ลูกสาวเจ้าพ่อ

สองวันต่อมา

หลังจากวันนั้นทำเรื่องลาพักกับทางมหา’ ลัย ไซซีเลยมีเวลาแพ็กของเก็บใส่กระเป๋าจนห้องโล่งเตียน

ตัวเธอที่เสียใจกับความรักที่พังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่ม เลยตัดสินใจกลับบ้านเก่าที่หนีจากมาถึงสามปี

“คุณหนู!”

เดินลงมาจากหอได้ไม่นาน เสียงตะโกนแสนคุ้นเคยก็ดังชำแรกผ่านหู

“อาฉี?” เธอเรียกอีกฝ่ายคล้ายไม่แน่ใจ

“คุณหนูของผม! ไม่น่าเลย คิดอะไรอยู่ครับถึงได้ทิ้งวิมาน มาหานรกแบบนี้” ‘มู่ฉี’ ว่าเหมือนคนรับไม่ได้

“ความรักมันทำได้ทุกอย่างนั่นล่ะอาฉี” เธอบอกเสียงเบา

“แล้วนี่คิดไงถึงยกโขยงกันมาเป็นสิบแบบนี้” พยักเพยินไปยังชายฉกรรจ์สวมชุดดำนับสิบ

“ก็นายใหญ่น่ะสิครับกลัวคุณหนูจะเปลี่ยนใจไม่กลับแล้ว เลยสั่งให้พวกนั้นมาล้อมจับ”

“อาป๊าก็ยังเป็นอาป๊าเหมือนเดิมสินะ” เธอเอ่ยสายตาคิดถึงนายใหญ่หวัง

“ครับ นายท่านยังเหมือนเดิม”

“ขึ้นไปเก็บของเถอะ” ไซซีบอกกับหัวหน้าบอดีการ์ด

“ได้ครับ คุณหนูรอสักแป๊บนะครับ”

ชายวัยกลางคนพูด ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้กับคนชุดดำอีกนับสิบให้ตามขึ้นไป

ไซซีเลยยืนดอกอกเอนหลังกำแพงแสนเก่ากึกของหอพังรอไปพลาง ๆ ความรู้สึกตอนมา และตอนกลับมันช่างแตกกันเหลือเกิน

“แม่ป้า?”

เสียงเรียกจากข้างกายดึงให้คนจมจ่อมกับห้วงภวังค์ความคิดต้องหันมอง

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้ จะไปไหน”

พันวาถามด้วยความสงสัยเขาตั้งใจจะมารับคนพี่ไปเข้าเรียนพร้อมกันเหมือนกับทุกวัน กลับมาเจออีกฝ่ายในชุดที่แตกต่างออกไป จึงทักถามอย่างฉงนใจปนไม่พอใจนิด ๆ

“จะกลับบ้านน่ะ” ไซซีตอบตามตรง

“แล้วจะไปตอนไหน”

“เก็บของเสร็จก็จะไปแล้ว”

“มีเงินค่ารถไหม เดี๋ยวจะโอนให้”

พันวากล่าวพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโอนเงินให้

“ไม่เอา” เธอตัดสินใจปฏิเสธออกไป ด้วยไม่อยากติดค้างอะไรกันอีกแล้ว

“ทำไม” มองอย่างไม่พอใจ

“เกรงใจ”

“งั้นเดี๋ยวจะไปส่งที่ท่ารถแล้วกัน” เขาไม่เซ้าซี้ต่อ แต่กลับมัดมือชกจะไปส่งที่ท่ารถแทน

“ห้ามปฏิเสธด้วย”

“วา?!”

ไม่ทันให้ได้ตอบตกลงหรืออะไรกันต่อ เมษาที่เดินผ่านมาพอดีกลับเรียกคนตัวสูงน้ำเสียงดีใจขึ้นมาเสียก่อน

“เม มาได้ไง”

“เมมาทำงานที่ห้องเพื่อนน่ะ นี่เพิ่งเสร็จพอดี กำลังจะกลับแล้ว” เมษาบอก

“วาช่วยไปส่งเมได้ไหม แถวนี้มันไม่ค่อยมีรถเท่าไร”

ไซซีเหม็นเบื่อจะได้ยินหรือเจอคนทั้งคู่แล้ว ขาเรียวจึงสาวก้าวพาตัวเองหนีเดินห่าง เพื่อไปให้ไกลจนไม่ต้องเห็นคนทั้งคู่อยู่ในระยะสายตาอีก

“แม่ป้า! เดี๋ยวก่อน” พันวาที่เห็นแผ่นหลังคนพี่ไว ๆ รีบวิ่งตาม

“อะไร?” เธอมองคนที่จับข้อมือกันซะแน่น

“แม่ป้าช่วยรอก่อนได้ไหม ขอไปส่งเมก่อนเดี๋ยวจะพาไปส่งที่ท่ารถ” เขากล่าวรัวเร็ว

“ไม่จำเป็น” เอ่ยสีหน้าเหนื่อย ๆ

ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สำหรับคนคนนี้แล้ว เธอไม่เคยเป็นฝ่ายถูกเลือกมาก่อนเลยสักครั้ง

ดังนั้น การที่จะไม่คาดหวังหรือตอบตกลง และยอมทนเฝ้ารอเป็นหมาโง่รอเจ้าของ เหมือนเก่าก่อนดั่งที่ผ่านมา มันอาจจะเป็นผลดีสุดสำหรับคนที่ตั้งใจจะเลิกรักแล้วอย่างเธอ

“แม่ป้า…” พันวามองคนพี่ที่ดูจะเหมือนเดิม

“ไปส่งเขาสิ รอนานแล้วมั้งน่ะ”

บอกกับคนที่มายืนมองหน้ากัน แม้ปากจะพูดว่าไม่คาดหวัง แต่ใจลึก ๆ ก็อยากรู้ว่าถ้าเธอแสดงออกไม่เหมือนเดิม อีกคนจะทำยังไง

จะเลือกถามความรู้สึกเธอเป็นครั้งแรก หรือเลือกคนเก่าเหมือน ๆ กับที่ผ่านมา

“วา! ช่วยไปส่งเมได้ไหม พอดีเมต้องเข้าเรียนตอนเก้าโมง”

เมษาตะโกนบอกกับคนตัวสูง หลังจากเห็นว่าการกระทำของอดีตคนเก่า มันคล้ายจะไม่ซื่อตรงกับเธออีกแล้ว

“รอก่อนนะ”

กล่าวกับที่ไม่ยอมแม้จะมองหน้ากัน แล้วหันหลังเดินจากไปเพื่อไปส่งคนเคย ๆ ตามที่ถูกร้องขอ

สายตาคมเฉี่ยวมองตามตัวรถบิ๊กไบค์คันสูง ที่มีหนึ่งชายหนึ่งหญิงขึ้นขับช้อนจากไปจนฝุ่นดินฟุ้งตลบ

“น่าสมเพชรฉิบหาย”

หัวเราะกับตัวเองเสียงชืดชา เธอไม่น่าคาดหวังเลย ทั้งที่รู้คำตอบดีแท้ ๆ ว่าไม่มีวันเอาชนะหรือสู้คนในใจอีกฝ่ายได้มาตั้งแต่แรกแล้ว เจ็บตัวไม่พอ ยังต้องมาเจ็บใจช้ำ ๆ อีก

“คุณหนู? ทำไมตาแดงแบบนั้นล่ะครับ!” ชายวัยกลางคนถามกับคนที่เลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ

“ฝุ่นเข้าตาน่ะ” โกหกตาใส

“งั้นเหรอครับ”

ซึ่งนับว่าดีที่ถนนแถวหอมันมีฝุ่นดินแดงอยู่ตามพื้นคอนกรีตไปหมด เรื่องนี้เลยดูไม่ค่อยมีพิรุธมากเท่าไร

“แล้วเก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม” ถามเปลี่ยนเรื่อง

“ครับ คุณหนูจะไปเลยไหมครับ”

“หรือจะรอใครก่อน”

มองเย้าคนคราวลูก ใช่ว่าเขาจะไม่เห็นถึงความสัมพันธ์เราสองสามคนนั้น เพราะเหตุผลเรื่องที่ไซซีหนีมาเรียนที่ประเทศไทยเขาก็ล่วงรู้ถึงมันเช่นกัน

“ไม่แล้ว ไปเถอะ” สั่นหัวปฏิเสธก่อนเดินไปยังตัวรถ

“รีบกลับดีกว่า คิดถึงอาป๊า กับเสี่ยวหนานแล้ว”

ฮ่องกง

“คนสวยของอาป๊า! จำทางกลับบ้านได้แล้วเหรอลูก” นายท่านหวังกระแซะถามกับบุตรสาว

“อาป๊า คิดถึงจังเลยค่ะ”

กายสูงโปร่งลุกจากโซฟา เดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นบิดาแนบแน่นด้วยความคิดถึง

“อาป๊าก็คิดถึงเสี่ยวซี” มือหนาลูบหัวทุยคนที่กอดตัวเองไม่ยอมปล่อย

“แล้วไหนล่ะ ลูกเขยอาป๊าที่เสี่ยวซีลงทุนไปตามหาถึงไทย?”

“คงต้องทำให้อาป๊าผิดหวังแล้วค่ะ” ตอบกำกวม

“ลงทุนทิ้งวิมานแสนสวย ไปเจอนรกเพื่อเขา แต่กลับมามือเปล่าเนี่ยนะ” เสียงพูดหยอกล้อจากด้านหลัง ทำให้คนทั้งสองต้องหันมองตาม

“คิดถึงว่ะเจ้ ไม่เจอกันตั้งสามปี” เด็กหนุ่มเดินเข้ามาสวมกอดพี่สาวเต็มแรง

“โอ๊ย! ไอ้เด็กยักษ์เจ้เจ็บนะ”

โอดโอยยามถูกกล้ามเนื้อเน้น ๆ ของน้องชายเบียดร่างจนแทบหายใจไม่ออก

“ก็คนมันคิดถึงมากนี่หว่า เลยกอดแรงไปหน่อย” เด็กหนุ่มไม่มีแม้แต่ความสำนึกผิด

“แล้วเป็นไงล่ะความรัก ผมบอกแล้วว่าพวกผู้ชายมันเหี้ยกันทั้งนั้นล่ะ”

“แต่อาป๊าก็เป็นผู้ชายนะเสี่ยวหนาน” นายท่านหวังพูดขำๆ

“งั้นยกเว้นอาป๊าแล้วกัน” เปลี่ยนคำใหม่พร้อมยักคิ้วจึก ๆ

“ยิ้มออกแล้วเนาะ”

ก่อนหันมามองพี่สาวที่หลุดยิ้มออกมาสักที เห็นทำหน้าเหี่ยวเฉาเหมือนหมาถูกจับยัดยาเบื่อ แล้วมันแสนจะไม่สบายตาคุณชายที่ชมชอบความสวยงามแบบเขาจริง ๆ

“ขอบคุณเสี่ยวหนานมากนะ” ไซซีกล่าวขอบคุณน้องชายที่ทำให้หลุดยิ้มได้

“แค่นี้จิ๊บ ๆ นา แต่ทีหลังอย่าหาทำอีกที่ทิ้งวิมานไปหาศาลข้างทางพัง ๆ”

“พวกเราเลี้ยงเจ้มาอย่างดี จะทำให้เสียใจยังไม่เคย แต่พอยอมปล่อยให้ตามหารักแร้ เอ๊ย! แท้ ถึงที่”

“สุดท้ายเป็นไงล่ะ นอกจากจะไม่ได้รักติดมือกลับมาฝากที่บ้านแล้ว ยังต้องเจ็บช้ำใจจนบินกลับบ้านในรอบสามปีอีก”บ่นเป็นหมีกินผึ้งอย่างไม่พอใจ

“จำไว้นะเจ้” มือหนาจับบ่าพี่สาวแน่นขณะสบจ้องตาสายตาจริงจัง

“เจ้เป็นเพชรของพวกเรา ทีหลังอย่าพาตัวไปเป็นก้อนกรวดของใครอีก”

“อาหนานพูดถูก” นายท่านหวังว่า

“เสี่ยวซีเจ็บเท่าไร อาป๊าเองก็เจ็บไม่ต่าง”

“ซีรักอาป๊า รักเสี่ยวหนานด้วย รักทุกคนมากจัง”

โถมตัวเข้าไปสวมกอดกับผู้ชายทั้งสองที่สามารถเป็นที่พึ่งพิงให้เสมอมาเต็มรัก

เธอจะขอเปิดระบายความเสียใจที่กักเก็บเอาไว้ออกมาให้หมดสิ้นแค่วันนี้ และหลังจากนี้เธอไม่เสียใจกับเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว

หญิงสาวนั่งขัดสมาธิเลื่อนดูรูปผู้ชายที่คว้าใจมอม ๆ ของตนไป จนต้องลงทุนไปตามจีบถึงที่ถึงสามปีเชื่องช้า อัลบั้มที่ถูกบันทึกไว้ว่า ‘หมาเด็ก’ ปรากฏเด่นหรา

ตลอดมาเธอไม่เคยคิดลบออกไปสักรูปเดียวตลอดสองปี ต่อให้พื้นที่โทรศัพท์มันจะเกือบเต็มล้นก็ตาม

กระทั่งวันนี้ที่เธอรู้สึกไม่อยากเก็บรูปอีกฝ่ายเอาไว้ในพื้นที่โทรศัพท์เต็มอย่างไร้ประโยชน์อีกต่อไปแล้ว

มือเรียวเลื่อนกดแช่ค้างเพื่อเลือกภาพทั้งหมด ก่อนจะจิ้มกดลบภาพถ่ายเกือบสี่พันภาพในพริบตา…