All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 91 - Chapter 100

คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด ขุนนางพวกนี้ก็แค่กลัวว่าอำนาจของตนจะยิ่งใหญ่เกินไปถึงได้ก้าวออกมากล่าวหาพระชายาเช่นนี้แต่แล้วอย่างไร ? คนมีความสามารถไม่ว่าจะอยู่ที่ใดย่อมสามารถเปล่งประกายออกมาได้สองมือหยาบกร้านยกขึ้นตรงหน้าคำนับฮ่องเต้เล็กน้อย หันสายตาเอ่ยกับคนข้างกายว่า“การที่ท่านเสนาบดีกล่าวออกมาเช่นนี้คงไม่ใช่ว่าฟังคำพูดทั้งหมดของข้าได้ไม่กระจ่างกระมัง ข้าพูดตั้งแต่เมื่อใดว่าแผนการรบทั้งหมดเป็นพระชายาออกความคิด ? ข้าพูดว่าอาวุธลับที่พระชายาคิดค้นขึ้นต่างหากที่ช่วยให้สงครามจบลงเร็วขึ้น”“นะ...นี่! นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ! พระชายาเดิมที่ก็....”เขาละไว้ในฐานที่เข้าใจไม่เอ่ยตำแหน่งชาติกำเนิดของเฉิงอี้เฟยออกมาตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า “พระชายาอยู่แต่ในจวน ดูแลเรื่องภายในบ้าน การที่ท่านอ๋องกล่าวว่าพระชายาสามารถคิดค้นอาวุธลับออกมาได้คงไม่ใช่ต้องการยกความดีความชอบในศึกสงครามครั้งนี้ให้พระชายาใช่หรือไม่ขอรับ ท่านแม่ทัพเป็นคนเที่ยงธรรมคงไม่ได้คิดอะไรทำนองนั้นใช่ไหมขอรับ”เขากล่าวเสียงอ่อย ทุกคำที่กล่าวมาล้วนพุ่งเป้าไปที่เฉิงอี้เฟย กล่าวหาจางหลิวว่าหลงในสตรีจนไม่ลืมหูลืมตา คิดนำความคิดของผู้อื่นให้คน

ลานกว้างข้างท้องพระโรง ขุนนางและทหารมากมายต่างยืนเรียงรายเฝ้าดูความเก่งกาจของอาวุธชนิดใหม่ พวกเขาอยากจะดูให้เห็นกับตาว่าเจ้าสิ่งนี้มีความสามารถจริงสมที่กล่าวอ้างมาหรือไม่และไม่นานพวกเขาก็ได้เห็นเมื่อจางหลิวขยับมายืนหน้าเป้าหุ่นฟางสวมชุดเกาะ ชายหนุ่มขยับกายยืนให้มั่นคงหยิบปืนขึ้นจรดข้างแก้มหลับตาลงข้างหนึ่งปัง!เสียงกัมปนาทสั่นสะเทือนจิตใจขุนนางที่ไม่มีแม้แต่แรงจะเชือดไก่ สายตาของพวกเขาหันมองหุ่นฟางที่ตอนนี้มีรูเล็ก ๆ ปรากฏอยู่แม้แต่กำแพงหินด้านหลังยังเกิดเป็นรอยเล็ก ๆอึกไม่รู้ว่าเสียงกลืนน้ำลายของใครกันแน่ ทว่าหลังจากได้เห็นประสิทธิภาของมันแล้ว ขุนนางที่ยังคงมีความคิดอยากขัดขาจางหลิวพลันเก็บความคิดนั้นกลับลงท้องไป ด้วยกลัวว่าหากยังคิดทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง เกิดวันดีคืนดีแม่ทัพใหญ่คนนี้นึกสนุกหันปลายกระบอกปืนมาที่ตนแล้วจะแย่เอาได้ทว่าความรู้สึกสั่นกลัวของพวกเขานั้นไม่เกี่ยวอันใดกับจางอี้หมิงและจางหลงเฉิน ฮ่องเต้วัยกลายคนปลาบปลื้มกับผลลัพธิ์ที่ได้เห็นยิ่งนักถึงขั้นหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน“เยี่ยม ! ยอดเยี่ยมมาก ! เป็นอาวุธที่ทรงพลังยิ่งนัก! สมแล้วจริง ๆ ด้วยอานุภาพเช่นนี้การจบสงครา

“เมื่อสักครู่ท่านแม่สง่างามมากเลยขอรับ!”“สง่างาม?”“ขอรับ ท่าทางของท่านแม่ยามอยู่ต่อหน้าท่านปู่น่ามองมากขอรับ อาเปาเผลอมองจนแทบลืมหายใจเลยขอรับ”เฉิงอี้เฟยมองลูกน้อยวิ่งไปด้านหน้าแล้วหันกลับมาฉีกยิ้มให้ตนเอง ดวงตาหยี่ลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว“อาเปาจะลืมหายใจไม่ได้นะลูก ไม่อย่างนั้นแล้วจะแย่เอา”ใบหน้าเด็กน้อยพลันเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขึ้นมาทันที“โถ่... ท่านแม่ไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย อาเปาแค่เปียบเทียบเฉย ๆ ขอรับ ไม่ได้ลืมหายใจจริง ๆ เสียหน่อย”มุมปากเฉิงอี้เฟยแทบกลั้นขำเอาไว้ไม่หยุด มองลูกน้อยดวงตาเป็นประกาย“เป็นเช่นนี้นี่เอง เป็นแม่ที่เข้าใจผิด”จางอี้เปามองมารดา ปกติท่านแม่หาได้เป็นคนตามคำพูดคนอื่นไม่ทันเสียหน่อย เหตุใดวันนี้ถึงไม่เข้าใจคำพูดของตนได้เล่าเด็กน้อยคิดก่อนจะสังเกตเห็นมุมปากมารดายกขึ้นเล็กน้อย“ท่านแม่แกล้งอาเปา ท่านแม่เข้าใจที่อาเปาพูดอยู่แล้วใช่ไหมขอรับ!!”เฉิงอี้เฟยแสร้งไม่เข้าใจ “อาเปาหมายความว่าอย่างไร แม่ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”“ท่านแม่ไม่ต้องมาพูดเลย ท่านแม่เข้าใจชัด ๆ แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ อาเปาไม่คุยกับท่านแม่แล้ว!”มองบุตรชายงอนตุ๊บป่องหันหลังเดินจากไป เฉิงอี้เฟยได้

ตอนที่ 1 เหมยลี่“คุณหนูลงมาเถิดเจ้าค่ะ ปีนขึ้นไปบนนั้นมันอันตรายนะเจ้าคะ เกิดนายท่านมาเห็นเข้ามีหวังหัวบ่าวคงไม่พ้นหลุดจากบ่า”“อาเหรินอย่าร้อนใจไป ถ้าท่านพ่อจับได้ข้าจะปกป้องเจ้าเอง!!”“คุณหนูก็ทราบดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ บ่าวไม่ได้กังวลเรื่องนั้น” กล่าวจบบ่าวหญิงคนสนิทพลันคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ครั้งก่อนตอนถูกจับได้ว่าแอบไปเที่ยวเล่นกลางค่ำกลางคืนคุณหนูของนางถูกสั่งลงโทษให้คุกเข่าหน้าหอบรรพชนเกือบสี่ชั่วยาม ทั้งเจ็บเข่าทั้งหนาวเย็น ทว่าคุณหนูของนางกลับไม่ยอมจำนนยังคงเงียบปากเงียบคำก้มหน้ารับผิด โชคดีที่ก่อนจะได้คุกเข่าทั้งวันทั้งคืนคุณชายใหญ่ออกปากกล่อมนายท่านลดหย่อนโทษให้ ไม่อย่างนั้นแล้วคุณหนูของนางคงมิวายต้องคุกเข่าทั้งคืน“อาเหรินกังวลเรื่องนั้นหรือ? ไม่ต้องกังวลหรอกแค่ไม่ให้ท่านพ่อจับได้ก็พอแล้ว” คุณหนูน้อยผู้ไม่เคยหลาบจำปีนป่ายขึ้นไปบนต้นไม้ กระดึ๊บ ๆ ไปตามกิ่งไม้ยืดยาวพาดผ่านกำแพงบ้านตนไปอีกฝั่งดวงตาสีอ่อนกวาดตามองหาใครสักคนก่อนจะพบคนที่ตนตามหา นัยน์ตางดงามเปล่งประกายสดใสยกมือขึ้นโบกไปมา เอ่ยเรียกคนที่กำลังตั้งใจฝึกดาบ“เหล่ากงข้ามาแล้ว!!” น้ำเสียงสดใสและสรรพนามแสนสน

คุณหนูเล็กตระกูลเฉินเลิกทำเป็นเล่น หันกลับไปเผชิญหน้ากำแพงสูงปล่อยให้คนด้านหลังช่วยดันตัวลอยเหนือพื้นให้นางปีนขึ้นไปนั่งบนกำแพง“ขอบคุณคุณชายมากนะเจ้าคะที่ช่วยข้าขึ้นมาถึงบนนี้ นี่ก็สายมากแล้วข้าขอตัวก่อน” น้ำเสียงซุกซนเอ่ยยิ้ม ๆ หันหลังให้เขากระโดดลงจากกำแพงนัยน์ตาดำขลับมองตามการกระทำของอีกฝ่าย ทันทีที่เห็นเฉินเหมยลี่กระโดดลงไปแล้วฮุ่ยหมิงถึงกลับส่ายหัวอ่อนใจมุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางยากจะมองเห็นเขากับเฉินเหมยลี่รู้จักกันนานแล้ว ด้วยความที่ตนและพี่ชายเหมยลี่เป็นสหายเรียนในสำนักศึกษาจึงสนิทสนมกัน ซ้ำยังเป็นเพื่อนบ้านกันจึงแวะเวียนไปมาหาสู่กันบ่อยครั้งด้วยเหตุนี้ฮุ่ยหมิงจึงได้มีโอกาสพบหน้าเหมยลี่อยู่เป็นประจำ อีกฝ่ายมีนิสัยซุกซนร่าเริงอยากรู้อยากเห็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก เขาที่ไปเที่ยวเล่นบ้านสหายจึงได้เฝ้ามองความสดใสร่าเริงมีชีวิตชีวาและความแก่นแก้วของนาง ซึ่งนิสัยที่ว่านับวันจะยิ่งใจกล้ามากขึ้นทุกวันถ้าให้เปรียบเหมยลี่เป็นฤดูกาลคงเปรียบเสมือนวสันตฤดูแสนสดใสชวนให้ผ่อนคลายเพียงแค่ได้มอง“เหมยลี่ลูกแอบปีนกำแพงไปพบท่านอ๋องอีกแล้วใช่ไหม!!” น้ำเสียงโมโหระคนไม่พอใจของชายสูงวัยดังขึ้นอี