All Chapters of กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก: Chapter 51 - Chapter 60

กันติทัตลุกขึ้นแล้วใช้ไม้ค้ำเดินออกไปจากบ้านอย่างคล่องแคล่วทั้งที่ยังใส่เฝือกอยู่ คนเป็นแม่และย่าต่างก็มองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ โดยเฉพาะคุณหญิงชดช้อยที่แม้จะทำเป็นปากเก่ง แต่ลึก ๆ แล้วก็ห่วงความรู้สึกของหลานชายมาก และแน่นอนว่าหากนั่นคือหลานของตัวเองจริง ๆ ก็จะไม่ยอมทิ้งขว้างอย่างแน่นอนปลายฝนและคะน้ากำลังช่วยกันเก็บของในห้อง อาการของเธอเหม่อลอยจนคนเป็นพี่สาวมองด้วยความเป็นห่วง ยิ่งช่วงนี้ไม่สบายบ่อย ๆ เจอเรื่องเครียดคงจะทรุดลงไปอีกแน่นอน“แกคิดดีแล้วหรือฝน”“คิดดีแล้วจ้ะพี่คะน้า กลับไปอยู่ในสถานะเดิมสบายใจกว่าตั้งเยอะ”“ฉันก็เห็นว่าแกมีความสุขดีนี่นา คุณทัตเองก็ดีกับแกแล้ว มันมีอะไรที่พี่ไม่รู้อีกหรือเปล่า”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมบอกความจริงกับพี่สาวต่างไส้“เมื่อวานหลังจากที่เราคุยกันแล้ว พี่มะลิกับพี่รำเพยบอกว่ามีคนมาหาที่หน้าบ้าน ฉันเลยออกไปดูก็พบว่าเป็นคุณอลิซ เธอบอกว่ากำลังท้องกับพี่ทัต เธอขอร้องให้ฝนหย่ากับพี่ทัต เป็นอย่างนี้แล้วฝนจะยังหน้าด้านอยู่ได้ไงจ๊ะพี่”“ฉันว่าแล้วต้องมีอะไรแน่ ๆ แกก็ยอมคนเกินไป ท้องก็จริงแต่แกเป็นเมียแต่งนะ ถ้าอยากได้คนรับผิดชอบก็ยอมเป็นเมียน้อยไปส

“คุณแม่คะ ช่วยไล่พี่ทัตออกไปจากห้องก่อนได้ไหม ฝนรู้สึกจะอ้วกจริง ๆ ไม่ได้พูดเล่น อ้วกก” ปลายฝนทำหน้าพะอืดพะอม ยกมือขึ้นปิดที่ปากตัวเอง เพราะกำลังจะอาเจียนออกมา“ว้าย! อย่าเพิ่งนะฝน ตาทัตแกจะยื่นเซ่ออยู่ทำไมรีบออกไปสิ”“แต่ว่า…”“ออกไปตอนนี้เลย!”“ครับ ๆ ๆ”คุณอังกาบรีบเดินไปหยิบถังขยะขึ้นมา เตรียมรับมือกับของเหลวที่กำลังจะออกมา ส่วนกันติทัตได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ มองด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ยอมถอยทัพออกไปจากห้องแต่โดยดีx o x o x o x o x o x o xหลายวันต่อมา...เขมทัตเข้าไปพบคุณหญิงชดช้อยก็ทำให้ทราบเรื่องที่อลิชาท้อง เจ้าตัวตกใจจนอึ้งไปชั่วขณะแต่ก็สามารถปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้โดยเร็ว ก่อนกลับไม่วายแวะไปเยี่ยมเยียนถามไถ่ปลายฝน ซึ่งไม่ได้เจอกันนานพอสมควรในช่วงที่ต้องดูแลกันติทัตตอนนี้ทั้งสองนั่งอยู่ที่ศาลาในสวนเพียงลำพัง ต่างก็ถามสารทุกข์สุกดิบกันตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน เขมทัตแสดงความยินดีเรื่องที่ปลายฝนตั้งท้อง ทว่าสีหน้าของชายหนุ่มนั้นดูมีความกังวลฉายให้เห็นอย่างชัดเจน จนปลายฝนนึกสงสัย“คุณเขมมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าคะ”“คือ…ผมมีเรื่องจะสารภาพครับ” คนพูดก้มหน้าลงราวกับมีเรื่องทุกข์ในใ

ภายในร้านอาหารสุดหรูย่านธุรกิจใจกลางเมืองหลวง มุมหนึ่งของร้านมีหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีกำลังนั่งดื่มน้ำส้มคั้นด้วยจริตผู้ดี พลางหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาอัปเดตข่าวสารจากบรรดาคนรู้จักในโลกโซเชียล เธอรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูกที่จู่ ๆ กันติทัตก็นัดมาเจอ คำพูดของอดีตแฟนหนุ่มมีพิรุธ ราวกับมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเธอกำลังลังเลใจว่าจะยอมบอกความจริงเรื่องพ่อของเด็ก หรือปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ แล้วหายไปจากชีวิตคนพวกนี้ ให้พ่อของลูกได้ชื่อว่ากันติทัตต่อไป“ทำไมยังไม่มาอีกนะ เป็นคนโทรฯ นัดเรามาแท้ ๆ”อลิชาบ่นหลังจากดูเวลาที่หน้าจอมือถือ พบว่าตอนนี้เลยเวลานัดไปแล้วเกือบยี่สิบนาที เธอนั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะตัดสินใจหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้“คุณอลิซ”เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เจ้าหล่อนขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ เสียงนั่นไม่ใช่กันติทัตแต่เป็นเสียงเขมทัต หรือว่าเธอจะโดนหลอกเข้าให้แล้ว เมื่อหันไปมองก็เป็นอย่างที่คาดเดาในใจจริง ๆ“คุณเขม! คุณมาที่นี่ทำไม”“ก็ผมอยากจะมาคุยกับคุณไงล่ะ”“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” เธอกล่าวแล้วเดินผ่านหน้าไป ทว่าเขมทัตรั้งมือเอาไว้ เจ้าหล่อนส่งส

เมื่อเสร็จภารกิจช่วงเช้าแล้ว ก็ถึงเวลาที่กันติทัตจะได้มีโอกาสอยู่กับภรรยาสองต่อสอง ตอนนี้ปลายฝนกำลังยืนล้างจานอยู่ในครัว คนเป็นสามีเห็นก็แอบเดินย่องไปเงียบ ๆ แล้วสวมกอดจากด้านหลัง เกยคางบนไหล่บางอย่างถือวิสาสะ“พี่ทัตทำอะไรเนี่ย”เมื่อโดนรบกวนปลายฝนก็วางจานลงในอ่าง เอียงหน้ามามองคนที่กำลังส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ เขาทำตัวราวกับเด็กน้อย ที่กำลังต้องการเรียกร้องความสนใจ“ท้องก็โตขึ้นทุกวัน ๆ ทำไมถึงยังดื้อมายืนล้างถ้วย”“แค่ล้างถ้วยเองนะคะ มันไม่ได้หนักหนาอะไรสักหน่อย”“ก็พี่เป็นห่วง อยากให้เรานั่งเฉย ๆ ทำตัวเป็นคุณนายสวย ๆ ไม่ได้เหรอ งานบ้านก็ปล่อยให้คนใช้ทำแทน”“ไม่เอา แค่งานในบ้านใหญ่ทุกคนก็ยุ่งมากพอแล้ว แค่นี้ฝนทำไหวค่ะ ต่อให้ท้องโย้วฝนก็ไหว” เธอยังคงยืนยันที่จะทำหน้าที่แม่ศรีเรือนต่อไป“งั้นพี่จะเป็นคนทำเอง ไม่ว่าจะเป็นทำกับข้าว ซักผ้า ล้างจาน กวาดบ้าน ถูบ้าน และอื่น ๆ ที่ฝนบัญชามาพี่ทำได้ทั้งนั้น”“จริงดิ ฝนไม่ไว้ใจพี่เลย กลัวว่าจะทำบ้านพังไปทั้งหลังนะสิไม่ว่า”“ไม่เชื่อใจพี่เหรอครับ สมัยไปเรียนต่างประเทศพี่ก็ทำเองทั้งนั้น”“โม้ป่าว ไปอยู่ที่โน่นไม่มีใครเห็นด้วยจะพูดอะไรก็ได้”“จริง

ชายหนุ่มยังไม่เลิกเล่นสงครามประสาทกับคนเป็นเมีย ปลายฝนทำหน้ายักษ์ใส่แล้วคว้ามือลูกสาวมาจับไว้“เรากลับเข้าบ้านกันดีกว่าค่ะหนูฟ้า”“มาขี่คอพ่อจ๋าดีกว่าค่ะ”กันติทัตชิงตัวอุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนคอตัวเอง แล้วยักคิ้วให้กับภรรยา ปลายฝนแยกเขี้ยวใส่ กำหมัดขึ้นทำท่าจะชกหน้า ผู้เป็นสามีรีบเอียงหน้ารอรับอย่างไม่รู้สึกกลัว ท้ายที่สุดเจ้าหล่อนก็ยื่นหมัดนั้นเข้าไปสัมผัสที่ก้มออกแรงดันเบา ๆ เท่านั้น“รีบไปเลย จะได้อาบน้ำอาบท่ากินข้าวเย็นกัน”“นึกว่าจะแน่ซะอีก หึ ๆ”“ไม่ต้องทำเป็นดีใจไปหรอก ฝนแค่ฝากไว้ก่อน รอให้พี่เผลอเมื่อไหร่จัดหนักแน่”“รีบมาจัดนะจ๊ะเมียจ๋า พี่พร้อมรับมือเสมอ นานแล้วนะที่ไม่ได้นอนกอดเมีย” คนพูดทำหน้าตายียวนกวนประสาทอย่างน่าหมั่นไส้ โยงเข้าเรื่องใต้สะดือเข้าจนได้ ปลายฝนยิ้มพลางส่ายหน้า รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในบ้านก่อนหลังจากทานมื้อเย็นแล้วทั้งสามก็ออกมานั่งรับลมที่หน้าบ้าน ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านมาประสานกับเสียงคลื่นทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แสงไฟตามจุดต่าง ๆ ของสวนหน้าบ้าน กำลังประชันเปล่งแสงกับดวงดาวนับพันบนท้องฟ้า โซฟาตัวยาวถูกจับจองจนไม่มีที่ว่าง คนเป็นพ่อกับแม่นั่งริมส่วนลูกสาวตัวน้อยนั่