All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 101 - Chapter 110

“ถูกท่านพ่อสั่งลงโทษมาอีกแล้วหรือ?”เหมยลี่เงยหน้ามองเจ้าของเงาสูงใหญ่ซึ่งทาบทับลงมา“พี่ใหญ่เองหรือ”ดึงสายตากลับมา ถอนหายใจยาวนางถูกสั่งกักบริเวณเป็นเวลาครึ่งเดือน ตลอดครึ่งเดือนนี้ห้ามออกไปไหน และห้าม! ปีนกำแพงไปบ้านข้าง ๆ ท่านพ่อกลัวว่าตนจะขัดขืนคำสั่งถึงขั้นสั่งให้คนคอยเฝ้ากำแพงเอาไว้ไม่ให้คลาดสายตาตอนนี้จึงออกมานั่งสำนึกผิด? อยู่ชานบ้านของเรือนนอนเฉินฟางสือมองท่าทางห่อเหี่ยวของน้องสาว หย่อนตัวนั่งข้างกาย“ทำไมถึงชอบหรือ?”“...?” หันขวับมองพี่ชาย หัวใจเต้นแรงพี่ใหญ่จับได้แล้วหรือ? แล้วทำไมถึงจับได้ล่ะ ตนแสดงออกมากเกินไปหรือ?!เหมยลี่คิดไปต่าง ๆ นานาแต่พอได้ยินคำถามถัดมา อาการใจเต้นพลันสงบลง“ฮุ่ยหมิงน่ะ ทำไมน้องถึงชอบไปก่อกวนเจ้านั่นอยู่เป็นประจำ”“...” โถ่เอ๊ย นึกว่าถูกจับได้แล้ว เมื่อกี้หัวใจหล่นไปถึงตาตุ่มแน่ะการที่พี่ใหญ่ถามเช่นนี้เพราะไม่รู้ว่านางมีใจให้หลงฮุ่ยหมิง หรือเป็นเพราะไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้นกันแน่นะด้วยความฉลาดของพี่ใหญ่ไม่มีทางมองไม่ออกยกเว้นไม่ได้คิดว่านางจะมีใจให้ฮุ่ยหมิง เห็นทีพี่ใหญ่คงจะคิดว่าการเทียวไปมาหาสู่บ้านหลงเป็นแค่การไปหยอกล้ออีกฝ่ายเล่นเฉย ๆ สิน

“คุณหนูเล็กคุณชายใหญ่ ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านผู้จัดการร้านคนใหม่ก็รีบก้าวเร็ว ๆ มาทักทายเจ้านายทั้งสองท่าทางของอีกฝ่ายดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด และไม่ใช่แค่ผู้จัดการร้าน กระทั่งเสี่ยวเอ้อไปจนถึงพ่อครัวยังเผยความรู้สึกหวั่นวิตกออกมา เมื่อวานพวกเขาเพิ่งจะได้เห็นความเด็ดขาดของคุณชายใหญ่เวลาจัดการกับคนผิด พอวันนี้ได้มาเจอหน้ากันอีกครั้งความรู้สึกกดดันที่ยังคงเหลืออยู่จึงทำให้พวกเขาเผลอแสดงความกังวลออกมาแม้จะไม่ใช่ผู้กระทำผิดงานในร้านตระกูลเฉินรายได้ถือว่าสูงเมื่อเทียบรายได้จากร้านอื่น ๆ พวกเขาจึงอดกลัวไม่ได้ว่า เกิดคุณชายใหญ่นึกอยากจะไล่พวกเขาออกเพราะการกระทำของลูกจ้างคนอื่นในร้านเดียวกันแล้วรับคนงานใหม่เข้ามาแทนที่จะทำอย่างไรร้านที่มีชื่อเสียงซ้ำยังไม่ขาดเงินย่อมมีคนต่อแถวรอเข้ามาทำงานไม่ขาดสาย ส่วนพวกตนที่ถูกไล่ออกจากร้านดี ๆ เช่นนี้คงมิวายถูกมองด้วยสายตาไม่ไว้ใจและการหางานคงเป็นไปได้ยากตัวอย่างก็มีให้เห็นแล้ว คนพวกนั้นที่ถูกจับได้ว่ากระทำผิดถูกนำไปเข้าคุกทั้งหมด ระหว่างเดินไปรับโทษคุณชายใหญ่ยังจ้างคนมาร้องป่าวประกาศว่าพวกเขามีความผิดอะไรบ้างพอหมดโทษแล้วออกมาคงห

“พวกเจ้าเห็นกล่องในมือข้าหรือไม่? ลองทายดูสิว่าข้าเตรียมเอาไว้เพื่ออะไร”กล่องอยู่ตรงหน้าใกล้เสียขนาดนี้ไม่มีทางที่พวกเขาจะมองไม่เห็น ส่วนเรื่องที่ถามว่าเตรียมไว้เพื่ออะไรนั้น...คนทั้งหมดมองหน้ากันไปมา เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า แลกเปลี่ยนความคิดทางสายตา ก่อนจะหันหน้ามาหาเฉินเหมยลี่“คุณหนูพวกข้าน้อยไม่รู้เจ้าค่ะ/ขอรับ”เหมยลี่กระตุกยิ้มร้าย พวกเขาไม่รู้ก็ไม่แปลกเพราะสิ่งนี้หากไม่ใช่คนในโลกเดิมของนางน้อยนักจะคาดเดาได้“สิ่งนี้เรียกว่ากล่องความคิดเห็นและกล่องแจ้งข่าวสาร”“...”“ข้าจะอธิบายให้พวกเจ้าเข้าใจง่าย ๆ วันไหนที่พวกเจ้าพบเห็นเรื่องไม่เหมาะสมคิดว่าในร้านมีจุดไม่สะดวกสบายต้องการปรับปรุงให้เขียนใส่กระดาษและใส่เข้ามาในกล่องนี้ ข้าจะนำความคิดเห็นของทุกคนมาคิดพิจารณาว่าสมควรปรับปรุงแก้ไขตามที่แจ้งเข้ามาหรือไม่นอกจากนี้คนที่แจ้งเรื่องไม่เหมาะสมเข้ามาหากตรวจสอบแล้วว่าเรื่องที่แจ้งเข้ามาเป็นความจริงข้าจะตกรางวัลให้คนที่แจ้งเข้ามาพร้อมสั่งลงโทษคนกระทำผิด ไม่ต้องกังวลว่าเรื่องที่ตนแจ้งเข้ามาจะถูกคนอื่นในร้านจับได้เพราะข้าจะเก็บชื่อคนแจ้งเข้ามาเป็นความลับ”การทำเช่นนี้จะช่วยให้ลูกจ้างในร้านเป

“...” เฉินฟางสือ นิ่งค้างไปแล้วเฉินเหมยลี่ ยิ้มกว้างให้พี่ชายคนเป็นพี่ใหญ่มองรอยยิ้มน้องสาวตาปริบ ๆ ก่อนจะมีปฏิกิริยา“เหมยลี่ เจ้าจะ...ตบแต่งกับผู้ใดนะ?!” น้ำเสียงของเขาทั้งตกใจและสับสนมึนงงเฉินเหมยลี่ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม ขยับเก้าอี้เข้าใกล้พี่ชาย ขยับปากเอ่ยตอบชัดเจนทุกถ้อยคำ “หลงฮุ่ยหมิงสหายของท่าน”“น้องพูดเล่นใช่ไหม?”“น้องพูดจริง”เฉินฟางสือมองรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าน้องสาว เด้งตัวลุกขึ้นยืนตะโกนก้อง“ไม่ได้เด็ดขาด!!”“เหตุใดถึงไม่ได้?”“น้องไม่ต้องรู้เหตุผล รู้เพียงว่าน้องจะแต่งกับหลงฮุ่ยหมิงไม่ได้” ฟางสือทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ สายตาจริงจังสบตาน้องสาว“น้องสาวพี่บุรุษดี ๆ มีตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นหลงฮุ่ยหมิง ด้วยนิสัยใจคอ รูปร่างหน้าตาของเจ้า ไหนจะความสามารถของเจ้าพี่ใหญ่เชื่อว่าไม่มีบุรุษบ้านใดกล้าปฏิเสธหากเจ้าคิดจะสานสัมพันธ์กับพวกเขา ทั้งที่เป็นเช่นนี้เหตุใดน้องถึงได้คิดกับฮุ่ยหมิง...หึย!” เฉินฟางสือหันหน้าหนี สายตาบ่งบอกว่าไม่เข้าใจและไม่พอใจสุด ๆก่อนชายหนุ่มจะหันมาหาน้องสาว เอ่ยความคิดของตนเอง “เป็นฮุ่ยหมิงใช่ไหม? เป็นฮุ่ยหมิงที่มาล่อลวงเจ้า ไม่อย่างนั้นแล้วคงไม่มีทางที่เจ้

“อาเหรินข้ากลับมาแล้ว”“คุณหนูมาแล้วหรือเจ้าคะ ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีใช่ไหมเจ้าคะ”“คิดว่าข้าเป็นใคร? ระดับเหมยลี่แล้วไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ทั้งนั้น”“คุณหนูเก่งกาจจริง ๆ เจ้าค่ะ สามารถทำได้เกือบทุกอย่าง”เฉินเหมยลี่เชิดหน้าภูมิใจสุด ๆ ที่ถูกชม“หากไม่คิดว่าคุณหนูจีบท่านชายหลงไม่ติดเสียที คุณหนูของบ่าวคงเรียกได้ว่าทำได้ทุกอย่างไปนานแล้ว”คนฟังเกือบหน้าทิ่ม ตวัดสายตามองอาเหริน“อาเหรินเดี๋ยวนี้ปากคอเราะรายไม่เบาเลยนะ”“บ่าวไม่กล้าหรอกเจ้าค่ะ บ่าวเพียงพูดความจริงเท่านั้น”เฉินเหมยลี่ถอนหายใจหนัก “ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าต้องรีบนำของว่างไปให้ท่านแม่ทัพ”เฉินเหมยลี่หันหลังให้เหรินซู เดินตรงไปยังกำแพงข้างบ้านคราแรกนางคิดเข้าออกตามประตู แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นดั่งใจนึก ในเมื่อคิดทำให้ถูกต้องแล้วผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างต้องการ เหมยลี่จึงหันกลับมาใช้เส้นทางเดิม“อาเหรินรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร”“บ่าวรู้เจ้าค่ะ”“ดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็คอยข้าอยู่ใกล้ ๆ นี่ ข้าไปไม่นาน”เหรินซูอยากจะพูดออกมาเหลือเกินว่า ไม่มีครั้งใดที่คุณหนูไปบ้านคุณชายหลงแล้วกลับมาในเวลาไม่นาน ทุกครั้งมักจะนั่งพูดคุยจนเวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่