All Chapters of หวนคืนมาเป็นพระชายาผู้เก่งกาจ: Chapter 81 - Chapter 90

“ท่านแม่ทัพฮ่องเต้ว่าอย่างไรบ้างขอรับ”“ฝ่าบาทรับสั่งให้ข้าเป็นคนตัดสินใจ ส่วนขุนนางที่อยากได้ความดีความชอบพวกนั้น พี่ใหญ่จะเป็นคนจัดการเอง”“ขึ้นชื่อว่าให้รัชทายาทเป็นคนจัดการพวกเราก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วสินะขอรับ รัชทายาทปราดเปรื่องถึงเพียงนั้นขุนนางที่ชอบแย่งชิงความดีความชอบคงทำอะไรมากไม่ได้”“ท่านพี่ปราดเปรื่องจริง ๆ นั่นแหละ หลายเรื่องที่ทำข้าปวดหัวก็ได้พี่ใหญ่ช่วยแก้ไข”ยามเอ่ยประโยคนี้สีหน้าจางหลิวอ่อนโยนลงหลายส่วนตนมีพี่ใหญ่ที่ดีที่เชื่อมั่นในความสามารถของเขา ไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าน้องชายคนนี้จะก่อกบฏยึดบัลลังก์มาครองในฐานะเชื้อพระวงศ์ที่มีสิทธิ์ครองราชย์ ไม่มีอะไรทำให้เขาสบายใจได้เท่าความไว้ใจและความเชื่อใจที่พี่ชายร่วมสายเลือดมีให้เขาอีกแล้ว“ปัญหาขุนนางก็ปล่อยให้พี่ใหญ่จัดการ ส่วนพวกเราก็มาจัดการเรื่องที่ตนสามารถทำได้ดีกว่า”“ขอรับท่านแม่ทัพ”มือขวาทั้งสองรับคำ ก่อนทั้งสามคนจะเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับแผนการต่อจากนี้“สิ่งสำคัญตอนนี้คืออาวุธชนิดใหม่ที่อยู่ในมือของพวกเรา ในเมื่อค่ายทหารมีใส้ศึกแฝงตัวเข้ามา มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีชาวซยงหนูแฝงตัวเข้าไปอยู่ในค่ายทหารแถวชายแดนเช่นเ

ร้านที่จางอี้เปาเลือกเป็นร้านของชำร่วยไม่เล็กไม่ใหญ่มากขนาดกว้างยาวเพียงสองจั้งเท่านั้น ทว่าภายในร้านกลับตกแต่งจัดเรียงสินค้าอย่างประณีตเป็นระเบียบ แค่เดินเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ของเจ้าของร้าน“ท่านอ๋อง พระชายา คุณชายน้อยยินดีต้อนรับขอรับ”ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านเจ้าของร้านก็เดินเข้ามาหาพวกเขาทันที คำทักทายของอีกฝ่ายพาให้ชาวบ้านรอบข้างที่เหลือทำความเคารพตามเฉิงอี้เฟยมองพวกเขาอย่างอ่อนใจ เอ่ยออกมาว่า “ไม่ต้องมากพิธีทำตัวตามสบายวันนี้พวกข้าออกมาเที่ยวเล่นกันเฉย ๆ พวกเจ้าก็คิดเสียว่าข้า ท่านอ๋องและคุณชายน้อยเป็นเพียงคนข้าคนหนึ่ง”“นะ...นี่จะได้อย่างไรขอรับ”จางหลิวเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่ายจึงเอ่ยขึ้นมาบ้าง“เอาตามที่พระชายาว่ามาอย่าได้มากพิธี ข้าแค่อยากออกมาเที่ยวเล่นสบาย ๆ กับครอบครัว”ได้รับคำยืนยันจากจางหลิวอีกคนเจ้าของร้านและชาวบ้านรอบกายถึงคลายความรู้สึกประหม่าลงไปได้“เช่นนั้นท่านอ๋อง พระชายา และคุณชายน้อยต้องการอะไรหรือขอรับ สามารถบอกข้าน้อยได้เลย ข้าจะจัดเตรียมให้”“ไม่ต้อง เจ้าไปดูแลลูกค้าคนอื่น ข้าขอเดินดูเรื่อย ๆ ไปก่อน”“ขอรับ ได้ขอรับ”เถ้าแก่ร้านรับคำเร็ว ๆ แล้วเด

วันเวลาในค่ายทหารผ่านไปอย่างรวดเร็ว สาเหตุหลักที่จางหลิวไม่พูดคุยเรื่องแผนการรับมือสงครามในครั้งนี้ทันทีเพราะต้องการให้คนของตนเองได้พักผ่อนจากการเดินทางหนักอย่างไม่หยุดพัก เพราะทันทีที่สงครามเริ่มต้นขึ้นคนของเขาจะกลายเป็นกองกำลังหลักในสงครามทันที“ท่านอ๋องแม่ทัพทั้งสี่มาแล้วขอรับ”“ให้พวกเขาเข้ามา”จางหลิวลุกจากเตียงนอนเดินผ่านฉากกั้นออกมาด้านหน้า ตรงมายังโต๊ะสำหรับใช้พูดคุยวางแผนกลยุทธ์ บนโต๊ะตัวใหญ่มีแผนที่หนึ่งฉบับกางเอาไว้อยู่ ทันทีที่พวกเขาได้ยินเสียงอนุญาตก็ทยอยเดินเข้ามาทีละคนแม่ทัพทั้งสี่เห็นแม่ทัพใหญ่ก็ยกมือทำความเคารพก้าวมายืนข้างโต๊ะ“ท่านแม่ทัพชาวซยงหนูกู่ร้องให้พวกเราปล่อยตัวบุตรชายคนเล็กของผู้นำกลับไป ไม่ทราบเรื่องนี้ท่านทราบหรือไม่?”“แม่ทัพซิ่งบอกข้าแล้ว”“แล้วท่านแม่ทัพมีแผนจะทำอย่างไรหรือขอรับ ภายในค่ายทหารของพวกเราหาได้มีบุตรชายคนเล็กของผู้นำอย่างที่พวกนั้นกล่าวหาไม่”แม่ทัพทิศเหนือเอ่ยกับจางหลิวสีหน้ากังวลเล็กน้อยหากเป็นไปได้เขาไม่อยากให้เกิดสงครามขึ้นเลย แต่ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายแล้วคงไม่แคล้วอยากให้เกิดสงคราม“คนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แต่กลับมากดดันให้พวกเราส่งคนกลับไป

กลองศึกดังลั่น แตรประกาศส่งครามดังกึกก้อง เหล่าทหารหาญที่สามารถสละซึ่งชีวิตเพื่อแผ่นดินยืนเรียงรายกันเหนือกำแพงสูงใหญ่ การศึกในครั้งนี้จางหลิวไม่ได้ปล่อยให้ทหารราบและทหารม้าเข้าร่วมการต่อสู้ มีเพียงนักธนูและหน่วยใหม่ทั้งสามเท่านั้นที่ยืนเหนือกำแพงสูงเตรียมจู่โจมฝั่งทหารราบและทหารม้า แม้นไม่ได้เข้าร่วมสู้แต่ก็เตรียมพร้อมอยู่ด้านหลังประตูบานใหญ่ เมื่อใดก็ตามที่พลธนูไม่อาจรั้งศัตรูไว้อีกฝากหนึ่งของกำแพง พวกเขาก็พร้อมเข้าประจันบาน“ท่านอ๋องเหตุใดจึงเปลี่ยนแผนการรบกะทันหันหรือขอรับ”เว่ยอาซินเอ่ยอย่างไม่เข้าใจไม่ใช่ว่าท่านอ๋องกล่าวไว้แล้วหรือว่าจะใช้การสู้รูปแบบเดิมก่อนใช้การสู้รูปแบบใหม่ แล้วเหตุใดถึงสั่งให้พวกเขาเปิดศึกทันทีจางหลิวมองสีหน้าไม่เข้าใจของรองแม่ทัพฝ่ายซ้าย หันสายตามองทิวทัศน์มืดมิดตรงหน้า เงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวที่ค่อย ๆ ย่างกรายเข้ามา“ข้าเพียงต้องการจบสงครามนี้ให้เร็วที่สุด เจ้าไม่คิดหรือว่า การปล่อยอาวุธลับออกมาเร็วหน่อยจะช่วยให้สงครามครั้งนี้จบลงเร็วขึ้นหรือ มิหนำซ้ำการทำเช่นนี้ยังช่วยให้ทหารฝ่ายเราไม่ต้องสูญเสียมากเกินไป”เว่ยอาซินมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแม่ทัพใ

สงครามระหว่างชายแดนจบลงภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม นับตั้งแต่มีสงครามเกิดขึ้นนี่ถือเป็นครั้งแรกในหน้าประวัติศาสตร์ที่สงครามซึ่งปกติมักกินเวลาร่วมปีลากยาวไปจนถึงสองปีหรืออาจจะเกินห้าปีจบลงในเวลาไม่ถึงวันข่าวการศึกที่ใช้เวลารบเพียงไม่นานนี้ถูกส่งต่อถึงเมืองหลวงด้วยนกส่งสารภายในเวลาไม่นานนัก ขุนนาง ชาวเมืองหลวง ทุกคนที่ได้รู้ข่าวต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่านี่คือเรื่องเหลวไหลอันใด!!ขุนนางมากมายที่ไม่เชื่อในข่าวนี้ต่างเดินทางเข้าวังร้องเรียนการกระทำอันไม่สมควรของจางหลิว กล่าวหาชายหนุ่มอย่างอ้อม ๆ ว่าอยากได้ความดีความชอบจนไม่คิดว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิด คนเช่นนี้ไม่สมควรดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ วิงวอนขอให้ฮ่องเต้เรียกคืนตราแม่ทัพใหญ่เสียฮ่องเต้ล้วนบอกปัดคำร้องขอของพวกเขาที่ถวายเข้ามาไม่หยุด ทว่าในขณะที่จางอี้หมิงกำลังปวดเศียรเวียนเกล้ากับบรรดาขุนนางที่อยากแสดงความจงรักภักดีอันแฝงไปด้วยความต้องการกดข่มอำนาจของบุตรชาย ของบรรณาการและศีรษะของเมิ่งซุนผู้นำชาวซยงหนูก็ถูกส่งมาถึงเมืองหลวงในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนเมื่อมีหลีกฐานยืนยันหนักแน่น ขุนนางเหล่านั้นก็ได้แต่เงียบปากกลับคำพูดของตนเองทันที...หลังจาง