All Chapters of กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก: Chapter 11 - Chapter 20

“อายใคร? ที่นี่มีแค่ฉันกับเธอ”“หลีก! ไม่งั้นฝนเอาจริงแน่”“เอาเลย ๆ อยากรู้ว่าเอาจริงของเธอมันเป็นยังไง ฉันอยากเจ็บตัวจะแย่แล้ว”เห็นท่าทีกวน ๆ นั่นปลายฝนก็รู้สึกหมั่นไส้ พุ่งตัวเข้าไปหาแล้วกอดคอไว้ พยายามจะใช้วิธีเดิมนั่นคือการกัดที่หัวไหล่ ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายรู้ทันพยายามดันร่างบางให้ห่าง แต่ปลายฝนก็ไม่ยอมเช่นกัน จึงเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ในน้ำทะเล“คิดว่าจะเล่นงานฉันด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ”“ใช่! พี่ต้องเจออย่างนี้ถึงจะสาสม”“เอาสิ กัดเลย กัดเลยฮ่า ๆ”กันติทัตใช้มือหนาดันหน้าผากน้อย ๆ ของเธอไว้ ออกแรงไม่มากแต่ก็สามารถเอาชนะได้ จึงเป็นที่มาของเสียงหัวเราะที่น่าหมั่นไส้นั่นเนื้อตัวที่เปียกปอนของทั้งคู่ ทำให้อาภรณ์ที่สวมใส่แนบชิดกับผิวกาย เมื่อร่างทั้งสองแนบชิดเสียดสีราวกับไม่ได้สวมใส่อะไรภายใต้ผืนน้ำ โทสะที่มีอยู่ทำให้ปลายฝนลืมตัว ว่าเธอไม่ควรถึงเนื้อถึงตัวกับเขาอย่างนี้กันติทัตเริ่มรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาเสียดสีที่แผงอก จากที่เคยสนุกตอนนี้กลับมีอารมณ์อื่นเข้ามาแทนที่ เขาเผลอจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังแสดงสีหน้าเอาชนะ มือหนาที่ดันหน้าผาก เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ จนถึงพวงแก้ม ก่อนท

ปลายฝนเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อคุณหญิงได้ตัดสินใจอย่างนั้น“คุณหญิงคะ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ ฝนไม่ได้ต้องการอะไรเลยนะคะ ให้เรื่องนี้มันผ่านไปเถอะค่ะ”“ไม่ได้! ฉันเลี้ยงดูหล่อนมาอย่างดี จะปล่อยให้ผู้ชายทำอย่างนี้แล้วไม่รับผิดชอบไม่ได้”“แต่ผมเป็นหลานคุณย่านะครับ คุณย่าควรจะห่วงความรู้สึกผมมากกว่าสิ” กันติทัตโวยวาย“ถ้าแกคิดว่ายังเป็นหลานฉัน ควรจะตอบตกลงแต่งงานกับแม่ฝนเดี๋ยวนี้!”“ไม่! ผมไม่มีทางแต่งงานกับยัยนี่หรอก ที่ผมจูบมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของผู้ชายทั่วไปเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกพิศวาสอะไรเลยสักนิด คุณย่าได้ยินชัดไหมครับ”“ฉันอุตส่าห์ส่งเสียให้เรียนถึงเมืองนอกเมืองนา แต่แกกลับมีความคิดแบบนี้งั้นเหรอตาทัต ไม่มีความรับผิดชอบ แล้วอย่างนี้ฉันจะฝากบริษัทไว้กับแกได้ยังไง”“มันคนละเรื่องครับคุณย่า”“มันเรื่องเดียวกัน เพราะมันคือความรับผิดชอบ โอ๊ย!” พูดยังไม่ทันจบคุณหญิงก็ยกมือขึ้นกุมที่อกด้านซ้าย ทรุดตัวลงบนโซฟาราวกับรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน“คุณแม่คะ!”“คุณหญิงคะ คุณหญิงเป็นอะไร” ปลายฝนรีบเข้ามาพยุงตัวคุณหญิงทันทีเมื่อเห็นอย่างนั้น“คุณย่าเป็นอะไรครับ”“โรคหัวใจกำเริบแน่ ๆ ตาทัตรีบพาคุณย่าไปโรงพย

หนึ่งเดือนต่อมา…ในที่สุดวันที่คุณหญิงชดช้อยรอคอยก็มาถึง งานแต่งของหลานชายคนโปรดถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ภายในรั้วคฤหาสน์เทวทัตภิรมย์ แขกเหรื่อส่วนมากจะเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม ต่างก็หลั่งไหลเข้ามาร่วมงานกันอย่างหนาตาเบื้องหน้าของคู่บ่าวสาวต่างก็ยิ้มแย้มมีความสุข สร้างภาพให้คุณหญิงชดช้อยพอใจ ทว่าหลังม่านกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ โดยเฉพาะปลายฝนที่รู้ตัวมาตลอด ว่ากันติทัตพยายามง้อขอคืนดีอลิชามาเป็นเดือนแต่ยังไม่สำเร็จ จนบางครั้งอารมณ์เสียใส่เธอมาจนถึงตอนนี้ ที่กำลังอยู่ในพิธีรดน้ำสังข์“ย่าดีใจที่สุดเลยรู้ไหมตาทัต ได้เห็นแกแต่งงานกับคนที่ย่าชอบ ย่าก็คงตายตาหลับแล้วล่ะ ยังไงก็ดูแลแม่ฝนให้ดี ๆ เป็นผัวเมียกันแล้วต้องรักและซื่อสัตย์ต่อกันเข้าใจไหม”“เข้าใจครับคุณย่า”“ออกเรือนแล้วต้องทำหน้าที่เมียให้ดีที่สุด อย่าให้ขาดตกบกพร่อง เอาใจเค้าให้มาก ๆ เค้าจะได้รักได้หลงนะแม่ฝน”“ค่ะคุณหญิง”เมื่อคุณหญิงชดช้อยรดน้ำสังข์เสร็จแล้วก็ถึงคราวคนเป็นแม่อย่างอังกาบ“หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะตาทัต แม่ฝากดูแลน้องด้วย ยังไงก็เป็นผัวเมียกันแล้ว รักษาน้ำใจกันให้มาก ๆ” คุณอังกาบเอ่ยกับลูกชายในขณะที่รดน้ำสัง

“ไม่จำเป็น ว่าแต่เข้าไปตั้งนานทำไมยังใส่ชุดเดิมล่ะ” สายตาคนถามชำเลืองมองมาอย่างมีข้อสงสัย“พอดีว่ามันต้องรูดซิปด้านหลัง ฝนจะไปให้พี่คะน้าช่วยรูดซิปให้” ว่าแล้วก็จะเดินออกไป“ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันทำให้ แค่นี้ทำไมต้องให้คนอื่นยุ่งวุ่นวายด้วยล่ะ” คนพูดลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะเดินอ้อมไปยืนด้านหลังเจ้าสาว ปลายฝนได้แต่ยืนนิ่งรอให้เขารูดซิปลงให้ หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเพราะไม่เคยต้องให้ผู้ชายคนไหนทำอย่างนี้ให้เลยมือหนาข้างหนึ่งวางไว้บนไหล่บาง ส่วนอีกข้างจับที่ซิปเตรียมตัวจะรูดลง ทว่าแผ่นหลังขาวเนียนของปลายฝนกลับแย่งความสนใจไปเสียอย่างนั้น กันติทัตเหมือนตกอยู่ในภวังค์ จ้องมองอย่างไม่ละสายตา ทำให้การรูดซิปครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติ เพราะอยากจะจ้องมองความขาวเนียนนี้ให้นาน ๆ“เสร็จหรือยังคะ”“เอ่อ เสร็จแล้ว” กันติทัตสลัดความคิดด้านมืดของตัวเองทิ้งไป ก่อนจะละมือจากผิวกายเจ้าหล่อน เดินกลับมานั่งที่เดิม“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวด้วยสีหน้าเขินอาย ยกมือขึ้นกุมที่เนินอกเพื่อพยุงไม่ให้ชุดหลุด แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเมื่ออยู่คนเดียวแล้วกันติทัตก็ทิ้งตัวลงนอน วางสายตาไว้ที่เพดานห้อง พรูลมออกมาเบา ๆ เพื่อข่ม

อังกาบและลูกสะใภ้เดินคุยกันออกมาจนถึงสวนข้างบ้าน ก่อนจะหยุดนั่งที่เก้าอี้ในศาลาไม้เลื้อย ซึ่งเป็นที่ประจำสำหรับการร้อยมาลัยบูชาพระ“คุณย่านัดคุณเขมมาทำไมเหรอคะคุณแม่”“แม่ก็ไม่ทราบหรอกว่าเรื่องอะไร แต่สำหรับท่านคงหนีไม่พ้นเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ หรือไม่ก็เรื่องพินัยกรรม”“ทำไมท่านถึงได้ทำเอาไว้เร็วนักล่ะคะ”“คุณแม่ท่านเป็นคนรอบคอบน่ะ อีกอย่างช่วงหลังมาสุขภาพท่านก็ไม่ค่อยจะดีด้วย คงอยากจะทำเอาไว้กระมัง”“ที่ฝนจะไปทำงานให้กับมูลนิธิของคุณเขม คุณแม่ว่ามันเหมาะสมไหมคะ”“ทำไมจะไม่เหมาะล่ะ มันเป็นงานช่วยเหลือสังคมได้บุญด้วยอีกต่างหาก งานนี้แม่ว่าเหมาะกับฝนที่สุดแล้ว”“ฝนกลัวว่าพี่ทัตจะไม่เห็นด้วย”“ก็ช่างสิ ในเมื่อเขาทำได้เราก็ทำได้ การที่เราแต่งงานเป็นเมียเขาแล้ว ไม่ใช่ว่าเราจะต้องเป็นเบี้ยล่างเขานะฝน เราเองก็มีสิทธิ์มีเสียง อย่าไปยอมให้มากนักรู้ไหม”“ค่ะคุณแม่ ฝนจะพยายาม”“แล้วเมื่อคืนแม่ถามจริง ๆ ได้นอนด้วยกันจริงไหม”ได้ยินอย่างนั้นปลายฝนก็หลบตาแม่สามี เธอไม่เคยโกหกคุณอังกาบได้เลยสักครั้ง“เอ่อ…เมื่อคืนนี้พี่ทัตนอนที่โซฟาชั้นล่างค่ะ ส่วนฝนนอนในห้อง”“ว่าแล้วเชียว ดูจากสีหน้าเราก็พอจะเดาออก อ