All Chapters of ENGINEERING. พ่ายรักวิศวะโคตรเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

พันวาเดินถือถุงขนมเต็มสองมือมายังคณะบริหาร ขายาวเดินไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้คณะที่มีแก๊งสาว ๆ พากันนั่งพูดคุยกันอยู่“เม” เขาเรียกหญิงสาวที่ดูโดดเด่นกว่าใครในกลุ่มแก๊งนั้น“วา…” หญิงสาวผู้ถูกเรียกหันมองตาม ก่อนตากลมโตจะเบิกอ้ากว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกคือใครอดีตคนเคยรักกันมาก่อนยืนสบจ้องมองกันเนิ่นนาน เมษามองอดีตคนรักด้วยดวงตาไหวระริกสั่นหมับ!กายสูงถูกร่างเล็กคว้าเข้าสวมกอดแนบแน่นราวกับเจอที่พึ่งพิง พันวาเอื้อมมือข้างขวาขึ้นมาลูบแผ่นหลังอดีตคนรักแผ่วเบาเขายืนนิ่งให้อีกฝ่ายกอดหลายนาที ใจคนที่ไม่ยอมมูฟออนมาตลอดเกือบสามปีมันเจ็บเจียนบ้า เมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองยอมปล่อยจากอ้อมแขนถูกคนใหม่ทำใจเจ็บช้ำ“ถ้าคบกับวาต่อ ไม่นอกใจนอกกายวาไปหามัน เมคงไม่ต้องเจ็บแบบนี้แล้ว” กล่าวเรียบเรื่อย แม้จะส่วนลึกในใจจะยังคงไม่หมดรัก แต่ความหวังดีที่มีมันก็ไม่อาจจะทำหมางเมินต่อได้ไหว เพราะเป็นคนเคย ๆ กันมาก่อน“เมขอโทษ” หญิงสาวพูดเสียงสั่นเครือ กับการเลือกผิดพลาดไป“ช่างมัน” เขาตัดบท“แล้วตอนนี้เมโสดแล้วใช่ไหม”“อือ” “งั้น…” คนที่มูฟออนแบบ ‘ไก่มาได้มั้บ’ มาตลอดสามปีพูดเกริ่น“ทำบ้าอะไรกัน!” ยังไม่ทันให้ได

ไซซีลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ กายบางขยับยันตัวลุกจากเตียงนอนแสนคุ้นเคย เพราะมันเป็นห้องที่เธอชอบมาสิงสถิตอยู่เวลาเมาแล้วกลับห้องไม่ไหว“แล้วแพตกับวามันไปไหนวะ” มองหาสองเพื่อนสนิทที่เป็นรูมเมตกัน ปกติกี่รอบที่เธอเมาหนักแล้วน็อก เวลาตื่นมาก็มักจะเจอสองหน่อนั่นทำอะไรสักอย่างอยู่ในห้องตลอด แต่เช้าวันนี้ตัวคนกลับพากันหายลับไปไม่เห็นแม้แต่เงาขาเรียวตวัดเหยียบยันลงกับพื้น มือก็สาละวนกับการจัดชุดน้อยชิ้นสุดชวนน้ำลายหกให้เข้าที่เข้าทาง“ปวดหัวฉิบ” สบถพลางนิ่วหน้ากับความปวดหน่วงบริเวณขมับ ทั้งกลิ่นเหล้าที่พรูออกตามจังหวะลมหายใจ และกลิ่นน้ำหอมใครต่อใครที่รมติดอยู่บนชุดมันทำเอาเธอปวดหัวหนักกว่าเดิมมิหนำซ้ำยังปวดหัวหนักจนจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะมันคล้ายกับว่าภาพทุกอย่างได้ตัดฉับไป ครั้นจะพยายามขุดคุ้ยหาก็เหมือนจะปวดหัวหนักกว่าเดิม เลยเลิกคิดไปจู่ ๆ สายตากลับทันเห็นแผ่นกระดาษโพสต์อิทสีแสบตา แปะติดอยู่บนกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ทำให้คนที่เพิ่งพาตัวลงมาจากเตียงได้ต้องหยิบมาอ่านดู ก่อนจะกลายเป็นว่าหน้าซีดเผือด‘ตื่นมาแล้วให้รีบแต่งตัวมาเข้าประชุมเรื่องเข้าค่าย พวกกูจะรีบไปรับ

“วาคะ…” ยังไม่ให้ทันไล่ต้อนคลุกวงในอีกฝ่ายไปมากกว่านี้ หูกลับได้ยินเสียงเรียกชื่อคนที่ถูกกักเอาไว้ในอ้อมแขนจากด้านหลัง“วา กับพี่เขาคงไม่ได้…” เมษามองสลับไปมาระหว่างพันวากับไซซีด้วยสายตาไม่พอใจ ขณะเดียวกันมือก็จับลากท่อนแขนแกร่งออกห่างจากสาวรุ่นพี่“พี่คิดอะไรอยู่วะถึงมาทำตัวแบบนี้กับผม” พันผู้เพิ่งจะได้สติหันกลับไปด่าว่ารุ่นพี่สาว ก่อนจะรีบพาอดีตคนเคยค้าม้าเคยขี่หนีจากไป ปล่อยให้ไซซียืนมองตามหลังอย่างไม่เข้าใจ“อะไรของน้องมัน” ไซซีไม่เคยชินกับความเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของหนุ่มรุ่นน้องสักที พาให้มือเผลอยกมือเกาหัว“เป็นคนพามาเอง แต่ดันปล่อยให้กลับเอง ส่วนตัวเองไปกับคนเก่า เออเอาเถอะ” บ่นหงุงหงิงกับตัวเอง ขณะเดินกลับหอพักแบบงง ๆตกดึกตือดึ๋ง~ เสียงข้อความเข้าเรียกให้คนนั่งเป่าผมให้แห้งอยู่ปลายเตียงต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู Panwa : ซื้อข้าวมาให้หน่อย Panwa : มาส่งที่ห้องปฏิบัติการนะPanwa : *ส่งรูปภาพ*“กะ- กรี๊-” หญิงสาวยกมือขึ้นอุดปากแน่น พร้อมเปล่งเสียงร้องกรี๊ดอู้อี้ในลำคอ“ครั้งเลยแรกเลยมั้ยวะ ที่น้องมันตอบแชต คงต้องรีบแคปไปติดฝาบ้านไว้แล้ว” เอ่ยรัวเร็วน้ำเสียงดีใจ พอแคป

หลังจากวันนั้นไซซีก็ได้หายหน้าหายตาไปหลายวัน ไม่มีมาป้วนเปี้ยนวนเวียนรอบตัวหนุ่มรุ่นน้องดังเก่าและเพื่อนอีกสี่คนเองก็ไม่คิดพูดถึงเรื่องของรุ่นพี่สาวต่างคณะขึ้นมาแม้แต่ครึ่งคำสักคนเดียว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่รุ่นพี่สาวเฝ้ารอเพื่อนพวกตนเหมือนหมารอเจ้าของถึงเช้า แต่เพื่อนหน้าหมากลับลืมมันไปแบบไม่น่าให้อภัย“พวกมึง” เขาเกริ่นเรียกอีกสี่หน่อ“ว่า”“ช่วงนี้แม่ป้าได้มาหาพวกเราบ้างไหมวะ” “แล้วมึงจะถามหาเจ้เขาไปทำไม? เจ้มันหายไปก็ดีสำหรับมึงแล้วไม่ใช่หรือไง” ยิปโซปรายตามอง“นั่นน่ะสิครับ ที่ผ่านมาวาแทบไม่สนใจเจ้เขาเลย ทำไมอยู่ๆ วันนี้ถึงมาสนใจถามหาล่ะครับ” สิบหมื่นเอ่ยบ้าง“กูแค่ถามเฉย ๆ เองไหมวะ พวกมึงสองคนจะใส่กูซะยับไปทำไม” บอกสีหน้างง ๆ “กูว่านะ เจ้เขาหายไปแล้วดีนี่ จะได้ไปเจอคนดี ๆ บ้าง” กระทิงพูด“แล้วกูไม่ดีตรงไหน” เขาถามกลับอย่างไม่เข้าใจ“มึงไม่ดีตรงที่ชอบผีเข้าผีออกไง” ยิปโซถอนหายใจก่อนจะกล่าวน้ำเสียงจริงจัง“พี่เขาทนมาชอบมึงได้สองปีก็เกินแล้วเว้ยวา เป็นกูเจอแบบนี้ยอมแพ้ไปตั้งแต่สามเดือนแรกแล้วมึง” “ใช่ครับยิป เป็นผมยอมแพ้ไปตั้งแต่สามเดือนแรกแล้ว” “กูก็ไม่ได้ขอให้มาชอบ มาทนจีบไหม

ไซซีที่ใช้สกิลการแอบฟังระยะประชิดแค่นยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง ที่อาจจะเป็นฝ่ายไม่ถูกเลือกและถูกทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้งก่อนสุดท้ายจะเงยหน้ามองสบตาคนตัวสูงแล้วยิ้มให้ประหนึ่งแม่พระมาโปรดมาสัตว์โลก“มีคนต้องการตัวเหรอ?” แสร้งทำเป็นถามเปิดทาง“อ่า” พันวาเกิดน้ำท่วมปากกับคำถามของคนพี่“ไปสิ” พยักพเยิดหน้าบอก “อย่าปล่อยให้คนเขารอนานขนาดนั้นเลย”“ถ้าผมไปแล้วแม่ป้าจะทำไง” เขามองคนตัวเล็กข้างกาย“พี่มีแขนขาจ้ะ ไม่ต้องห่วง” ว่าน้ำเสียงผ่อนคลาย แต่ในใจนี่ร้าวแล้วร้าวอีก“งั้นผมไปนะ” บอกจบ ก็เดินจากไปด้วยความเร่งรีบ ทำเอาคนที่นั่งมองตามจนแผ่นหลังกว้างลับหายกับสายตา พลันแววตาไหวสั่นระริก ก่อนจะก้มหน้าร้องไห้กลางที่รับยาอย่างไม่อาจห้ามความอ่อนไหวที่ก่อเกิดขึ้นมาในใจได้หลายวันต่อมาวันนี้ความป่วยไข้ของไซซีได้หายขาดดีแล้ว ทำให้กล้าเดินมาซื้อน้ำหวานที่คณะอื่นได้สักที หลังจากต้องทนกินแต่น้ำเปล่าจืดๆ มาหลายวันแต่เหมือนโชคชะตาจะค่อนข้างชิงชังเธอไม่น้อย ขนาดพยายามหนีมาซื้อน้ำที่คณะอื่น คนที่ตั้งใจหนีห่างยังมาอยู่ในที่ที่เดียวกับเธอเลยมิหนำซ้ำอีกฝ่ายยังมานั่งอี๋อ๋อกินน้ำหวานกับคนของใจคนนั้นเสียด้วย ผ่า