จิตอาสา [2/2]

“ไม่จริง!” เมษาไม่เชื่อ

“มันไม่ได้เป็นอะไรกันได้ยังไง ในเมื่อสายตาที่วาของพี่มัน…”

“มันทำไม”

เธอถามคนที่อยู่ดี ๆ ก็หยุดพูดไป ทว่า ยังไม่ทันให้คนทั้งสองได้ต่อปากต่อคำกันต่อ ตัวของเมษาพลันถูกมือปริศนาคว้าจับกอดเอาไว้แน่น

“ว้าย! กรี๊ดดด”

เมษากรี๊ดร้องลั่นยามเงยหน้าขึ้นไปเห็นว่าคนจับกอดตัวเองเป็นใครก็ไม่รู้

“ช่วยด้วย!”

ก่อนจะร้องขอความช่วยเหลือ เมื่อเห็นว่าตัวถูกอุ้มกระเตงพาเข้าป่าลึกขึ้นเรื่อย ๆ

ไซซีที่เห็นมนุษย์ด้วยกันถูกคนผู้ปริศนาที่ดูจากการกระทำก็พอรู้ว่าไม่ปกติฉุดพาตัวไป รีบวิ่งตามไปช่วยอย่างไม่ยั้งคิด

ผลัวะ!

ขาเรียวตวัดฟาดเข้าใบหน้าหยาบกร้านน่ากลัวนั่นเต็มแรง ทำให้ชายบ้าเจ็บจนต้องรีบปล่อยเมษาลง

“กรี๊ด เจ็บ!” หญิงสาวแผดเสียงร้องกรี๊ดจากความเจ็บจุก

“ถอยไปไกล ๆ”

หันไปบอกกับคนที่เอาแต่นั่งร้องไห้กลางดงตีน ก่อนจะกระโดดเข้าไปโรมรันกับอีกฝ่าย เพื่อลดทอนแรงปะทะให้เหลือน้อยมากที่สุด

แต่ฝ่ายคนเมายาบ้าก็ใช่ว่าจะกระจอกงอกง่อย มันสวนกลับคืนจนผิวใต้ร่มผ้าเธอช้ำเขียวไปหมด

พลั่ก! ผลัวะ

เสียงผิวเนื้อถูกของแข็งฟาดกระทบดังอยู่หลายนาที ทำเอาคนนั่งร้องไห้จิตตกจนร้องไห้หนักกว่าเดิม

ไซซีรำคาญร้องไห้นี้จนอยากตวาดด่าให้เงียบสักที แต่ก็ติดพันกับการรับมือกับคนบ้าอยู่

ผลัวะ พลั่ก

“แค่ก!”

สำลักไอลิ่มเลือดออกมาทันที เมื่อเห็นว่าชายบ้ามันสลบเมือดคาเท้าเธอไปแล้ว

“ไปเรียกคนมา” บอกกับคนที่เอาแต่นั่งร้องไห้เป็นนางเอก

“เม!”

“อีซี!”

ไซซีหันมองตามเสียงร้องตะโกนเรียกที่ดังใกล้เข้ามา ยามเห็นชายที่ใจรักวิ่งเข้ามาใกล้มุมปากที่ช้ำพลันยิ้มหวาน ก่อนมันจะกลายเป็นรอยยิ้มที่แห้งเหือดในพริบตา

“เม! เจ็บตรงไหนไหม?”

“วา ฮื่อออ”

เพราะคนที่อีกฝ่ายเรียกถามไถ่มันไม่ใช่เธอน่ะสิ…

“เดี๋ยววาพาไปหน่วยพยาบาลนะ”

บอกก่อนจะรีบอุ้มพาอดีตคนเก่าออกไปจากวงล้อม ปล่อยให้ไซซีต้องนั่งมองตามหลังตาละห้อยประหนึ่งหมาถูกเจ้าของทิ้ง จนท้ายที่สุดก็เกิดบรรลุธรรมภายในสามวิ

“ไหวไหมมึง เจ็บตรงไหนไหม” แพตตี้แทรกตัวผ่านเหล่าไทยมุงเข้ามาถามเพื่อนสนิท

“นั่นน่ะสิ เจ็บตรงไหนไหม” วาวามองตามแผลช้ำทั่วตัวเพื่อนตาแดงก่ำ

“เดี๋ยวพวกกูพาไปหน่วยพยาบาลนะ”

ทั้งคู่ตัดสินใจไม่รอฟังคำตอบจากปากเพื่อนตน แล้วแบกพาคนเจ็บไปหน่วยพยาบาลทันที

ทว่า มาถึงหน่วยพยาบาลไม่ทันไร ไม่ทันให้ได้ทำแผลหรืออะไรด้วยซ้ำ คนตัวสูงกลับเดินดุ่ม ๆ หน้าทมึงถึงเข้ามาดักหน้าเธอเอาไว้เสียก่อน

ตอนแรกเธอเกือบหลุดยิ้มดีใจออกไป เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นห่วงกันเลยเข้ามาถามไถ่ กระทั่งหูได้ยินเสียงตะคอกด่าเข้านี่ล่ะ เธอถึงได้บรรลุธรรมมันอีกรอบ

“แม่ป้าทำบ้าอะไรลงไปวะ!!!” พันวาตะคอกใส่หน้าคนพี่เสียงดังลั่น

“พี่ทำอะไร?” เธอเงยหน้ามองอีกฝ่าย ที่อยู่ ๆ ก็เดินเข้ามาตะคอกว่ากันเสียงดัง

“เมบอกว่าแม่ป้าเป็นคนเรียกไอ้เวรนั่นมาทำร้ายเม”

“เพ้อเจ้ออะไร พี่ทำไปเพื่ออะไรก่อน” เธอมองคนตัวสูงสีหน้ามึนงง

“ก็เมบอกหลังจากเรียกแม่ป้าไปคุย อยู่ดี ๆ คนบ้ามันก็มาฉุดเมเข้าป่าไป แบบนี้มันคิดดีได้ด้วยเหรอ”

“ถ้าพี่จะทำ พี่จะไม่เอาคนเมายามาทำหรอกรู้ไหม”

เธอแค่นหัวเราะกับคำพูดคนตัวสูง มันเจ็บเจียนบ้า… ที่การชิดใกล้ของสองเราในหลายอาทิตย์ผ่านมามันเหมือนไม่ได้ ทำให้อีกคนรู้ถึงตัวตนเธอเลย

“แล้วอีกอย่างนะ ก่อนจะกล่าวหาว่าใคร ต้องมีหลักฐานนะรู้ไหม แล้วไหนล่ะหลักฐาน”

“แม่ป้าแค่ยอมรับมาว่าทำ มันตายเหรอวะ!” เขาพูดเสียงดัง

“ก็พี่ไม่ได้ทำไง! พี่จะยอมรับว่าทำไปทำไม” เธอตะโกนบ้าง

“ถามจริงเหอะว่ะวา หลายอาทิตย์ผ่านมามันไม่ได้ทำให้เรารู้จักตัวตนพี่เลยเหรอวะ” เธอมองด้วยสายตาร้าวราน

“แม่ป้า…” พันวาเรียกคนพี่เสียงเบา

“จะเชื่อใจคนของวา พี่ไม่เคยว่าเลย แต่การที่วามาปักปำพี่แบบไม่มีหลักฐาน รู้ไหม มันทำให้ความรู้สึกพี่ แม่งโคตรเหี้ยฉิบหายอะ”

จากที่เริ่มรู้สึกไปเกิน 100% ตอนนี้ความรู้สึกที่มีมันแทบลดเหลือไม่ถึงครึ่งแล้ว

เพราะเธอทั้งผิดหวังทั้งเจ็บปวดใจ เจ็บแผลที่กาย ความรู้สึกมันไม่ทำช้ำเท่ากับความเจ็บที่ใจเลย

“ถ้าคิดว่าพี่ทำจริง ก็ไปเอาหลักฐานมา ถ้ามีหลักฐานแล้วพี่ผิดจริง ก็เรียกตำรวจมาจับพี่ให้มันจบ ๆ ซะ”

ตัดสินใจไม่มองใบหน้าที่เคยทำตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไป ตอนนี้เธอไม่อยากเห็นหน้า หรือได้ยินคำพูดที่เปรียบไม่จากมีดแหลมคมคอยปักเสียบทิ่มมดวงใจกันอีกแล้ว

ตอนนี้เธอแสนจะเหนื่อยล้าไปทั้งใจและกาย จนรู้สึกอยากพอขึ้นมาแล้วกับความสัมพันธ์ที่พาดวงใจบอบช้ำซ้ำ ๆ นี้

“พอแล้ว! แยกย้าย”

แพตตี้รีบเข้ามาห้ามจับแยกคนทั้งสองออกจากกัน ก่อนที่เรื่องมันจะไปกันใหญ่มากกว่านี้

“กลับไปหาคนของมึงซะ แล้วอย่ามายุ่งกับเพื่อนกูอีก”

วาวาบอก แล้วหันกลับไปแบกเพื่อนสนิทไปทำแผล โดยมีพันวามองตามหลังคนพี่กระทั่งแผ่นหลังเล็กหายลับไปจากสายตา แต่ไม่รู้ทำไมตอนที่เห็นสายตาเจ็บช้ำของอีกฝ่ายก่อนจะละจาก ใจเขามันถึงได้กระตุกวูบโหวงขึ้นมา…