Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 45

ใช่แล้ว…เขาเคยเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกกีดกัน ถูกบังคับ ถูกตีกรอบจากครอบครัว แต่สุดท้ายเขาก็จับมือภรรยาคนนี้ ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้"ฉันรู้ว่าคุณห่วงตาปลื้ม แต่เขาควรได้มีโอกาสเรียนรู้เองบ้าง ไม่ว่าจะผิดหรือถูก ขอแค่เราคอยดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ" แม่ของปลื้มมองสามีด้วยสายตาอ่อนโยน จับมือสามีของเธอเอาไว้ นี่คงเป็นสิ่งที่คนเป็นแม่ต้องการขอร้องเพื่อลูกสักครั้ง เพราะก่อนหน้านั้น เธอไม่เคยขัดแย้งสามีเรื่องการเลี้ยงดูของเขาเลย"ให้โอกาสเด็ก ๆ ได้เรียนรู้กันและกันไปเถอะค่ะ"พ่อของปลื้มเงียบไปชั่วขณะ แต่ในหัวของเขาเริ่มคิดทบทวนตั้งแต่ลูกชายคนนี้เกิดมา เขาไม่เคยถามเลยว่า ปลื้มต้องการอะไรเขาตัดสินใจทุกอย่างแทนลูก วางเส้นทางให้ลูกกำหนดทิศทางของชีวิตตามที่เขาคิดว่าดี แต่เขาไม่เคยไตร่ตรองเลยว่า…ไอ้ความดื้อรั้น หัวแข็ง เอาแต่ใจของปลื้ม มันเป็นเพราะต้องการต่อต้านเขาหรือเปล่า?เขาลืมคิดไปเสียสนิทว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเป็นเหมือนลูกชายคนนี้เคยเป็นวัยรุ่นที่หัวแข็ง เคยเป็นเด็กหนุ่มที่ต่อต้านกฎเกณฑ์ เคยเป็นคนที่คิดว่าตัวเองถูกที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น…เขาก็เคยดื้อแพ่งกับครอบครัวตัวเองและตอนนี้เองที่เขาได

ในห้องทำงานผักกาดนั่งตัวแข็งเมื่อเจอเข้ากับสายตาของพ่อปลื้มที่จ้องกันอยู่ ยิ่งไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว ห้องนี้กลายเป็นห้องเย็นไปเลย เธอไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาไปจากท่านเลย และดูเหมือนว่าท่านก็รู้ว่าเกร็งมากพ่อปลื้มส่ายหัวเบา ๆ พร้อมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววเอ็นดู"หึ! ทำตัวตามสบายเถอะ นั่งแข็งเป็นท่อนไม้แบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นตะคริวกันพอดี"ได้ยินแบบนั้น ผักกาดที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่เผลอถอนหายใจออกมายาวพรืดอย่างโล่งอกพ่อของปลื้มเหลือบตามอง ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง"คิดว่าฉันจะกินเธอหรือไง ถึงได้นั่งหน้าซีดหน้าเซียวขนาดนั้น?"ผักกาดยิ้มแห้ง ไม่รู้เลยว่าสีหน้าออกขนาดนั้น ก่อนรีบปรับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายขึ้นแม้ในใจจะยังเต้นรัว ทำใจสบาย ๆ ตามที่ท่านบอก"เอาล่ะ..." พ่อปลื้มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ จ้องเธอด้วยสายตาพิจารณา "ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักหน่อย""ค่ะ..." ผักกาดขานรับเสียงแผ่ว"ทำไมถึงรักลูกชายฉัน?"คำถามสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะตอบไปตามความจริง"ตอนแรกหนูก็คิดว่า...ตัวเองแค่ชอ