Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

"สวย...เธอสวยไปหมดทั้งตัว" เขาพูดคล้ายกับละเมอจับมือเธอออกแล้วเอามาวางแนบกับขาเรียวของเธอโดยที่เขายังจับมือเธอเอาไว้แน่น จากนั้นลิ้นอุ่นก็ปาดเลียที่กลีบสวย ละเลงลิ้นตวัดพลิ้วไหว"อ๊ะ ปลื้ม อื้อ...ไม่นะ อ๊า" ผักกาดพยายามดิ้น แต่ก็ถูกเขาล็อกไว้ ลิ้นของเขายังทำหน้าที่ได้ดี ดีเสียจนเธอรู้สึกดี กลายเป็นตอนนี้มือที่ถูกจับไว้ถูกสะบัดออกและยื่นมาขยุ้มเส้นผมของเขาเอาไว้แน่นอย่างไม่ตั้งใจ ร่างกายร้อนรุ่มเกินจะต้านทาน เธอได้แต่แอ่นเกร็งสะโพกเพรียวไม่ให้พลิ้วไหวตามลิ้นสาก แต่มันก็ไม่สามารถต้านทานได้ กลายเป็นเธอที่แอ่นสะโพกขึ้นให้เขาได้สอดลึกลิ้นร้อนเข้าไปควานหาน้ำหวานได้ล้ำลึกขึ้นแผล๊บ! แผล๊บ!เสียงดูดดุนไม่พักก่อนที่เธอจะสะดุ้งเพราะนิ้วเรียวที่เคลื่อนเข้ามาด้านในอย่างช้า ๆ"อ๊ะ..." เธอกัดปากแน่นเมื่อสิ่งแปลกปลอมเริ่มสอดลึกเข้ามาในจุดที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสแม้แต่ตัวเธอเอง ช่องทางร้อนผ่าวเต้นตุบ ๆ ดูดรั้งเหมือนจะยั่วเย้านิ้วร้ายที่สอดลึกเข้ามาชั่วพริบตาที่จุดอ่อนไหวโดนสัมผัสร่างกายของเธอก็สั่นกระตุก นิ้วยาวที่สอดลึกชักออกช้า ๆ ก่อนจะสวนกลับเข้าไปใหม่ เขาทำอยู่แบบนั้นจนช่องทางฉ่ำเยิ้มพร้อมรับส่วน

"ปลื้ม! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?" เธอถามขึ้นทันทีที่เห็นว่าเขาจอดรถที่คอนโดของตัวเอง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจปลื้มดับเครื่องยนต์ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "ทำแผล" พูดจบเขาก็ลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอผักกาดยังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมขยับ"ฉันจะทำให้ที่อื่นก็ได้ ทำไมต้องเป็นที่นี่?""ฉันสะดวกที่นี่"เธอกำลังจะเถียงต่อ แต่ไม่ทันไร มือหนาก็จับข้อมือบางแล้วออกแรงกระชากเบา ๆ ให้เธอลงจากรถ"ปลื้ม!" เธอเรียกชื่อเขาด้วยความหงุดหงิด แต่ปลื้มกลับไม่สนใจ เขาพาเธอเดินตรงไปที่ห้องของเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ปลื้มก็ใช้มือดันหลังเธอเบา ๆ ให้เดินเข้าไปข้างใน"เร็ว ๆ จะได้ทำแผลให้เสร็จแล้วเธอจะได้รีบกลับ"เธอถอนหายใจพรืดอย่างขัดใจ แล้วจะทำอะไรได้ล่ะตอนนี้ ก็มาเหยียบถึงห้องเขาแล้วนี่ ร่างเล็กทำท่าฟึดฟัดเดินกระแทกเท้าตามเข้าไปภายในห้องของปลื้มเป็นไปตามสไตล์ของเขา ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ชาย ผักกาดไม่แม้แต่จะมองรอบ ๆ ห้องด้วยซ้ำ เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟา กอดอกแล้วจ้องมองร่างสูงอย่างไม่พอใจปลื้มเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา ก่อนจะลา

"ครับ" เสียงตอบกลับเรียบ ๆ แต่ติดเจ้าเล่ห์เหลือทน"นี่!!" ในตอนที่เธออ้าปากจะตวาด แต่เขากลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนเธอแทบจะจมหายไปในนั้น ผักกาดที่พยายามจะดิ้นหนี กลับนิ่งงันไม่สามารถละจากสายตาร้อนแรงของเขาได้เลยก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ร่างสูงก็โน้มเข้ามาใกล้ มือหนาช้อนไปที่ต้นคอของเธอตรึงเอาไว้ สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเขาประกบลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน ลิ้นอุ่นซอกซอนเข้ามาในโพรงปากร้อน ตวัดหยอกลิ้นเรียวสลับดูดดุนไม่นานความคิดทั้งหมดในหัวก็เริ่มพร่าเลือน คล้อยตามเขาโดยไม่รู้ตัวมือหนาลูบไล้แผ่นหลังของเธอ ไล่ไปตามสีข้างแล้วมาหยุดอยู่ที่เอวคอดบีบเบา ๆ จูบวาบหวามทำเอาร่างบางหลงเคลิ้ม มือหนาของเขาจับมือเธอขึ้นมาโอบรอบคอแล้วไม่รอช้าร่างสูงช้อนเธอขึ้นอุ้มแล้วพาเธอไปยังเตียงกว้างเขาวางร่างบางลงบนเตียง ดวงตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟสีส้มอ่อนมองเธอไม่กะพริบ แววตานั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่อัดแน่น ริมฝีปากหยักยกยิ้มดูเจ้าเล่ห์ ในห้องที่เงียบมีเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของทั้งสองคนผักกาดพยายามขยับตัวออกห่างแต่กลับถูกร่างสูงกักกันด้วยกายแกร่งที่คร่อมร่างเอาไว้“จะห

วันนั้นควีนขับรถมาหาผักกาดที่มหาวิทยาลัย แต่บังเอิญเห็นปลื้มขับรถออกไปพอดี เธอจึงถือโอกาสขับตามเขาไปเงียบ ๆ และเมื่อเห็นว่าเขาเลี้ยวเข้าอู่ เธอก็แกล้งทำเป็นเอารถมาเปลี่ยนน้ำมันเครื่องทั้งหมดนี้มีเป้าหมายเดียวเธออยากแสดงตัวให้ปลื้มเห็นควีนตั้งใจเข้าหาเขา หาทางทำให้เขาสนใจ เธออ่อยเขาอย่างแนบเนียน ส่งสายตาน้อย ๆ ที่มักจะได้ผล แต่ผลลัพธ์ที่ได้…ปลื้มแทบไม่ได้สนใจเธอเลย เขาเพียงแค่พูดคุยกับเจ้าของอู่ตามปกติ แทบไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำควีนกัดฟันแน่น ความไม่พอใจตีรวนในอก แต่ไม่เป็นไร เธอยังมีโอกาสหลังจากนั้นไม่นาน เธอคิดแผนใหม่ วันที่เธอโทรชวนผักกาดไปกินข้าว ตอนที่รู้ว่าบอกว่าเธอมีนัดกับเพื่อนแล้ว จะไปที่ผับ ควีนรู้อยู่แล้วว่าปลื้มก็ต้องไปด้วยแน่ ๆ เธอจึงแสร้งทำเป็นสนใจ แน่นอนว่าเธอขอไปด้วยทั้งหมดก็เพื่อต้องการเข้าใกล้ปลื้มให้มากขึ้น เธอเริ่มจากการทำตัวสนิทกับปลื้ม ค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปในความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนของทั้งสองคน พยายามทำให้ผักกาดเข้าใจผิด แทรกตัวเข้าไปในกลุ่มของพวกเขาอย่างแนบเนียนเธอพยายามทำให้ปลื้มเห็นว่าเธอดีกว่าผักกาด พยายามทำให้ผักกาดเจ็บปวดและรู้สึกเหมือน"ตัวเองเป็นส่วนเกิน

ผักกาดพึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“เป็นไงล่ะ เซอร์ไพรส์ไหมที่เป็นฉัน…”ควีนเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะกดมุมปากขึ้นสูง แววตาที่เคยสดใสกลับฉายแววเยาะเย้ย"คงไม่คิดเลยใช่ไหม ว่าคนที่สั่งจับตัวเธอ...จะเป็นฉันเอง"ผักกาดตัวชาวาบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากที่ถูกมัดขยับไปมาเหมือนต้องการจะพูดเธอพูดไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวดไปให้ควีน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะที่ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก"ฮ่า ฮ่า!! "ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง โกรธเหรอ หรือยังตกใจอยู่?" ควีนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ สายตาเย้ยหยันปนเคียดแค้นจ้องไปที่ผักกาดอย่างไม่ปิดบัง"อย่างว่าแหละคนคิดไม่ถึงล่ะสิ! ฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องมองคนนี่แหละ หึ!! โง่...!!" ผักกาดที่ได้ฟังเพื่อนเก่าที่เคยคิดดีใจที่ได้กลับมาเจอ ได้กลับมาพูดคุยกันอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เลยเธอคิดมาตลอดว่าควีนคือเพื่อนสนิท คนที่เธอไว้ใจ คนที่อยู่ข้างเธอมาตลอด ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งมาสนิทกัน หลังจากหายเว้นช่วง แต่คิดว่ายังไงเพื่อนก็คือเพื่อน เธอเลยไว้ใจ ให้ใจผักกาดสะอื้นในลำคอ ร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดี