All Chapters of กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ระหว่างทางปลายฝนได้โทรฯ ถามอาการของผู้เป็นสามีเป็นช่วง ๆ จนในที่สุดก็มาถึงโรงพยาบาล ตอนนี้กันติทัตยังคงอยู่ในห้องฉุกเฉิน คุณหญิงชดช้อยและคุณอังกาบนั่งรออยู่หน้าห้องด้วยความเป็นกังวล ดวงตาแดงก่ำเนื่องจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงตั้งแต่ที่รู้ข่าว“คุณย่าคุณแม่คะ พี่ทัตเป็นยังไงบ้าง” ปลายฝนเอ่ยพลางนั่งลงข้าง ๆ คุณหญิงชดช้อย เอื้อมไปกุมมือเพื่อให้กำลังใจ“ตาทัตยังไม่ออกมาเลย ฉันกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตาทัตจะเป็นอะไรไป ฮือ ๆ”“พี่ทัตต้องไม่เป็นอะไรค่ะคุณย่า พี่ทัตจะต้องปลอดภัยเชื่อฝน”“ขอให้มันเป็นอย่างนั้นเถอะ ฉันใจจะขาดแล้วแม่ฝน” คุณหญิงร่ำไห้อีกครั้ง หลังจากสงบมาพักใหญ่แล้ว“ฝนผิดเองค่ะที่ไปกาญจนบุรีโดยไม่ได้บอกพี่ทัตก่อน ทำให้เขารู้ทีหลังแล้วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างนี้”“ถ้าจะมีคนผิดคงเป็นผม ที่ชวนคุณฝนไปด้วย ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ” เขมทัตกล่าวพลางยกมือไหว้ขอโทษคนทั้งสอง“คุณเขมกับฝนไม่ผิดหรอก มันเป็นอุบัติเหตุ แม่พยายามห้ามแล้วแต่ตาทัตก็ไม่ยอมฟัง” อังกาบว่าด้วยสีหน้าเหนื่อย ๆ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องยังไม่ได้พักผ่อนเลย“ถึงยังไงฝนก็เป็นต้นเหตุอยู่ดี ฝนขอโทษด้วยนะคะ ฮึก…” ความรู้สึกผิดทำ

ตอนนี้กันติทัตรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน เพราะทั้งสองต่างก็สนทนากันเรื่องงานอย่างออกรส ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย นั่นทำให้คนป่วยเกิดอาการน้อยใจ หันไปมองก็ต้องรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานของปลายฝน ไม่เหมือนตอนที่คุยกับเขาซึ่งเอาแต่แสดงสีหน้าราวกับคนไม่มีจิตวิญญาณก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“อลิซมาถึงแล้ว” คนป่วยยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง ตั้งตารอการมาถึงของคนรักอย่างใจจดใจจ่อ“พี่ทัตเป็นยังไงบ้างคะเนี่ย อลิซเป็นห่วงพี่แทบแย่เลย” เข้ามาในห้องแล้วอลิชาก็ตรงดิ่งมาที่เตียงท่าทางเธอดูเป็นห่วงคนรักมาก จนปลายฝนวางใจว่าหลังจากนี้เจ้าหล่อนจะดูแลกันติทัตได้โดยไม่ต้องให้เป็นห่วง“ก็อย่างที่เห็น แขนขาหักคงต้องนอนอย่างนี้อีกนานเลย อลิซมาดูแลพี่หน่อยได้ไหมครับ พี่อยากตื่นขึ้นมาเห็นหน้าอลิซทุกวันเลยนะ” ว่าพลางชำเลืองมองปลายฝน ราวกับต้องการเย้ยหยันที่ตัวเองให้ความสำคัญกับอลิชามากกว่า“อลิซคงมาหาพี่ทุกวันไม่ได้หรอกค่ะ อลิซไม่ชอบโรงพยาบาล แค่ได้กลิ่นก็แทบจะเป็นลมแล้ว อยู่ที่นี่มีพยาบาลคอยดูแลอยู่แล้ว ดูแลได้ดียิ่งกว่าอลิซเสียอีก”คำตอบของอลิชาทำเอากันติทัตรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาหวังว่าช

“ทานข้าวดีกว่าค่ะ”“ฉันไม่กิน” คนพูดเอียงหน้าหนีไปอีกทาง“ถ้าไม่ทานก็จะไม่มีแรงด่าฝนนะคะ ทน ๆ เอาหน่อยป้อนแล้วฝนก็จะนั่งอยู่เงียบ ๆ ไม่รบกวนพี่แน่นอน” เธอตักข้าวต้มขึ้นแล้วเป่าให้หายร้อน นำไปใกล้กับริมฝีปากเขา ทว่ากลับถูกปัดด้วยมือข้างที่เหลือ จนช้อนหล่นลงบนพื้นเสียงดัง“บอกว่าไม่กินยังไงล่ะ!”น้ำตาตกในแต่เธอท่องคำว่าอดทนให้ขึ้นใจ ถึงอย่างไรก็จะพยายามรองรับอารมณ์อันเกรี้ยวกราดนี้ให้ได้โดยไม่รู้ว่า…จะอดทนไปเพื่ออะไรกันแน่กันติทัตเห็นเธอเดินไปหยิบช้อนขึ้นมาแล้วนำไปล้าง ก่อนจะเดินกลับมาใหม่อีกครั้ง ความรู้สึกผิดประเดประดังเข้ามา ยอมรับว่าควบคุมตัวเองไม่ได้จนเผลอทำอย่างนั้นลงไป อารมณ์ที่เคยคุกรุ่นตอนนี้เริ่มอ่อนลงบ้างแล้ว“ทานสักหน่อยนะคะพี่ทัต”เมื่อได้ยินเสียงเรียกอีกครั้ง กันติทัตก็ยอมหันหน้ามาแต่โดยดี เขามองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้น ทว่าตอนนี้ปลายฝนไม่ได้มองมันเลย ดูเหมือนว่าเธอจะพยายามไม่มองหน้าเขาเพื่อหลบเลี่ยงการปะทะ นั่นเป็นผลดีที่จะทำให้ฝ่ายชายได้มีโอกาสพิจารณาใบหน้าสวยใกล้ ๆ ได้อย่างสบายใจ“ทำเองเหรอ”“ค่ะ”“อร่อยดี”“ขอบคุณค่ะ”“โกรธไหมที่ฉันทำไม่ดีใส่”“โกรธค่ะ”“นี่เหร

ตอนนี้กันติทัตกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว แต่ยังคงทำได้เพียงนั่งนอนดูทีวีอยู่แต่ภายในบ้าน หากจะไปไหนมาไหนก็ต้องใช้รถเข็น และหน้าที่ดูแลนั้นคงไม่ใช่ของใครที่ไหน ปลายฝนนั่นเองที่ต้องอดทนรองรับอารมณ์เขาเช่นเดิม“ฮัลโหลอลิซ”(ว่าไงคะพี่ทัต)“มาหาพี่ที่บ้านหน่อยได้ไหม พี่คิดถึงอลิซจะแย่แล้ว”(ไม่เอาหรอกค่ะ อลิซไม่อยากไปนั่งอยู่กับพี่เฉย ๆ ทั้งวัน อีกอย่างก็ไม่อยากจะเห็นหน้าคุณย่าพี่ด้วย ถ้าเจอมีหวังโดนด่าหูชาแน่ ๆ)“แต่เราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะครับ”(เอาไว้พี่หายดีเดินได้คล่องเมื่อไหร่ค่อยเจอกันนะคะ ตอนนี้อลิซกำลังยุ่งแค่นี้ก่อนนะคะ)ตู๊ด ๆ ๆ“อลิซครับ อลิซ”เมื่อโดนแฟนสาวตัดสายทิ้งกันติทัตก็รู้สึกเซ็ง ๆ ทำหน้าบูดบึ้งอย่างไม่สบอารมณ์ ปลายที่ฝนที่บังเอิญเดินเข้ามาได้ยินก็ต้องถอนหายใจไปด้วย เพราะเธอต้องเห็นอาการอย่างนี้ของเขาติดต่อกันมาหลายวันแล้ว“พี่ทัตคะ”“ว่าไง”“วันนี้ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะไหมคะ”“ไม่ไป!” สีหน้าคนพูดยังคงบูดบึ้งราวกับเด็กที่โดนขัดใจ“ไปเถอะนะคะ พี่ทัตไม่ได้ออกไปข้างนอกนานแล้ว วันนี้อากาศกำลังเย็นสบายเลยนะ”“เธอก็รู้ว่าฉันเดินไม่ได้”“นั่งรถเข็นไปสิคะจะยากอะไร เดี๋ยวฝนพา

“ขอบคุณที่ชมนะครับ” เขมทัตยิ้มรับอย่างเต็มใจ เพราะหลักฐานก็ปรากฏให้เห็นอยู่ “ว่าแต่เพื่อนคุณเมาแล้วเหรอครับ ถึงได้เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอย่างนั้น” สายตาคมของเขมทัตยังคงสนใจเจ้าหล่อน อยากรู้ว่าเป็นอะไรกันแน่“นั่นสิครับคุณอลิซ ก่อนหน้านี้ยังเฮฮาอยู่เลย” พงษ์ดนัยเป็นฝ่ายตอบแทน ชื่อที่กล่าวออกมานั้นทำเอาเขมทัตขมวดคิ้วเป็นปม“ยัยอลิซ แกเป็นอะไรรึเปล่า”“ฉันขอตัวเข้าห้องน้ำแปบนึงนะ” เจ้าหล่อนลุกพรวดพราดขึ้นมา หยิบกระเป๋าเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขมทัต“เดี๋ยวกูมานะ แม่งจู่ ๆ ก็ปวดฉี่ว่ะ” เขมทัตกล่าวกับเพื่อน ลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังเจ้าหล่อนไป ทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างก็งงไปตาม ๆ กันเดินตามมาจนอยู่ในระยะประชิด อลิชาไม่ได้จะเข้าห้องน้ำอย่างที่พูดแต่เธอกำลังจะออกไปจากไนต์คลับแห่งนี้ แขนเรียวถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือหนา แรงตวัดทำให้เจ้าหล่อนหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม“ปล่อยฉันนะคุณเขม”เขมทัตยอมปล่อยมือทันที เพราะตัวเองไม่ได้มีสิทธิ์ทำอย่างนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เกรงว่าหากเจ้าหล่อนโวยวายจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนเสียการเสียงาน“ผมแค่อยากรู้ว่าคุณเป็นอะไร ทำไมถึงได้หลบหน้าหลบตา อย่างกับคนมีความผิดซ