All Chapters of กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก: Chapter 41 - Chapter 50

เย็นวันนั้น…ทานข้าวเย็นแล้วกันติทัตก็มานั่งบนโซฟาตัวประจำ เพื่อดูการแข่งขันฟุตบอลลีกห์ต่างประเทศ ส่วนปลายฝนก็จัดการเคลียร์ของในครัว เสร็จแล้วก็เดินออกมาเห็นเขากำลังนั่งเชียร์ฟุตบอลอย่างออกรส เธอยิ้มอย่างรู้สึกเอ็นดู เดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องอย่างเงียบ ๆ เพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด หลังจากต้องทำงานบ้านมาทั้งวันแล้วลงมาอีกทีก็ได้ยินเสียงทีวีเช่นเดิม ทว่าพอมองไปที่โซฟากลับไม่พบกันติทัต เธอจึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ กลับไม่เจอแม้แต่เงา ไม้เท้าค้ำยันก็ไม่อยู่ซะด้วยสิ นั่นทำให้เธอตกใจกลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับผู้เป็นสามี“ไปไหนนะ พี่ทัตคะ! พี่ทัต!”ภายในบ้านไม่กว้างมาก เธอจึงรีบสาวเท้าพลางตะโกนเรียก เพราะเชื่อว่าหากเขาอยู่แถวนี้คงจะได้ยินเสียงและตอบกลับมา“…”“พี่ทัตอยู่ไหนคะ”“โอ๊ย!”เสียงนั่นดังมาจากห้องน้ำ เธอจึงรีบวิ่งตรงไปตามเสียงทันที เมื่อไปถึงก็พบว่าห้องน้ำถูกปิดเอาไว้ จึงมั่นใจว่ากันติทัตต้องอยู่ในนั้นแน่นอนปัง ๆ ๆ“พี่ทัตคะ พี่อยู่ในนั้นใช่ไหม”“โอ๊ย! ช่วยด้วย ฉันหกล้ม”“เปิดประตูให้ฝนก่อนได้ไหมคะ ก็รู้ว่าตัวเองเดินเหินไม่สะดวก ทำไมต้องล็อกประตูด้วย ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาฝนจะทำยังไง

“ทำไมคุณไม่บอกว่าลุงคนนั้นจะเดินมา”“ก็ใครจะไปรู้ว่าคุณจะพูดอย่างนั้น ตั้งแต่วินาทีนี้ผมขอสั่งว่าห้ามพูดอะไรดูถูกคนอื่นอีก เพราะมันจะไม่ปลอดภัยสำหรับตัวคุณเอง”“ฉันรู้แล้วน่า ถ้าวันไหนฉันสามารถเอาคลิปนั่นคืนมาได้ ฉันจะจัดการคุณให้ไม่มีที่ยืนเลยคอยดู” เธอกล่าวอย่างรู้สึกโกรธเคือง แววตาคู่สวยจ้องราวกับต้องการจะฆ่าเขาให้ตายลงตรงนี้เสีย“คงยากเพราะคุณกับผมแทบไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเลย ถ้าคุณอยากจะได้คลิปนั่น ต้องหาทางเข้ามาใกล้ชิดผมบ่อย ๆ อาจจะไปค้างที่คอนโดหรือไปเที่ยวกับผมบ่อย ๆ บางทีอาจจะมีทีเผลอให้คุณเอามันคืนไปก็ได้” เขาพูดยิ้ม ๆ“พูดเปิดทางให้ฉันขนาดนี้ คิดเหรอว่าคงอย่างฉันจะโง่เชื่อ”“ก็แล้วแต่นะ ถ้าคุณอยากได้มันคืนคงไม่มีทางอื่นอีกแล้วหึ ๆ”อลิชาจ้องมองใบหน้าอันเจ้าเล่ห์อย่างลังเลใจ เธอไม่มีทางเชื่อแต่มันก็ไม่มีทางอื่นจริง ๆ นั่นล่ะ ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ต้องหาทางเอาคืนผู้ชายคนนี้ให้ได้ไม่วันใดก็วันหนึ่งหลังจากนั้นไม่นานจานอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ เป็นเมนูอีสานล้วน ๆ เจ้าหล่อนทำหน้าหยีอีกครั้ง เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทานอาหารอีสานเลย ยิ่งปลาร้ายิ่งไม่ชอบกลิ่น ได้แต่มองดูเขมทัตทานไ

หญิงสาวในชุดนอนสายเดี่ยวผ้ามันเรียบลื่น กำลังตั้งหน้าตั้งตาลุ้นผลตรวจการตั้งครรภ์อย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาคู่สวยมีน้ำใส ๆ คลอเคล้าเมื่อทราบผลที่ปรากฏ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำอย่างหมดสภาพ“ฮือ ๆ ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วย ทำไมฉันจะต้องท้องกับคนอย่างคุณด้วย ทำไมไม่เป็นพี่ทัต”อลิชาร้องไห้คร่ำครวญเมื่อรู้ว่าตัวเองได้ตั้งครรภ์กับเขมทัต มันเจ็บใจก็ตรงที่แค่ครั้งเดียวเท่านั้นก็ทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยน เป็นเบี้ยล่างให้เขาทั้งขึ้นทั้งล่อง ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอต้องทนอยู่กับความทุกข์ระทม ถึงคราวที่จะต้องเอาคืนให้อย่างสาสมแล้ว“คุณอย่าคิดว่าฉันจะยอมจบแค่นี้ ในเมื่อฉันเจ็บคนอื่นก็ต้องเจ็บด้วยเช่นกัน”ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ปาดน้ำตาออกจากพวงแก้ม ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องน้ำ มาถึงเตียงนอนแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทรฯ หาใครบางคน“สวัสดีค่ะคุณเขม”(ว่าไงครับที่รัก โทรฯ ผมหาอย่างนี้แสดงว่าคิดถึงใช่ไหมล่ะ)“ใช่ค่ะฉันคิดถึงคุณ ฉันจะไปหาคุณที่คอนโดนะคะ”(ว้าว! ผมหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย รีบ ๆ มาเลยนะครับผมจะรอคุณ)“ค่ะ”วางสายแล้วอลิชาก็ยกยิ้มมุมปาก วันนี้เธอจะต้องจัดการทุกอย่างให้มันจบ อ

เมื่อเห็นมะลิและรำเพยเดินถือของมาจากตลาด อลิชาก็บีบแตรรถ ลดกระจกลงแล้วโบกมือเรียกให้ทั้งสองเข้ามาหา“อ้าว! คุณอลิซสวัสดีค่ะ” เมื่อเห็นว่าเป็นใครทั้งสองก็เอ่ยทักทายพร้อมยกมือไหว้“ฉันมีงานให้ทำ”“งานอะไรคะ” มะลิถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น“ฉันให้ค่าจ้างคนละสองพัน พาปลายฝนมาหาฉันที่นี่ พวกเธอทำได้ไหม” เธอยื่นเงินให้ สองคนนั้นรีบยื่นมือมารับด้วยความตื่นเต้นดีใจ“ทำได้แน่นอนค่ะคุณอลิซ ถ้าอย่างนั้นรอที่นี่ก่อนนะคะ”“โอเคฉันจะรอ”เมื่อสาวใช้สองคนเข้าไปในรั้วบ้านแล้ว อลิชาก็ปิดกระจกรถแล้วนั่งรออย่างใจเย็น เธอภาวนาขอให้ปลายฝนหลงกลแล้วยอมออกมารับคำสั่งแล้วมะลิและรำเพยก็เข้าไปหาปลายฝนที่บ้าน พบว่ากำลังยืนคุยกับคะน้าอยู่ จึงรอให้ทั้งสองแยกจากกันก่อน แล้วรีบเข้าไปหาก่อนที่ปลายฝนจะเข้าบ้านเสียก่อน“เดี๋ยว ๆ อย่าเพิ่งเข้าไป”“พวกพี่มีอะไรกับฉันหรือ” ปลายฝนขมวดคิ้วมองอย่างฉงน เพราะปกติแล้วทั้งสองคนนี้ไม่เคยย่างกรายมาหาเธอเลย“มีคนมาหาเธอที่หน้าบ้านน่ะ พวกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าใคร เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เป็นผู้หญิงมีอายุแล้ว ไม่แน่นะอาจจะเป็นแม่ของเธอก็ได้”“ฉันจะเชื่อพวกพี่ได้ไหม”“ได้สิ ไม่เชื่อก็เด

เธอเดินไปยื่นเอกสารให้กับทุกคน แม้จะไม่อยากรับแต่คุณหญิงชดช้อยก็ยื่นมือไป เพราะอยากจะเห็นกับตาว่ามันคือความจริง“ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าหล่อนท้องกับตาทัต ไม่ใช่ว่าไปเที่ยวอ้าขาให้ผู้ชายคนอื่นแล้วมากล่าวหาหลานชายฉันหรอกนะ”“คุณย่าดูถูกอลิซเกินไปแล้วนะคะ คนอย่างอลิซไม่เคยมีคนอื่น เหมือนอย่างที่พี่ทัตทำหรอก”“พี่จะรับผิดชอบเด็กในท้อง แต่พี่คงกลับไปหาอลิซไม่ได้อีกแล้ว เพราะพี่รักปลายฝนไปแล้ว” สีหน้าและแววตาของกันติทัตไม่หวานชื่นเหมือนแต่ก่อน อลิชามองเห็นมันชัดเจน แต่เธอไม่เก็บมาใส่ใจ เพราะจะไม่มีวันยอมแพ้เขมทัตและปลายฝน เธอจะทำให้สองคนนั้นเจ็บปวดที่สุด“อลิซไม่สนค่ะว่าพี่จะรักใคร แต่พี่ทัตต้องหย่ากับปลายฝนแล้วมาจดทะเบียนกับอลิซ ไม่ต้องจัดงานแต่งก็ได้เพราะถึงยังไงอลิซก็ท้องแล้ว”“ผู้ชายเค้าไม่เอาก็ยังจะหน้าด้านหน้าทน ฉันจะให้ตาทัตรับผิดชอบก็ได้ แต่หล่อนต้องอยู่ในฐานะเมียน้อยเท่านั้น ถ้ายอมฉันจะให้หล่อนเข้ามาอยู่ในบ้านเทวทัตภิรมย์”“คุณย่าครับ! ผมว่า…”“แกไม่ต้องพูดอะไร เอาเวลาไปง้อแม่ฝนให้ใจอ่อน ส่วนเรื่องแม่นี่ฉันจัดการเอง”“ตกลงค่ะ อลิซยอมรับทุกอย่าง วันนี้อลิซจะให้คนขนของเข้ามาเลยก็แล้วกั