มากกว่าคนรู้จัก

ความอุ่นร้อนแกมอึดอัดที่แนบเบียดชิดใกล้แผ่นหลัง ปลุกให้คนที่เหนื่อยกับการควบขี่ม้ามาทั้งคืน ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

นัยน์ตาคมเฉี่ยวปรือปรอยมองเศษซากอารยธรรมจากเมื่อคืนวางระเกะระกะอยู่

ครั้นเห็นถึงเศษซากเสื้อผ้าของสองเราที่ตกอยู่ไม่ไกลจากปลายเตียง ภาพความทรงจำแสนสุดเหวี่ยงพลันผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ

ไซซีหลุดยิ้มกว้างออกมาด้วยความสุขสมใจปนคาดไม่ถึง ไม่คิดเลยว่าหลังจากตามเทียวไล้เทียวขื่อจีบมาถึงสองปี เธอกับน้องจะได้ขยับเลื่อนขั้นความสัมพันธ์มาไกลถึงขั้นนี้

มิหนำซ้ำตอนนี้เธอกับน้องก็ต่างไม่ได้ใส่เสื้อผ้ากันทั้งคู่ มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวที่คอยปิดซ่อนเนื้อตัวเปล่าเปลือยโล่งจ้อนของเราสองเอาไว้

ดังนั้น มันจึงพาให้เนื้อตัวของเธอกับอีกฝ่ายบดเบียดแนบชิดกัน จนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนระอุของลมหายใจที่รินรดท้ายทอย และขาที่สามแสนใหญ่โตที่แบสีร่องกลีบ

ยิ่งรู้สึกถึงอะไร ๆ ที่แนบชิดใกล้ประหนึ่งจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ร่างขาวผ่องยิ่งสยิวซ่านด้วยความลาภปาก

กระทั่งเห็นว่าพอเธอลองขยับตัวออกจากอ้อมแขนแน่น อีกคนยังหลับตาพริ้มอยู่เช่นเคย ความซุกซนพลันก่อตัวขึ้นมา

“ไหนดูสิ มีกี่ห่อกัน”

หลุบตามองก้อนขนมปังด้วยความสนใจ เนื่องจากเมื่อคืนมัวแต่สุดเสียวจนไม่มีเวลามองมันชัด ๆ เท่าไร

มือเรียวขยับลูบไล้ลอนกล้ามหน้าท้องประหนึ่งก้อนขนมปังไปเพลิน ๆ ขณะขบคิดหวีดว้ายกับตัวเองในหัว

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก?” ไล่จิ้มนับทีละก้อน ก่อนจะตาโตยามเห็นว่าซิกซ์แพ็กคนตัวสูงมันมีมากถึงหกก้อน แถมยังขึ้นเป็นรูปร่างชัดเจนแบบไม่ต้องแขม่วเกร็งให้ขึ้นรูป

นิ้วเรียวทั้งลูบทั้งจิ้มลงบนก้อนซิกซ์แพ็กแน่น ๆ สายตาวาววับเป็นประกาย ทว่า ยิ่งลูบยิ่งเพลินมือกับความเป็นคลื่นนี้ พาให้เผลอลงแรงลูบหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ถ้ายังลูบอยู่…” พันวากระซิบเสียงแตกพร่าชิดปีกหูขาว

“ที่ตื่นมันจะไม่ใช่แค่ผมอย่างเดียวแล้วนะ”

พันวาถูกมือเล็ก ๆ ของแมวซนปลุกให้เคลิ้มตื่นด้วยการลูบวนขึ้นลงทั่วหน้าท้อง แรก ๆ ก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก พอคนพี่เริ่มลงแรงมากขึ้นเท่านั้นล่ะต่อให้ไม่อยากตื่นก็ต้องตื่นแล้ว

กายสูงขยับตัวลุกออกห่างคนที่นอนกกกอดมาทั้งคืน ก่อนจะเดินตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อนเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง

“กะ กรี๊-”

ทำเอาไซซีที่นอนกึ่งนั่งพิงหัวเตียงเกือบหลุดกรี๊ดออกมากับภาพตรงหน้า ภาพขาที่สามที่เคยสอดแยงเธอมาทั้งคืน กำลังส่ายโท่ง ๆ ตามแรงก้าวเดิน และหุ่นพระเจ้าสร้างที่เดินตัวเปล่าเปลือยไม่อายฟ้าดิน

มันทำคนมองตามหลังแสนจะหืดหาด จนโพรงจมูกร้อนผ่าว อยากขึ้นควบขี่มันอีกครั้งก่อนเข้าเรียน แต่ส่วนล่างเธอมันยังเจ็บตึงอยู่เลย ถ้าดื้อดึงอยากทำต่อคงได้ถึงคราว ‘แหก’ เข้าจริง ๆ

“แถวนี้มีร้านข้าวไหม หิวว่ะ”

คนตัวสูงเดินตัวเปล่าจากห้องน้ำออกมาถาม พลางลูบท้องป้อย ๆ

ทำเอาไซซีเลือดกำเดาเกือบแตกกับทิวทัศน์ดี ๆ นี้เข้าอีกรอบ ไอ้เด็กนี่มันไม่ได้ตั้งใจจะอ่อยเธอจริง ๆ ใช่ไหม

“มี ๆ ขับรถไปอีกซอยหนึ่ง” หญิงสาวเรียกสติกลับมาเป็นการด่วน แล้วตอบเสียงค่อย

“เค งั้นแม่ป้ารีบไปอาบน้ำไป เดี๋ยวแต่งตัวรอ”

“ได้ ๆ”

เธอพยักหน้ารับ ก่อนพาร่างพัง ๆ ที่ใช้รับแรงกระแทกจากศึกหนักเมื่อคืนเข้าห้องน้ำไปด้วยตัวเปล่าเปลือยไม่ต่างกัน

ในเมื่อเด็กมันยังไม่อายเลย แล้วเธอจะอายไปทำไม อีกอย่างเมื่อคืนของเห็นกันมาแทบจุดแล้วด้วย

1 ชั่วโมงต่อมา

“แม่ป้าเอาอะไร” เขาถามกับคนพี่

“ข้าวผัดทะเลแบบพิเศษ” เธอตอบ

“เอาอะไรเพิ่มไหม”

“ไม่ ๆ วาล่ะ จะเอาอะไร” ถามกับคนที่จับปากกาเตรียมจดรายการลงกระดาษ

“ผัดกะเพราทะเลพิเศษ”

ตอบขณะก้มจดลงบนกระดาษ ก่อนจะกวักมือเรียกให้พนักงานในร้านมารับออเดอร์

พอต้องรออาหารอีกอีกนานหลายคิว พันวาจึงเงยหน้ามองคนพี่ที่วันนี้สวมแค่แว่นตาหนา ๆ มา

“แม่ป้า” เขาเปล่งเสียงเรียกคนที่นั่งเหม่อ ๆ

“หือ? ว่าไง” ไซซีหันมองคนน้อง

“จากนี้แม่ป้าจะเอายังไงกับเรื่องของเรา” เขาเกริ่นถามเปิดเรื่อง

“หมายถึงสถานะเราสองคนน่ะเหรอ?” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ใช่”

“พี่แล้วแต่ใจน้องวา”

ในมุมมองคนแอบชอบ มาได้ไกลถึงขนาดนี้มันก็ดีมาก ๆ แล้ว เธอเลยไม่กล้าเรียกร้องอะไรมากเท่าไร ด้วยกลัวเด็กมันหนีเตลิดออกห่าง

“แล้วถ้า… หลังจากนี้เราจะลองคบกันแบบไม่ให้ใครรู้” เขาพูด

“แต่ ถ้าในสามเดือน ความสัมพันธ์เรามันไปต่อได้ ผมจะเปิดตัว” ร่างสูงว่าสีหน้าจริงจัง

“แม่ป้าคิดว่าไง”

“ตกลง”

ตอบตกลงเสียงดังฟังชัด โดยไม่มีแม้แต่เสี้ยวความคิดจะหยุดพิจารณาใด ๆ

จะปฏิเสธให้โง่ เพราะการที่น้องมันเสนอให้แบบนี้ก็มาไกลเกินฝันมากแล้วสำหรับเธอ

“เดี๋ยว ๆ จะพาพี่ไปไหน”

ถามคนที่หลังจากกินข้าวเสร็จก็พาขับรถมาที่ห้างแทนที่จะกลับห้อง

“ซื้อเสื้อผ้าให้แม่ป้าไง” ตอบพร้อมกับจับมือคนพี่เดินไปยังโซนเสื้อผ้าผู้หญิง

“ซื้อทำไม?” ถามขมวดคิ้วงง ๆ

“เมื่อเช้าดูในตู้แล้ว ชุดแม่ป้ามีแต่ชุดหมา” บอกนิ่ง ๆ

“หยาบคาย! เขาเรียกว่าชุดเซ็กซี่ย่ะ” แหวใส่คนที่เรียกชุดตัวจิ๋วว่าชุดหมา น้ำเสียงไม่พอใจ

“นั่นล่ะ เห็นแล้วกลัวแม่ป้าจะป่วยตาย เพราะใส่แต่ชุดน้อยชิ้น เลยพามาซื้อใหม่”

“เป็นห่วงพูดงี้” ไซซีเย้า

“งี้” เอ่ยหน้าตาย

“โอ๊ย! ไอ้เด็กนี่” กระแทกลมหายใจเสียงดัง

“อยากได้ตัวไหนก็เลือกเลย ผมจ่ายเอง” กล่าวกับคนพี่พลางหยิบแบล็กการ์ดขึ้นมาถือเอาไว้

“สายเปย์จริ๊ง ทำแบบนี้กับสาวทุกคนที่ได้เลยป้ะเนี่ย” กระแซะถาม

“ไม่” เขาส่ายหัว

“แม่ป้าคนแรก”

ได้ยินคำตอบว่าเป็นคนแรกที่ไอ้เด็กนี่มันทำให้ ไซซีก็เหมือนคนตกลงหลุมรักนี้ลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่รู้เด็กมันโกหกหรือพูดจริง แต่ก็รักชอบมากเสียจนยากที่จะถอดถอนตัวออกมาทันแล้ว…

“จ้า ๆ เดี๋ยวจะจับรูดให้เงินหมดบัตรไปเลย”

ว่าก่อนจะเดินไปเลือกจับชุดบนราวมาทาบกับตัวเอง โดยมีพันวานั่งมองคนพี่วุ่นวายเลือกชุดด้วยสายตาคาดเดายาก

“ชุดนี้สวยป้ะ”ไซซีเดินสวมชุดที่เลือกมาถามกับคนที่นั่งรอ

“สั้นไป”

“แล้วนี่ล่ะ”

“แหวกเกิน” กอดอกบอก

“นี่ล่ะ”

“บางเกินไป” สายตาคู่คมเริ่มดำมืดขึ้นเรื่อย ๆ กับแต่ละชุดที่อีกฝ่ายเลือกมา

“จะให้พี่ใส่ชุดขาวบวชชีเลยมั้ย ถึงจะถูกใจอะ” เธอกล่าวประชด

“น่าสนใจ”

“พี่ประชด!” แว้ดใส่

“นี่ ถามจริงนะ ขี้หวงเหรอเราน่ะ” กระแซะไหล่กว้างคล้ายเย้าแหย่

“ใช่”

“ทำไงดี พี่ชอบแต่งตัวซะด้วยสิ” แสร้งว่าเสียงหนักใจ

“แต่งได้ตามใจแม่ป้าเลย”

“ไม่หวงแล้วเหรอ”

“หวง แต่ชอบตอนแม่ป้าแต่งตัวสวย ๆ มากกว่า”

“ไม่พูดแล้ว ไปเลือกชุดต่อดีกว่า”

คนนิ่ง ๆ เหมือนไม่สนใจ พอบทจะใส่เต็มแม็กซ์ก็พาหน้าร้อนหน่อย ๆ เหมือนกันนะ เดี๋ยวก็จับทำ ‘ผัว’ มันเข้าจริง ๆ ซะเลยนี่…

“อยากได้รถไหม” ถามหลังจากเดินออกมีจากร้านชุดเรียบร้อยแล้ว

“หะ?”

เธอหันขวับมองคนที่อยู่ ๆ ก็ถามว่าอยากได้รถไหมสีหน้าตกใจ

“ทำไมอยู่ ๆ ถึงถามแบบนี้ล่ะ”

“เห็นแม่ป้าปั่นจักรยานไปมอทุกวันแล้วสงสารกำลังขา” เขาตอบกวน ๆ

“โอ๊ย ไม่เอา”

ปฏิเสธแบบไม่คิดทันที แต่ไอ้เด็กนี่นะ… แทนที่จะมารับส่งกัน ดันจะซื้อรถให้กันแทนเสียนี่ เธอล่ะหมดคำจะพูด

หลายวันต่อมา

หลังจากวันนั้นที่พูดคุยตกลงถึงสถานะความสัมพันธ์กันเรียนร้อยแล้ว วันเรียนปกติและตอนที่เรียนเสร็จ ไซซีก็มักจะถูกหนุ่มรุ่นน้องมาลักพาตัวไปเฝ้าเรียนเสมอเพื่อที่จะได้กลับห้องด้วยกัน

พวกเขาทำแบบนี้ติด ๆ กันหลายวัน จนเหล่าเพื่อนสนิทในกลุ่มต่างพากันสงสัยกับความสัมพันธ์คนทั้งสองที่โคตรจะมีพิราบ (พิรุธ) นี้

“ยังไงคะเนี่ย ทำไมได้กลับบ้านด้วยกันบ่อย ๆ แบบนี้น้า” ยิปโซถามเปิดประเด็น เพราะเธอทนคันปากอยากถามไม่ไหวแล้ว

“มันจะมีอะไรล่ะยิป ถ้าไม่ใช่เพื่อนเรามันโดนตัดหางปล่อยวัด เลยไปซุกหัวนอนอาศัยห้องเจ้เขา” กระทิงตอบกวน ๆ

“แต่ผมคิดว่า ไม่น่าใช่นะครับ” สิบหมื่นบอก

“เพราะผมเคยเห็นวากับเจ้เขาจุ๊บหัวกันด้วย”

“มึงไปเห็นได้ไงเนี่ย!” ยิปโซหันไปถามกับสลอธในกลุ่ม

“ไม่รู้สิครับ ตามันไปเห็นเอง” ตอบหน้ามึน

“แต่จุ๊บกันเหมือนแฟนกันเลยนะครับวันนั้นน่ะ”

“เอาล่ะครับ ศาลที่เคารพ มึงจะตอบดี ๆ ได้ยัง”

กระทิงคาดคั้น ตอนแรกก็ไม่ได้อยากรู้ พอหลังจากรู้ว่าไอ้สิบเล่าว่าได้ไปเห็นจุ๊บกันมา ต่อมความเสือกพลันกระตุกสั่นยิก ๆ

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นล่ะน่า” บอกปัดปฏิเสธ

“มี! มันต้องมี ตอบมาเดี๋ยวนี้ก่อนกูจะเอาตะปูไปขูดสีลูกรักมึง” ยิปโซขู่

“โหดร้ายมาก ว่าไงครับวา” หมื่นแสงว่าสีหน้าขำ ๆ

“ไม่มีจริง ๆ เว้ย” ตอบเสียงเหวี่ยงกลบเกลื่อน

“กูไปตามแม่ป้าก่อน ไม่รู้ว่าไปเข้าห้องน้ำหรือตกส้วมตายทำไมนานขนาดนั้น”