All Chapters of กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก: Chapter 21 - Chapter 30

ร่างเล็กถูกผู้เป็นสามีทุ่มลงบนเตียงนอน ก่อนที่เขาจะยืนปลดกระดุมเสื้ออย่างใจเย็น ส่งสายตามองเธอแทบไม่กะพริบ รอยยิ้มมัจจุราชฉายบนใบหน้าหล่อ มองดูเจ้าหล่อนกระเสือกกระสนลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเรียวแล้วดึงตัวขึ้นมาเผชิญหน้ากัน“จะไปไหน”“ไปให้พ้นจากที่นี่ ฝนเกลียดพี่”“เกลียดฉันมากนักใช่ไหม แล้วเธอจะได้เกลียดฉันมากกว่านี้อีก” ว่าแล้วก็ผลักร่างเล็กลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะตามลงไปคร่อมร่างอรชร ตรึงข้อมือไว้เหนือศีรษะ โน้มใบหน้าคมลงไปจุมพิตที่แก้มขาวเนียน สูดกลิ่นกายอันหอมหวนให้ชื่นใจ ปลุกความกำหนัดให้ตัวเอง“ปล่อยนะพี่ทัต อื้อ”“เป็นเมียก็ต้องทำหน้าที่เมียให้ดีรู้ไหม” เขาส่งเสียงกระเส่าข้างใบหู ก่อนจะพรมจูบไล่ลามมาจนถึงริมฝีปากอวบอิ่ม ครอบครองมันด้วยริมฝีปากหยักได้รูป ตักตวงลมหายใจอย่างดุดันและร้อนแรง“อื้อ อืม…”ปลายฝนได้แต่ร้องครวญคราง เมื่อเขาส่งปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปาก ตวัดวนเวียนแลกเปลี่ยนความหอมหวานอย่างบ้าคลั่ง มือหนาเลื้อยเข้าไปใต้ร่มเสื้อตัวบาง ดึงบราสีสวยลงมาเพื่อจะได้สัมผัสกับก้อนเนื้อเต่งตึงอย่างถนัดมือ“เต็มไม้เต็มมือดีนี่” เขาเอ่ยเสียงกระเส่าขณะใช้มือบดขยี้ยอดอกส

บรรยากาศบนโต๊ะทานข้าวมีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจาน ต่างฝ่ายต่างก็เงียบราวกับเรื่องเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะมีเสียงเรียกเข้าทำลายความเงียบนั้นRrrrr….บังเอิญว่าโทรศัพท์มือถือนั้นอยู่ข้างมือปลายฝน เธอจึงหยิบมันขึ้นมาดูที่หน้าจอ เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็ยิ้มออกมา นั่นทำให้คนที่นั่งอยู่อีกฝั่งถึงกับขมวดคิ้วมอง เพราะอยากจะรู้ว่าใครกันที่ทำให้ปลายฝนยิ้มได้อย่างนี้“ใครโทรฯ มา”“คุณเขมค่ะ สงสัยจะโทรฯ มาคุยเรื่องมูลนิธิที่ฝนจะไปทำงานด้วย ถ้าอย่างนั้นขอตัวนะคะ”“ไม่ต้องไป นั่งคุยอยู่นี่ล่ะ ฉันอยากได้ยินด้วยว่าคุยอะไรกันบ้าง เปิดลำโพงด้วย” เขาสั่งอย่างส่ง ๆ ก่อนจะก้มหน้าทานข้าวต่อ“แต่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฝนนะคะ”“เรื่องของเมียก็คือเรื่องของผัว ทำไม? กลัวฉันรู้เรื่องอะไรงั้นเหรอ”“เปล่าค่ะ ฝนบริสุทธิ์ใจ”“งั้นก็ทำสิ ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง”เจ้าหล่อนถอนหายใจอย่างรู้สึกหงุดหงิด แม้รู้ว่ามันเสียมารยาทแต่ก็เธอห้ามตัวเองไม่ได้ ยอมวางมือถือลงบนโต๊ะ ก่อนจะรับสายแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนตามลำดับ“สวัสดีค่ะคุณเขม”(สวัสดีครับคุณฝน ผมโทรฯ มารบกวนหรือเปล่าครับ เห็นนานกว่าจะรับสาย)“เปล่า

ถึงอย่างไรก็ต้องยอมรับมิตรภาพจอมปลอมอยู่แล้ว ปลายฝนยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่อลิชาแผลงฤทธิ์ที่บ้านเทวทัตภิรมย์ คำพูดคำจาวันนี้ช่างเป็นผู้ดีผิดแปลกจากวันนั้นลิบลับ นี่สินะมารยาหญิงที่เธอไม่มีเหมือนอย่างเจ้าหล่อนสั่งอาหารเพิ่มแล้วทั้งหมดก็นั่งทานข้าวสนทนากัน บทสนทนาส่วนมากจะมาจากเขมทัตและอลิชา ส่วนปลายฝนแทบจะนับคำได้ เพราะเอาแต่สนใจทานอาหารไปเรื่อย แต่ก็มีแวบหนึ่งที่ส่งสายตามองผู้เป็นสามีจู๋จี๋กับคนรัก“ปลากะพงของโปรดพี่ทัตค่ะ ทานเยอะ ๆ นะคะ” คนพูดตักเนื้อปลากะพงทอดน้ำปลาให้ฝ่ายชาย เอาอกเอาใจเป็นพิเศษกว่าทุกครั้ง“ขอบคุณครับอลิซ”เห็นอย่างนั้นเขมทัตก็ตักอาหารให้ปลายฝนบ้าง เพราะรู้สึกสงสารเธอที่ต้องมานั่งทนเห็นสามีตัวเองสวีทหวานกับผู้หญิงคนอื่นอย่างนี้“ลองทานปลากะพงดูนะครบคุณฝน ผมไม่รู้หรอกว่าคุณฝนชอบไหม แต่ผมว่ามันอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าสิ่งที่คุณชอบอยู่ก็ได้นะครับ ถ้าลองเปิดใจทานดู” ได้ยินคำพูดนั้นกันติทัตก็ชำเลืองตาไปมองเขมทัต เขารู้สึกตงิดใจกับคำว่าตัวเลือก ฟังดูราวกับต้องการพาดพิงมายังตัวเองเสียอย่างนั้น“ขอบคุณค่ะ”“แหม!!! ดูท่าทางคุณเขมกับคุณฝนจะสนิทกันมากเลยนะคะ”“ก็เหมือนคุ

เช้าวันนี้ปลายฝนตื่นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เข้ามาในครัวเพื่อทำมื้อเช้าให้กับผู้เป็นสามีเช่นเคย เมนูวันนี้เป็นแกงเขียวหวานไก่ พร้อมกับไข่เจียวที่ใส่หอมแดงซอยเยอะ ๆ นั่นคือเมนูที่กันติทัตชอบรับประทานเสียงสตาร์ทรถดังมาจากโรงรถทำให้เธอต้องหันไปมองยังต้นเสียง ทั้งที่กำลังคนแกงหม้อเขียวหวานอยู่ เจ้าหล่อนหรี่ไฟลงก่อนจะเดินออกไปดู ว่าทำไมวันนี้กันติทัตถึงได้ตื่นเร็วนัก ทั้งที่เมื่อคืนนี้กว่าที่กิจกรรมรักจะจบลงเกือบจะรุ่งเช้าเลยทีเดียว“อ้าว! พี่ทัตจะไปไหนเหรอคะ”เดินมาก็เห็นเขาแต่งตัวในชุดลำลอง กำลังยัดกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ๆ ลงที่ท้ายรถ ราวกับกำลังจะเดินทางไกล“ไปเที่ยวกับอลิซน่ะ สามสี่วันถึงจะกลับ”คำตอบของเขาทำเอาหัวใจเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่ทว่ายังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่ทานข้าวเช้าก่อนเหรอคะ ฝนกำลังทำแกงเขียวหวานให้”“ไม่ล่ะ เดี๋ยวอลิซจะรอนาน ฝากบอกคุณแม่กับคุณย่าด้วยล่ะ”“ค่ะ”เธอตกปากรับคำสั้น ๆ ก่อนจะเดินคอตอกกลับเข้ามาในบ้าน เมื่อถึงครัวแล้วก็มาทำแกงเขียวหวานต่อให้เสร็จ ในวินาทีนั้นน้ำตาก็ไหลพรากพร้อมกับมีเสียงสะอื้นไห้ตามมา“ฮึก…จะร้องทำไมฝน

“เดี๋ยว! เธอจะตัดสายฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ ปลายฝน! ปลายฝน! โธ่โว้ย! ทำไมถึงได้ดื้ออย่างนี้นะ” กันติทัตตะโกนผ่านสายไปอย่างสุดเสียง โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ไม่เคยรู้สึกโกรธปลายฝนเท่านี้มาก่อน งงตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกไม่พอใจที่เห็นเจ้าหล่อนอยู่ใกล้เขมทัต อยากจะจับตัวเธอแยกออกจากไอ้นั่นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ไวเท่าความคิดชายหนุ่มจึงลุกขึ้นจากโซฟา คว้ากุญแจรถบนโต๊ะกระจก รีบเดินเร็วออกไปจากบ้าน ทว่าก้าวพ้นประตูได้แค่สองสามก้าว ก็เจอกับผู้เป็นแม่พอดี“อ้าว! ตาทัตจะรีบไปไหน”“ผมจะไปรับตัวฝนกลับบ้านครับ”“จะไปรับทำไม ฝนไปทำงานนะ อีกอย่างลูกก็เพิ่งจะกลับมา พักผ่อนไม่ดีกว่าเหรอ ไม่ต้องห่วงทางโน้นหรอก”“ผมไม่ได้ห่วงแต่ผมกลัวว่าลูกสะใภ้คุณแม่จะสวมเขาให้ผมน่ะสิ”“ลูกพูดบ้าอะไร ฝนเนี่ยนะจะทำอย่างนั้น ไม่มีทาง” อังกาบส่ายหน้าเมื่อได้ยินลูกชายกล่าวหาลูกสะใภ้อย่างนั้น“คุณแม่คงไม่รู้สินะว่าไอ้เขมมันกำลังจะตีท้ายครัวผม ที่มันมาชวนฝนไปทำงานก็เพราะอยากจะใกล้ชิดไงล่ะ”“ลูกคิดมากไปแล้วนะ เขมทัตกับหนูฝนไม่ใช่คนอย่างนั้น ลูกต่างหากที่เป็นคนนอกใจฝน ทุกอย่างที่ลูกกล่าวหาคนอื่นลูกทำเองทั้งนั้น แล้วลูกจะมาเรียกร้อง