Semua Bab BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก: Bab 21 - Bab 30

สิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิท แม้แต่เสียงเพลงก็ยังเป็นใจ ดับลงในตอนนั้นเสียงเขาดังพอที่จะทำให้สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่พวกเขาสองคน กลายเป็นจุดเด่นในทันทีผักกาดเบิกตากว้าง เงยหน้ามองเปรมด้วยความตกใจอะไรนะ! คนของเขา คือยังไง?เมื่อได้ยินกันแบบนั้น คนที่ทำเรื่องก็รีบผลุนผลันเดินออกไป ไม่แม้แต่ผู้หญิงที่เมามาย ก็ถูกเพื่อนของเธอดึงไปด้วยเหมือนกันเพราะเจ้าของงานไล่แบบนี้ ถ้าขืนอยู่มีหวัง อนาคตการงานอาจไม่สงบ เพราะบริษัทพวกเขายังเป็นพันธมิตรกับบริษัทของเปรมอยู่จากนั้นงานก็กลับมาครึกครื้นเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือสาวสวยพนักงานเสิร์ฟลากเปรมออกไป โดยมีสายตาหลายคู่มองไปด้วยความมึนงงเพราะไม่มีใครรู้ว่าเด็กเสิร์ฟอย่างผัดกาดจะรู้จักกับหุ้นส่วนของร้านอย่างเปรม ที่นาน ๆ จะเข้าร้านทีได้ยังไง"คุณเปรม ทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป?" เธอหมายถึงเรื่องที่ว่าเปรมบอกว่าเธอเป็นคนของเขานั่นแหละ เธอมองเขาด้วยสายตาสับสน"ก็อยากช่วยไง คนอื่นจะได้ไม่รังแกเธออีก" เปรมตีมึนตอบกลับไป“แต่เราสองคนเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งเองนะ แถมไม่ได้สนิทอะไรด้วย ทำไมคุณถึงช่วยฉันล่ะ!” ผักกาดยังคงซักไซ้เปรมเงียบไป แล้วยิ

โชคดีที่เสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้นซะก่อนปลื้มที่มองอยู่จึงต้องรีบเดินเข้าสนามผักกาดลอบถอนหายใจพรืดใหญ่ มือบางยกขึ้นลูบอกตัวเองที่ยังใจเต้นแรงอยู่จากนั้นไม่นานก็มีเสียงกรี๊ดดังไปทั่วไม่ต่างจากเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วสนาม บ่งบอกว่าตอนนี้การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้วผักกาดที่ตั้งใจจะไม่สนใจเขา กลับเผลอเกาะขอบสนามแน่นลุ้นจนตัวโก่ง เชียร์เขาตามคนรอบข้างไปด้วย สายตาของเธอจับจ้องไปที่รถแข่งของปลื้ม แอบลุ้นในใจอย่างลืมตัวว่าเขาจะแข่งชนะไหมเขายังเก่งเหมือนเดิมรึเปล่า?ก็เพราะถ้าเป็นแต่ก่อนไม่ว่าจะแข่งกับใครปลื้มก็จะคว้าชัยชนะมาครองตลอด และก็ไม่ผิดหวัง ในตอนที่เขาเร่งเครื่องเป็นรอบสุดท้าย รถของเขาแล่นฉิวเข้าเส้นชัยโดยที่เธอเองก็แอบกรี๊ดในใจเขาชนะ!ปลื้มแข่งรถชนะพี่ชายลูกหว้าแบบขาดลอยไม่มีความสูสีเลย เสียงเฮ เรียกชื่อของปลื้มดังลั่นสนาม ไม่รวมถึงเสียงกรี๊ดที่มาจากสาว ๆ อีกนะหลังจากรถจอดสนิท ปลื้มกับพี่ชายของลูกหว้าถอดหมวกกันน็อกออกและเดินไปหากัน สีหน้าของทั้งคู่เรียบนิ่ง เดาอารมณ์ไม่ออกพว

ทางด้านของเปรมในห้องทำงานส่วนตัว เจ้าของร่างสูงที่เพิ่งวางสายจากคนน้อง ตอนนี้ก็กำลังนั่งเอนพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย มือหนาหมุนแก้วไวน์ช้า ๆ ก่อนจะยกขึ้นจิบ ความขมปร่าในลำคอไม่ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ดวงตาคมฉายแววครุ่นคิดถึงเรื่องก่อนหน้านั้นเหตุผลที่เขาโทรหาผักกาดเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่เพราะอยากรู้ว่าเธอไปไหนมาหรือต้องการตามเธอเข้ามาทำงานแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาเพิ่งรู้มาจากเพื่อนที่โทรมาบอกว่าเพิ่งเห็นผักกาดอยู่กับน้องชายที่สนามแข่งคืนนี้เป็นอีกคืนที่ ผักกาดมาทำงานตามปกติแต่ท่าทางของเธอไม่เหมือนทุกวัน เธอมีอาการเหม่อลอย สติสตังไม่ค่อยมี จดจ่อกับอะไรไม่ได้นาน หยิบจับของผิด ๆ ถูก ๆ บางทีก็หยิบบิลผิดจนต้องแก้ใหม่ จนทำเอาเพื่อนร่วมงานพากันทัก แต่เธอก็บอกว่าไม่เป็นอะไร และพยายามโฟกัสที่งาน ทั้งที่ใจมันยังฟุ้งซ่าน สมองของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องของปลื้มอยู่นั่นแหละเธอถอนหายใจ พยายามสะบัดความคิดออกไปจากหัวแล้วหันกลับไปสนใจงานตรงหน้าในตอนที่เธอกำลังคิดบัญชีอยู่ที่แคชเชียร์ สายตาของเธอก็ดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่แต่งตัวไฮโซเด

จนกระทั่งมาถึงจุดพัก เปรมก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผักกาดเลยเดินไปซื้อกาแฟคนเดียว ในตอนที่เธอกำลังหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าเตรียมจ่าย แต่ยังไม่ทันได้ยื่นให้พนักงาน มือหนาก็ยื่นเงินไปตรงหน้าพนักงาน "นี่ครับเงิน"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้าง ผักกาดชะงัก หันไปมองก็พบกับปลื้มที่ก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ ก่อนจะส่งเงินให้พนักงานแทนเธอเธอรีบเบี่ยงตัวออก "ไม่ต้อง! ฉันจ่ายเองได้"แต่ปลื้มกลับไม่สนใจ ก็เขาจ่ายไปแล้วไง และตอนนี้ก็ยืนรอรับเงินทอนด้วยใบหน้านิ่งเฉยผักกาดเม้มริมฝีปากแน่น รับกาแฟมาแล้วกำลังจะเดินหนีออกจากร้าน แต่ปลื้มก็ขยับตัวขวางทางเธอเอาไว้ เธอเงยหน้ามองเขา แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เขาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน"ขอคุยด้วยหน่อยสิ""ไม่มีอะไรต้องคุย" เธอตอบเสียงเรียบ แล้วหมุนตัวจะเดินออกไปอีกครั้ง แต่ไม่ทันขยับไปไหน ปลื้มก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้ก่อน"เธอไปรู้จักกับพี่เปรมได้ยังไง?"ผักกาดนิ่งไปชั่วขณะ กำลังจะตอบแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด "ปลื้ม..."เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะควีนเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ ๆ ดวงตาเรียวเหลือบมองมือของปลื้มที่จับแขนของผักกาดความเงียบเข้าเกาะกุมทันที ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความร

รุ่งเช้า ทุกคนก็เตรียมตัวเดินทางกลับ ผักกาดยังคงนั่งซ้อนท้ายเปรมเช่นเคย ขณะที่กำลังจะออกเดินทาง เธอเหลือบไปมองใบหน้าของเขา เธอก็ถามขึ้น"ยังเจ็บอยู่ไหม?"เปรมส่ายหน้าแทนคำตอบ แม้ว่ารอยช้ำจะยังคงเห็นชัดก็ตาม ชินแล้วกับหมัดของน้องชาย แต่ก่อนก็ซัดกันนัว หัวล้างข้างแตกกันประจำ ตอนแรกก็คิดว่ามันเล่น ที่ไหนมันเอาจริงขณะเดียวกัน ปลื้มที่เพิ่งเดินออกมาจากที่พักพอดีก็ตรงเข้ามาหาทันที เขาจงใจแทรกตัวมายืนระหว่างเธอกับเปรม ทำให้ทั้งสองคนต้องก้าวถอยห่างจากกันอย่างช่วยไม่ได้บรรยากาศมาคุขึ้นมาอีกครั้ง ปลื้มเอาแต่มองตาขวางใส่พี่ชาย แต่ไม่มีใครพูดอะไร เป็นเปรมที่หันหลังหนีน้องชายที่ทำตัวเป็นหมาบ้าอยู่ในตอนนี้ เมื่อตรวจสอบดีแล้วว่าไม่มีใครลืมอะไร ทุกคนก็พร้อมออกเดินทาง ต่างคนก็เดินไปคร่อมรถของตัวเองเตรียมเดินทางกลับก่อนจะออกเดินทาง ควีนเดินเข้ามาหาผักกาด มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้อะไรมา"เมื่อคืนนี้หลับดีไหม?"ผักกาดชะงัก จ้องหน้าควีนค้นหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะเบือนหน้าหนีโดยไม่ตอบอะไร เธอทำเพียงเดินไปซ้อนท้ายเปรม และเมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ขบวนรถก็บิดออกจากชายหาด มุ่งหน้าเข้าสู่เมื