยมีความรักมาก่อนแม้มันจะพังไม่เป็นท่า เขาพลันรู้ซึ้งถึงความรู้สึกตัวเองที่มีต่อคนพี่มานานหลายเดือนมากแล้ว แต่ก็แค่ไม่อยากยอมรับมันก็เท่านั้นเองเพราะเขาไม่อยากพาใครเข้ามาในโลกตัวเอง แล้วถูกทอดทิ้งไปเหมือนหมาตัวหนึ่งเหมือนกับที่เคยโดน “ตัววุ่นวาย” บอกกับคนที่นอนคว่ำหน้าหลับสนิทคล้ายมันเข

หลายวันผ่านไปหลังจากวันนั้นที่เขาได้ตอบตกลงไปทำงานในบริษัทเครือตระกูลหวัง อันความสะดวกสบายที่เคยพานพบก็ได้มลายหายไปในพริบตา เขาต้องทนถูกโขกสับจนร่างกายเหนื่อยอ่อนกลับมาซุกพุงคนพี่ทุกค่ำถึงจะเหนื่อยอ่อนจนมีความคิดอยากยอมแพ้มันไปให้จบ ๆ ซะกลางคัน ทว่าความคิดนี้กลับถูกปัดทิ้งออกจากสมองในทันควันอีกฝ่ายสู้ และทำเพื่อเขามาตั้งเยอะ ถ้าแค่นี้ยังทนเท่าไม่ได้ ในอนาคตหากมีลูกหลานขึ้นมาคงโดนล้อยันตาย“เหนื่อยมากเลยเหรอ” ไซซีเดินถือน้ำเย็น ๆ มาวางบนโต๊ะเตี้ย ก่อนถามกับคนที่แลดูเหนื่อยล้า“มาก” ตอบเสียงเหนื่อย แล้วคลานเข้าไปนอนหนุนตักเล็กเพื่อพักสายตา มือเรียวขยับลูบไล้เรือนผมหนาดำสนิทของคนผู้นอนหนุนตักตนอย่างเนิบนาบเชื่องช้า ความน่ารักเหมือนหมาบางแก้วขนฟูที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยอ่อน แล้วกลับมาซุกเจ้าของ มันทำเอาเธอยิ่งรู้สึกหลงรักหน้ามืดตามัวหนักกว่าเดิมอีกมุมน่ารัก ๆ ที่น้อยครั้งจะได้เห็นมันทำเอาเธออยากจะเซ็นยกมรดกที่มีให้กับเด็กมันให้หมดเลย“ถ้าเหนื่อย… งั้นกลับบ้านดีไหม” เธอพูดกับคนที่หลับตาพริ้ม“ไม่!” ปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมส่ายหน้าหนักหน่วง จนศีรษะมุดเข้าหน้าท้องคนพี่หนักกว่าเดิม“ทำไมล่ะ?”

“มาอยู่นี่เอง” ไซซีที่เดินตามหาทั่วบ้านพูดเสียงติดหอบ ไม่รู้งอนอะไรเธออีก ถึงได้มานั่งหน้ายับย่นอยู่หน้าพัดลมตัวจิ๋วแบบนี้ แล้วรุ่นนี้ดันงอนเก่งซะด้วยสิ“เป็นอะไร?” กระแซะเข้าหาคนที่มองกันแค่หางตา“ไม่พอใจ ทำไมแม่ป้าไม่ยอมตกลงไปกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน”“ก็พี่ไม่อยากได้ลำบากแล้วนี่นา ลำบากมาแล้วตั้งสามปีแน่ะ” เธอบอกสายตาเอ็นดูหมาขนฟู คิดว่าจะล้มเลิกความคิดนี้ไปตั้งแต่วันที่โดนอาป๊าเข้ามาห้ามปรามวันนั้นแล้วซะอีก“ไปลำบากทอดไข่นกกระทาด้วยกันเท่ดีออก” คนที่แกล้งงอนพอเป็นสีสันชีวิตเอ่ย“ก็เท่ แต่มันไม่อิ่ม” ส่ายหัวคล้ายคนอ่อนใจRrrrเสียงริงโทนสายเรียกเข้าแผดร้องดังลั่นชวนแสบหู เรียกให้คนที่นั่งเกยกันต้องหันมองโทรศัพท์มือถือที่สั่นครืดคราดอยู่บนกระเบื้อง‘แม่’เบอร์ที่ถูกบันทึกชื่อไว้ขยับเคลื่อนขึ้นลงเด่นหน้าบนหน้าจอที่กำลังสว่างวาบ“ครับ?” เขาหยิบขึ้นมากดรับ ก่อนกรอกเสียงลงไป[น้องวาอยู่ไหนคะ]“ฮ่องกงครับ” พันวาตอบมารดาไปตามตรง[กลับบ้านมาคุยกันหน่อยค่ะ แม่กับทุกคนจะรอ][ถ้าอยากได้เมียต้องกลับมาคุยนะคะ] ปลายสายดักคอ“ได้ครับ วาจะรีบกลับ”เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความแปลกไปของมารดา ความจริง

หลายสัปดาห์ต่อมา หลังจากทำเรื่องตัดขาดจากที่บ้าน และทำเรื่องย้ายทะเบียนเข้าบ้านว่าที่เมียเสร็จเรียบร้อยแล้ว สองคนพี่น้อง (ที่ทำตัวยิ่งกว่าผัวเมีย) ก็ถึงกำหนดกลับประเทศไทยเพื่อมาเรียนต่อกันเสียที เช้าวันนี้พันวาตื่นขึ้นมาบนเตียงหลังกว้าง โดยไร้เงาของคนพี่คอยนอนอยู่ข้างเคียง ก่อนจะหยิบเอาแผ่นกระดาษโพสต์อิทที่แปะติดอยู่บนหน้าผากมาอ่าน ‘วันนี้พี่มีสอบแต่เช้า กับข้าวอยู่บนเตา ถ้าหิวก็อุ่นกินได้เลย ’ ข้อความที่ปรากฏอยู่บนแผ่นกระดาษพาให้เขาต้องส่ายหัว พลางคลี่จุดมุมปากกับความน่ารักนี้ของอีกฝ่าย “ขยันทำตัวน่ารักขึ้นทุกวัน” พึมพำน้ำเสียงมันเขี้ยว มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จแบตไว้บนหัวเตียงขึ้นมาเปิดเพื่อดูเวลา ‘08 : 01 น.’ ระยะเวลาปัจจุบันมันทำให้คนที่โอ้เอ้ต้องรีบลุกจากเตียง แล้วก้าวพาตัวเองเข้าไปจัดการธุระให้เรียบร้อย กระทั่งแปดโมงเกือบเก้าโมงเช้า คนตัวสูงก็เดินสาวเท้าออกมาจากห้องคอนโดหรูแถบใจกลางเมืองหลวง อันถูกคนพี่ตกลงเซ็นสัญญาซื้อไปหลักล้าน แล้วจับมัดมือชกให้เขามาอยู่ด้วยกัน พันวาเดินควงกุญแจรถสัญลักษณ์ดุดันลงมายังลานจอดรถ ก่อนจะกดเปิดสตาร์ทรถจนได้ยินเสียงดังกระหึ