บางอย่างหายไป [1/2]

หนึ่งเดือนผ่านไป

ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ทุกเช้าและเย็นพันวามักจะมานั่งรอไซซีทุกหน้าหอทุกวัน เขานั่งรอด้วยใจที่ไม่สู้ดี เพราะคนพี่หายเข้ากลีบเมฆไปนานร่วมหนึ่งเดือนเต็มแล้ว

เขาจึงจำต้องเฝ้ารอคอยว่าอีกฝ่ายจะกลับมาจากบ้านวันไหนไปวัน ๆ อย่างไร้ความหวัง ด้วยไม่อาจจะทักหรือโทรหาได้ เนื่องจากถูกบล็อกเอาไว้ทุกช่องทาง

ซึ่งหนึ่งเดือนมานี้ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเข้าหากลุ่มเพื่อนของคนพี่ เขาเข้าหาแทบจะทุกอาทิตย์ ต่อให้จะถูกคนทั้งสองตะเพิดด่าไล่กลับมาทุกรอบก็ตาม

ขนาดเขายอมให้ด่า แลกกับการให้ช่วยบอกว่าคนพี่อยู่ที่ไหนกันแน่ รุ่นพี่ต่างคณะทั้งสองกลับจิกตาใส่ไม่พอ ยังถูกด่าว่ากลับมาโดยไม่คิดช่วยหรือบอกกล่าวกันด้วยซ้ำ

และวันตกเย็นวันนี้เขาก็มารอที่หน้าหอโทรม ๆ เหมือนกับทุกวัน นั่งรอเป็นเวลานานกระทั่งท้องฟ้าดำมืด จนฝูงยุงพากันมาเกาะเจาะเลือดคันยุบยิบไปหมด

Rrrr

‘หมาทิง’

ชื่อปลายสายที่โชว์เด่นหราบนหน้าจอเรียกให้คนผู้มัวแต่นั่งตบยุงหน้ายุ่งต้องกดรับ

“ว่า” กรอกเสียงลงไปอย่างอารมณ์ไม่ดี

[อยู่ไหนวะ]

“หอแม่ป้า” ตอบเพื่อนสนิทขณะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแก้เครียด

[ไปรอเจ้เขาถึงที่เหมือนหมาอีกแล้วเหรอมึง] ปลายสายหยอกล้อ

“โทรมามีไร”

เขาไม่มีอารมณ์สุนทรีย์เท่าไร ตั้งแต่วันที่ไม่ได้เจอหน้าคนพี่ทุกอย่างก็ขัดตาขัดใจ ดูขวางหูขวางตาไปหมด

[มาแดกเหล้ากับพวกกูนี่มา] เอ่ยชักชวน

“ไม่มีอารมณ์” บอกตามตรง

[เหอะน่า มานั่งดูพวกกูแดกก็ได้ มึงไม่มาร่วมวงกับพวกกูเป็นเดือนแล้วนะ] ว่าคล้ายน้อยใจ

“เออ ๆ เดี๋ยวกูไปแล้วกัน”

เขาไม่อยากฟังมันพร่ำเพ้อตัดพ้อล้านแปดสิ่ง เลยตอบตกลงไปให้มันจบ ๆ

“ร้านไหน”

[ร้านเดิมหลังมอครับเพื่อน]

เมื่อรู้จุดหมายปลายทาง นิ้วใหญ่ก็กดตัดสายไปก่อนจะขยับตัวขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์ลูกรัก แล้วขับแล่นพุ่งทะยานผ่านถนนคอนกรีตจนฝุ่นผงฟุ้งตลบ

20 นาทีต่อมา

กายสูงตวัดขาลงจากบิ๊กไบค์แสนดุดัน ก่อนจะก้าวเดินแทรกตัวผ่านผู้คนเข้าผับที่แทบจะเป็นที่สิงสถิตของกลุ่มพวกเขาหลังสอบ

“มาได้สักทีนะ” ยิปโซปรายตามองหลังสัมผัสได้ว่ามีคนมานั่งข้างกาย

“หน้าซึมเป็นหมาป่วยมากเพื่อนกู” กระทิงเอ่ย

“เป็นไงล่ะมึง ตอนเจ้เขาอยู่ไม่เคยเห็นค่า พอเจ้เขาหายไปก็ซึมไปดิ๊ทีนี้” หมื่นแสงว่าซ้ำ

“เพราะวามัวแต่ยึดเรื่องไม่ชอบคนสวยอะไรนั่นไงครับ เรื่องมันเลยเป็นแบบนี้” สิบหมื่นพูด

“เออ กูล่ะงงฉิบหายเรื่องนี้ ปากเถียงบอกไม่ชอบคนสวยคอเป็นเอ็น แต่แฟนเก่าดันสวยระดับดารา งงกับความมันฉิบหาย” ยิปโซกล่าวเหมือนคนงงเกินกว่าจะทำความเข้าใจได้ไงหรอ

“ก็กูไม่ชอบจริง ๆ มันอาจจะดูเหมือนกูแก้ตัว กูชินกับความสวยมานานแล้วไง แม่กูสวยระดับนางฟ้า คนรอบตัวก็ดีกรีนางแบบ เห็นจนเอียน กูแค่อยากได้คนหน้าตาธรรมดา ที่รักในความเป็นตัวกู กูผิดเหรอวะ” กระแทกกระทั้นเสียงบอก

“มันไม่ผิดหรอกเว้ย แต่เหตุผลมึงมันไม่ได้ไง มันไม่หนักแน่นมากพออะ แล้วผู้หญิงมันเป็นประเภทที่ซับซ้อนตายห่า มึงไปบอกเหตุผลเจ้เขาแบบนั้น เจ้มันคงคิดว่าไม่ใช่มาตั้งแต่แรกแล้วมั้ง” ยิปโซกล่าวยาวเหยียด

“เผลอ ๆ คงคิดไปแล้วว่าโคตรเสียเวลาจีบไอ้คนผีเข้าผีออกมาทำห่าไรตั้งสองปีเต็ม แล้วไม่สมหวังไม่พอ ยังมาเจอเหตุผลคำพูดอะไรก็ไม่รู้อีก”

“แล้วปากมึงบอกว่าไม่ชอบคนสวย แต่แฟนเก่ามึงโคตรสวยเลย กูเป็นเจ้เขากูก็ไม่เชื่อนะวา ทีนี้รู้หรือยังว่าคำพูดมึงไม่หนักแน่นพอ” ยิปโซว่า

“อีกอย่าง ไม่ใช่เจ้มันคิดไปแล้วเหรอว่าที่มึงบอกไปมันเป็นคำปฏิเสธที่แบบไร้หัวคิดมาก ๆ ไปแล้วน่ะ”

“มึงเดือดไรครับเนี่ย ใส่ซะยับจนไอ้วามันหน้าหดสลดเหลือสองนิ้วล่ะ” กระทิงพูดแก้สถานการณ์

“อัดอั้น กูทนมานานล่ะ อุตสาห์หวังว่าเจ้เขาจะรับมันไปเลี้ยงให้โตแทน เพราะกูเหนื่อยจะเลี้ยงมันแล้ว มันดันกลับมาทำกูปวดหัวกว่าเดิมซะงั้น”

ความเป็นผู้หญิงคนเดียวในดงผู้ชายอีกสี่หน่อใครว่ามันง่าย แต่ละองค์ใช่ว่าจะปกติที่ไหน กว่าเธอจะเลี้ยงพวกมันให้เป็นผู้เป็นคนได้ ก็อยากเอาไปทิ้งคืนถังขยะใบเดิมที่เก็บมาเลี้ยงวันละพันรอบจะแย่

“ถามได้ไหมครับ” สิบหมื่นถามกับคนที่นั่งหน้ายับไม่รับแขก

“ที่เป็นอยู่แบบนี้มันเป็นเพราะอะไร”

“กูไม่รู้ไอ้เหี้ย” เขาตะโกนสายตาเหมือนคนหลงทางในเขาวงกต

“เอางี้ ระหว่างคนเก่า กับเจ้เขามึงรู้สึกกับใครมากกว่า” หมื่นแสงเสนอคำถามง่าย ๆ ให้

“ความรู้สึกตอนเจอหน้าคนเก่าหลังจากไม่ได้เห็นหน้าเจ้มันน่ะ มันเป็นยังไง”

“มันจะผิดไหมถ้ากูจะบอกว่ากูเฉยมากกับเม ใจมันไม่เต้นเท่าแต่ก่อนแล้ว”

“แต่พอกูไม่ได้เห็นหน้าแม่ป้าเป็นเดือนกูเหมือนจะลงแดงตายให้ได้เลยว่ะ” ตอบพลางลูบหน้าตัวเองแรง ๆ